Essay About Life As A Student Novels & Stories

Anong klaseng hangin ang umihip sa utak nito para maging mabait ito sa kanya at nagiging madaldal na? Hindi niya na lang ito binara at sinagot na lang ang tanong nito. “Parte kasi ako ng student’s council sa school. Kahit na gusto kong magpahinga, they won’t let me, telling me that I have a responsibility I need to partake. Hindi ko namang pwedeng bumalik ako ng Manila para sa kanila. May thesis pa akong need ng revision. Nakakapagod ang buhay ko.” “And how does it connect to the pictures you’re taking?”

While everyone was having a fun time enjoying the events and preparing for the Muziklaban and party later this day— I, on the other hand, was busy doing my requirements and attending my classes. Minsan, ito iyong disadvantage ng model student. Sabihin na nating hindi mo problema ang grades sa pag-aaral pero hindi mo naman na-e-enjoy ang buhay dahil sa kakaaral. There were times that I would actually tell myself to be better than this— to prioritize what was making me happy and to just enjoy my youth. However, at the end of the day, my nagging self would tell me how shameful of a human being I was whenever I decided to prioritize silly things over my studies.

ko sa 'yo kaya ayaw ko na isang estudyante ang mapapayag ko na bigyan ako ng anak. Kung kailangan nila ng pera para sa pangtuition nila ay bibigyan ko sila ngunit hindi ko na kailangan na abalahin pa sa nais kong 'yon. Ayaw ko na samantalahin ang pagkukulang nila sa buhay nila para lang sa kagustuhan ko. Kung may babaeng mapapayag ako na bigyan ako ng anak ay gusto ko na wala na ngang kailangan pa na isipin o responsibility sa buhay niya o sa iba pa na nasa paligid niya. Umalis na tayo sa lugar na 'to, dude. Maghanap na lang tayo sa iba at huwag na dito. Ayaw ko na ako pa ang maging dahilan para masira ang magandang plano nila sa sarili nila lalo na sa pag-aaral nila. I want to help those s

“I miss being a college student. I miss getting drunk and not having to go to work the following morning. I miss waking up wanting to puke my guts out and go to school with a hangover. “It was filled with fun and endless what ifs. Everything seemed possible during those times… you know, when we’re still not thinking about what would happen in the future and the biggest dilemma is getting through the next major exam.” I lived the same kind of lifestyle when I was still a student. I rest my head against hers. “It kind of sucks to grow up, huh?” “Sobra,” sagot niya. “I hate not really having enjoyed my life. I had Maeve to think about.”

"Tsk! We can make fun naman with her mamaya, right? Wala naman tayong other job e." Nagsimula nang magsunod-sunod ang pagtibok ng puso ko. Anong pinagsasasabi nila? May balak ba silang gawing masama sa 'kin? Never ko pang na-experience sa buong buhay ko ang mabugbog ng estudyante o kaklase. At ayokong maranasan 'yon. Hindi ko pa rin sila iniimikan o tinitignan. Nagulat pa akong bigla nang may humawak sa kamay ko at iniharap sa kanila ang palad ko.

Minsan, napapatawa niya ako sa kanyang mga kwento, lalo na kapag binabanggit niya ang mga simpleng bagay na nagbibigay kulay sa kanyang buhay bilang isang estudyante. "I'm trying my best, Ate Esme," sabi niya habang pinaglalaruan ang isang hibla ng buhok. "Minsan, ang hirap mag-balance ng school at personal life, lalo na when you feel like you have to prove something to everyone."

But at least I am already a twenty-five year old guy and have a stable life. I’m no longer a child like them who is still at school and learning to become an adult person. Right? At kung lalandi man ako sa iba ay hindi rito sa paaralan. “We don’t need that, students. Makikilala ko naman kayong lahat sa recitations and attendance.” napangisi ako sa sarili nang mabanggit ko ‘yon.

We stopped expecting to catch a glimpse of the other at the end of the day. Parang naging parte na lang iyon ng aming routine araw-araw. And I wasn't sure if I should be worried about that. *** Nasa cafeteria ako ngayon. Sa gitna ng maiingay na college students. Pero hindi ko na binigyang pansin ang kaingayan sa paligid. Naka-focus lang ako sa pagsubo sa pagkaing in-order. Madaling-madali, na akala mo ay pati dito ay may deadline. These days, eating felt more like a task than an actual break.

Samantalang ako, heto, nakahiga lang sa kama at stress na stress sa buhay habang umaasa lang kay Vladmir. "Saan ka nagwo-work? Malapit lang ba sa School niyo 'yan? Hindi niyo pa yata Bakasyon, e!" hula ko dahil may isa akong fina-follow na content creation na sa La Salle rin nag-aaral. Buhay senior highschool student ang content niya kaya may alam ako sa ganap nila roon.

Takot siyang kung may kasama pa siya ay lalo lang siyang mapapahiya. Pagdating sa opisina ng propesor na humahawak sa kaso… "Kailangan na siguro nating tawagan ang mga magulang mo." Sa totoo lang, bihira namang makialam ang unibersidad sa personal na buhay ng mga estudyante. Hindi na kasi ito elementarya o high school. Pero dahil naipost ito sa page ng unibersidad, hindi na puwedeng bale-walain.