My Life Story As A Student Mga Nobela at Kwento

Alam kong matagal na iyon, marami na ang nangyari at sigurado akong ganoon din siya. "Bukod doon sa inyo ni Sir Añonuevo, hindi ba't marami rin namang magagandang nangyari roon? Apat na taon din 'yon," saad niya pa. Kung sa ibang tao, ang buhay highschool ang pinakagusto nilang parte sa buhay pag-aaral, sa akin naman ay ang college. Doon ko kasi napatunayan na kaya kong makapagtapos nang ako lamang. Dati natatakot akong malaman ng ibang tao ang kalagayan ko noon, pero ngayon, napagtanto ko na hindi dapat ikahiya ang pagiging ulila. Na kahit walang magulang na gumagabay sa isang tao, hindi dapat ito ikahiya.

Ang legendary students na minsang naging estudyante rito at ngayo’y bahagi na ng mga kwentong halos ituring na alamat sa loob ng paaralang ito. At mukhang gusto niyang malaman kung konektado ako sa kanila. Kaya ngumiti ako nang bahagya at pilit na pinanatiling kalmado ang boses ko. “I’m just an ordinary student in the Philippines, and I also grew up there.” Tahimik siyang tumingin sa akin. Makalipas ang ilang segundo ay bahagya siyang tumango. “I see. Familiar ka lang sa akin. Don’t worry. Marunong din ako magtagalog.”

And, this is when my real story started. My name is Keight Humilton, College Student. I'm in my last year now so I hope nothing will happen that will trigger my graduation. I really want my life to be peacefull and –Napatalon ako at halos maghabol ako ng hininga dahil sa gulat. "Oh, You silly girl! Ginulat mo ko." Sigaw ko sakaniya habang hawak ang dibdib ko at mabilis ang paghinga dahil sa gulat.

Habang ang iba sa di-kalayuan ay kasama ang kanilang mga kasintahan na nakikinig ng musika. Ika-apat na taon na n'ya sa paaralang iyon. At ilang buwan na lang ay makukuha na niya ang degree na matagal na niyang inaasam. Saksi ang paaralang iyon sa lahat ng mga paghihirap, sakripisyo at sakit na kaniyang naranasan maitawid lang ang buhay bilang isang mag-aaral. "Alam mo ba Carol, graduating na ngayon ang boyfriend ko at halos wala na siyang time para sa akin," boses ng isang mag-aaral sa harapan niya.

Ang kanyang pagpasok sa kolehiyo ay isang malaking hakbang, isang paalala na ang aming mga anak ay unti-unting lumilipad mula sa pugad. Si Sophie naman, na ngayon ay pumapasok na sa isang prestihiyosong unibersidad, ay naging isang matalinong dalaga, puno ng empatiya at pagnanais na makatulong sa iba. Ang kanyang karanasan kay Victoria ay nagtulak sa kanya na mag-aral ng psychology, na may layuning maging isang child psychologist. Naging inspirasyon siya sa marami, ang kanyang kuwento ay isang testamento sa paglabas ng liwanag mula sa kadiliman. Madalas siyang umuwi tuwing weekend, at ang kanyang mga kuwento tungkol sa buhay sa unibersidad ay laging puno ng sigla at mga bagong ideya.

Dahan dahan kong binuksan yon at photo album ang bumungad sakin. Nandon lahat ng litrato namin, unti unting bumalik sa ala ala ko lahat, lahat ng napag daanan namin. Our first meet. I'm grade 9 student now and you know, kinakabahan akong mag grade 10 dahil baka hindi ako grumaduate.

Well, siyempre, pupunta talaga si Blair, lalo na at bagong estudyante siya sa academy. I just don't go to any parties like those because I grew up going to parties that are business-related only. Oo, masyadong boring ang buhay ko, I know. Pero sa tingin ko ay kuntento na ako sa kung anong meron ako ngayon. Siguro.

Binayaran niya ang buong 30K sa aking student account. Tumanggi ang aking ina na bigyan ako ng isang sentimo pagkatapos ng high school at sinubukan ko ang aking makakaya upang makatulong sa sarili ko sa unibersidad. Ngunit kalaunan ang mga bill ay nagsimulang magtambak at wala akong pagpipilian kundi kumuha ng isang student loan. Ang aking mga mata ay nagsimulang manakit at kumurap ako, sinusubukang alisin ang mga luha.

MALIYAH POV Every day, my routine was the same: waking up in the morning, showering, eating the same breakfast, fetching my friends, and going straight to the university where we were studying. We are now fourth-year graduating students as Physical therapists. We live a simple life, enough for us to survive. My parents can send me to school with a scholarship and eat three times a day. An ordinary family like us, trying to get through and live a decent life with love and respect. But it was slowly fading away.

"Time is up class, that's all for today." Nakangiti kong sabi sabay pahid sa kaonting luhang namuo sa gilid ng mga mata ko. Tiningnan ko sila isa-isa, wala ni isang tumayo sa kanila. Ang iba nagpapahid pa ng luha, habang ang iba naman ay nakayuko. I just finished telling them some parts my life story. Those parts that I can only share. Yung parte ng buhay na pakiramdam ko pwede ko lang ibahagi at hindi na mabigat sa puso ko.