Novel & Cerita Poem About Student Life

Isang buhay na kailangang manatiling lihim. Dahil ang mga taong lumalaban sa kadiliman ay hindi maaaring magpakilala. Kung hindi... Sila mismo ang magiging susunod na target. Minsan naiinggit ako sa mga batang normal ang naging buhay. May mga magulang na naghahatid sa paaralan. May baong pagkain. May birthday parties. May mga simpleng problema lamang tungkol sa grades o mga kaibigan.

Well, siyempre, pupunta talaga si Blair, lalo na at bagong estudyante siya sa academy. I just don't go to any parties like those because I grew up going to parties that are business-related only. Oo, masyadong boring ang buhay ko, I know. Pero sa tingin ko ay kuntento na ako sa kung anong meron ako ngayon. Siguro.

I think of you every day tho, tainted as mud clay; Still, I've been waiting for you. Come to me sooner! - Your future wifey.” As usual nag-lipstick ako at inimprinta ko ang aking labi sa papel. Ipinasok ko ito sa itim na sobreng may katitikang ginto. Kumuha lang ako ng sweater para takpan ang manipis na sanding suot ko. Lumabas ako at lumingon sa katapat na pinto, mamaya ko na ilalagay ang poem ko para sa aking dean bebeloves. Tumungo muna ako ng 7-11, malapit lang sa dorm. Nakaipit lang ang buhok ko gamit ang ballpen at nakasuot ako ng mask para hindi ako makilala ng iba. Hindi naman sa feeling famous ah, nag-iingat lang ako baka may makakilala sa akin tas makikita nila ang dami kong binili

Kung sino man ang nagpapatugtog no'n, ang sarap niyang batuhin ng hollow blocks. Napabuntong hininga ako. Parang sa isang iglap lang ay nagbago ang buhay ko. Parang kanina lang ay nasa kwarto ko lang ako ng mansion, biglang nabuntis, na-bully sa school, at ngayon ay nandito na ako sa lugar na 'to, at hinaharap ang panibago kong buhay. School. Hindi na 'ko makaka-graduate. Natawa ako sa sarili ko, lakas ko rin maka-miss sa school ngayon at manghinayang, samantala napakarami kong pagkakataon noon pero sinayang ko lang.

Hindi ko na kailangan pang magluto ng umagahan ko dahil nakapaghanda na pala si Justine. Alas syete pa lang naman pero nakalimutan kong maaga pala ang pasok siya. For months that I stopped going to School, I still remember the lifestyle of a student. Getting up and preparing early in the morning, staying up late just to review for tomorrow's exams or quizzes, and partying because of a high score.

palusot ko. “Taray, ah? Hind siya mukhang simpleng singsing lang. Mukhang mamahalin, at saka parang engagement ring.” dagdag pa nito. Napakamo na lamang ako sa batok ko saka naiilang na ngumiti. Hanggat maaari ay ayokong malaman nito ang estado ng buhay ko ngayon. Ayokong pag piyestahan ako ng mga tsismoso at tsismosa dito sa Unibersidad. Kahit pa naman mga professor ay hindi pinapalampas ang mga ganitong tsismis.

Karamihan ay mga estudyanteng umuwi galing eskwelahan dahil kalapit lang din ang unibersidad. Naglalakad lang siya sa gilid ng parke habang nagtitingin sa paligid at sa mga taong masayang nagkukwentuhan at mabilis na usad ng mga naglalakad at mga sasakyan. She can't help but to stare at young couple sitting on a bench while sharing puto bumbong and batirol. They look like they just got off from school since they're still wearing uniform. They're laughing while chatting. She was kind of envious. Kailanman ay hindi niya iyon naranasan. She never experienced to cut classes on college, nor have college friends, or have a college sweetheart that she can share the after class bliss with.

Ayos na din yon at least sa huling mga araw namin sa high school nabawasan ang mga kaaway ko. I just hope that college life will be different dahil kung hindi baka araw-araw mapatawag si Kuya Hendrick at Kuya Derick or worst baka ipatapon pa nila ako sa states, wag naman sana.

Sa sandaling iyon, sa gitna ng banyagang lupain, naramdaman ko na sa wakas, nahanap ko na ang tunay kong tahanan. Sa loob ng tatlong taon, ang buhay ko ay naging isang walang katapusang siklo ng puyat, pagod, at pag-asa. Habang ang ibang mga estudyante sa Paris ay nag-e-enjoy sa mga café at museum, ako naman ay nakikipagbuno sa mga makakapal na libro at sandamakmak na requirements sa eskwelahan habang karga-karga si Maeva.

“Hindi ako makapaniwala.” “Why?” tanong niya. “Nandito na naman ako,” sabi ko. “Akala ko tapos na ang part na ‘to ng buhay ko.” “Nothing is ever really finished,” sagot niya. “You just pause.” Napangiti ako. “Hindi ka ba napapagod kakapilosopo?” Ngumiti siya ng kaunti. “Only when needed.” Naglakad kami palabas ng campus. Sa gilid ng walkway, may grupo ng mga estudyanteng nagtatawanan. May nag-aalok ng flyers, may nagre-recruit para sa orgs. Saglit akong huminto.