My Life Story As A Student Novels & Stories

Hindi ko pa rin alam kung paano ako napunta sa buhay na ito. Ilang linggo pa lang ang nakakalipas, isa lang akong ordinaryong college student na ang pinakamalaking problema ay kung paano hahatiin ang oras ko sa pag-aaral at part-time job. Pangarap ko lang noon ay makatapos ng kolehiyo at tulungan ang pamilya ko. Ngayon?

Anong klaseng hangin ang umihip sa utak nito para maging mabait ito sa kanya at nagiging madaldal na? Hindi niya na lang ito binara at sinagot na lang ang tanong nito. “Parte kasi ako ng student’s council sa school. Kahit na gusto kong magpahinga, they won’t let me, telling me that I have a responsibility I need to partake. Hindi ko namang pwedeng bumalik ako ng Manila para sa kanila. May thesis pa akong need ng revision. Nakakapagod ang buhay ko.” “And how does it connect to the pictures you’re taking?”

Hindi na siya ‘yung dating nakikitira lang at umaasa sa padala o abuloy ng iba. “Ngayon,” sabi niya minsan sa sarili, “wala na akong kailangang i-please para lang mabuhay.” Naalala niya pa noong college—para makatipid, nakikihati siya ng meal card sa kaklase. Nag-part time sa mga fast food, nag-tutor ng mga estudyante tuwing Sabado, at minsan nag-a-apply ng student loan para lang may pambayad ng dorm at panggastos sa araw-araw.

I am top 7, hindi man ako nagkaroon nang award nung grumaduate ako nakatsamba naman ako sa exam namin. Consistent honor student din naman ako since elementary hanggang high school. Hindi ko lang ito namaintain nung nagcoolege ako kasi naubos ang oras ko sa paghahanap buhay. Palaging kinakapos ako nang oras para makapag-aral pa.

tanong ko habang mabilis na naglalakad papalayo sa bahay naming parang bahay kubo. We're not rich, okay, sadyang kuntento lang at nakakakain pa naman sa isang araw ng tatlong beses. But at least, nakapag-aral pa rin naman ako sa university at nag-apply bilang working student. Proudly fresh graduate na nga ako ngayon as a product of the school's Work-Study Program organization. Kaya sanay ako sa kayod. Hindi lang ako sanay na inaapi. Si Hunter? Well, may kaya sila. But unlike other rich kids na bully at nangmamata lang, iba siya. He treated me with actual respect and kindness.

Sa loob ng tatlong taon ko bilang high school student ay sanay na sanay na ako sa atensyon na nakukuha ko sa paaralan namin. They said that I'm the prettiest girl in our school pero wala naman akong pakialam doon dahil ang mahalaga lang sa akin ay ang makapagtapos ako ng pag-aaral. My family was not that rich at nasa middle class lang ang pamumuhay namin kaya gusto ko silang matulungan sa pamumuhay namin pati na rin ang panganay kong kapatid na si Kuya Andrei. Maraming nagtangkang manligaw sa akin pero ni isa ay wala pa akong nagustuhan including my bestfriend/suitor named Ashton.

Kailangan na niyang harapin ang totoong buhay. Pero napangiti siya nang bahagya sa sarili niyang isip. Hindi pa ba totoong buhay ang dinadaanan niya? Simula first year college, siya na ang nagpapaaral sa sarili niya. Siya ang nagbabayad ng tuition. Siya ang naghahanap ng part-time. Siya ang nagtitipid para may pambaon. Wala siyang magulang na naghahatid. Wala siyang magulang na magbibigay ng allowance. So ano pa ba ang tinatawag nilang “real world”?

Ang pasasalamat ko na banggit sa hangin kasabay ng pagbuka ng bibig ko. "Inaantok pa ako. Buwesit naman kasi na student life na ito. Bakit pa kailangan pumasok sa paaralan? Hindi nalang magdiretso sa paghahanap ng trabaho." Ang reklamo ko sa aking sarili saka tumayo na ako mula sa aking higaan. Inayos ko na muna ang aking hinigaan saka ko na kinuha ang tuwalya sa gilid nitong kwarto ko.

Kinaya ko ang lahat maka ahon lang. Nag aral ako. Bumalik ako sa pag aaral bilang isang collage student para maka ahon ako. Hindi madali para sa akin ang lahat. Ang hirap hirap. Nag aral ako habang buntis ako. Nag aral ako kahit unti unting lumaki ang tiyan ko. Nag sikap ako. Tinanggal ko pansamantala sa isip ko ang mga taong nanakit at dumurog sa akin.

I am always busy with School stuffs pero magagawan ko ng oras ang bagay na'to kung gugustuhin ko. Para makasiguro na wala na siyang iba pang maidadahilan dinagdagan ko pa ulit 'yon. "Tsaka isa pa.No one will believe in me.Who would listen to a student?"facts Ansel.Listen to this facts. "Everyone will question me"mababang pahayag ko.