My Rainy Days Novels & Stories

Mahina niyang sambit habang hawak ang isa nitong kamay. Ilang sandali pa siyang nanatili sa loob ng silid nito bago iniwan ang binata. Gustuhin man niyang manatili doon ng matagal, hindi naman niya pwedeng iwan ng ganun katagal si Hurri dahil madalas ang pagwawala nito kapag hindi siya nasisilayan. Pumupislit na nga lang siya tuwing may libreng oras siya. "Bakit kaya ang tagal magising ni Rain. Sabi mo stable na namana ang kalagayan niya," buntong hininga niyang wika nang makaharap niya si Raven.

…🤗 ( Ito ang 1st Story ko sa English Language kaya medyo wrong grammar ang iba ) On the first day of July, 2007. A heavy rain is falling down but it's not ordinary rain. Because the thunder of the rain is so loud, like a nuclear bomb that strikes. Then the lighting of the rain is flashing in the eye, like a flashlight that turns on and off in front of your eyes. Inside a cafeteria, there is a boy sitting in a chair and he is looking at the window, seeking for a rainbow but the rain is still falling. Then a man approached the boy.

All I have are guesses, and each one slides away when I try to hold it. Bumuhos ang malakas ng ulan sa kalagitnaan ng pagmamaneho ko. Rain always seems to match my mood — loud, relentless, blurring the world until edges disappear. The rain was pouring so hard that I could hear it dropping in the car. I started playing the car radio and it said that there will be a heavy rainy season that will last for a week. I sighed and watched the sky with the strong thunderstorm. Watching weather feels safer than watching people; storms are honest about their power. I looked at my phone and saw that Kaila was calling me.

Muntik na ako roon, akala ko ay mababalian na ako ng buto. Marcus Fierdo is a regular customer here in my father's cafe. Well my cafe now, since my father recently retired and passed his business on to me. Marcus has been coming here for the past three years now, and he always orders the same thing. One cup of coffee- black.

Balak kasi nitong maaga pa lang ay makabili na siya ng iregalo sa bestfriend na magagamit talaga nito sa nalalapit nitong kasal. Mukhang maaga pa naman para mag-shopping kaya ang pinagkakaabalahan muna niyang scrapbook ang pinagtuunan niya ng pansin. Bawat araw kasi na magkasama sila ni Niel ay kinukunan talaga niya ng picture. Gusto niya na sa bawat kasama niya ito ay talagang magmamarka sa puso niya. Na hanggang sa pagtanda niya ay baon-baon niya pa rin ito. 'Beautiful Days with You' iyon ang napili niyang theme sa scrapbook niya.

That sounds hilarious. Ang tanging naririnig na lamang niya ngayon ay tunog ng kaniyang paghinga. Maging ang tibok ng puso niya ay mahina na at halos wala na sa tamang bilang sa loob ng isang segundo. "Rain, rain, go a-away. Come again another day! Rain, rain, go away, come again another day! Little children want to p-play. R-Rain, rain, go away—"

Dahil kahit saang banda tanungin may kasalanan din naman ako sa kanya at yun ay ang pagpapanggap na ako si Rainy. Ito na rin siguro yung karma na tinatawag nila. Hindi naman kasi dapat na mag assume pa ako na magugustuhan niya, hindi naman kasi ako ang tunay na asawa at simula pa lang wala dapat ako sa kinakatayuan ko ngayon, ako lang ang nakikinabang nang isang sagana at magandang buhay. 'Ano ba ang dahilan? Bakit mas pinili ni Rainy ang umalis sa puder ni Thunder gayong kaya naman niyang matamasa lahat yaman at karangyaan na hindi niya kayang makuha sa iba.'

((( Zhia POV’s ))) It's raining men, hallelujah, It's raining men, every specimen Tall, blonde,dark and lean Rough and tough and strong and mean… Whooooaa! Asaan kaya yan. Sean my labs asaan ka! It's raining men, hallelujah, It's raining men, amen It's raining men, hallelujah, It's raining men, amen It's raining men, hallelujah, It's raining men, a-------men.

Reeve's POV . "Ayan tuloy. Basang-basa ka na." Panay ang punas niya sa mukha ko at hinayaan ko na siya. For the past five days, heavy rain has been pouring down nonstop. Unfortunately, we were forced to cancel our plans to visit the neighbouring island due to the typhoon. The sea has become perilous, and the entire area has become drenched. The cornfield is overflowing with water, and the land has become muddy in every direction.

Lumabas na pala ng event hall ang kaibigan niyang si Barney. Nagsalubong ang mga kilay ni Amos. “Hindi nga natuloy. She rain on my parade.” “Just be thankful, Amos. Niligtas ka niya sa kahihiyan.” “No!” asik niya. “Hindi ako magiging thankful sa ginawa niya. She’s a witch.” Mahinang natawa si Barney sa reaksiyon niya. “A beautiful witch.” Tama naman ang sinabi ng kaibigan. Maganda talaga si Zein pero natabunan ng inis ang lahat ng mga papuri niya para sa dalaga.