My Solace Novels & Stories

Matapos ang kanilang pag-uusap naginhawaan at nalinawan na rin si Sol. "Thank you, love for being understanding." ani nito. "Thank you too, love for loving me unconditionally. Sorry, kung naging selfish ako noong una at hindi ko maintindihan ang mga bagay bagay. Pero, ngayon alam ko na kung bakit mo gagawin ito. At hindi kita pipigilan sa lahat ng pangarap mo." ani ni Sol na maluwat na sa kan'yang kalooban ang pag-alis ng boyfriend. Muli siyang niyakap nito at pinugpog nang halik ang buhok. Medyo matangkad kasi si Apollo sa kan'ya kaya abot nito ang ulo niya.

Bukas, may condo na ulit ako. Pagkatapos ng pag-uusap, bumyahe na kami ni Sol papunta sa condo niya. Napatingin pa ako sa building kung nasaan ang condo ko. Namimiss ko na doon. Gusto ko nang umuwi. Ang tagal ko nang nawala. "This will be fast, Luna. Don't be sad. I'm with you,” sabi ni Sol nang mapansin niyang malungkot akong nakatingin sa condo ko.

Natigilan ako nang maramdaman ko ang kanyang palad sa aking bewang kaya't mabilis kong binitiwan ang baso at inalis ang kanyang palad sa parteng iyon sabay lakad paalis. Kinagabihan nang dumating na si ate Solara mula sa trabaho ay dumeretyo ito sa aking kuwarto. May dala siyang tuta para sa akin at ang sabi niya ay naka training ito upang gabayan ang bulag na kagaya ko sa paglalakad sa labas. Gusto ko na rin lumabas pero natatakot ako at baka masagasaan lang ako kaya malaking tulong talaga itong aso sa akin.

Hindi naman nagdalawang isip ang mangkukulam na sagutin ako. "Sa iyo magsisimula ang aming tagumpay, Carmela. Ang buhay mo at kamatayan ay ang nag-iisang susi upang masimulan ang gusto naming mangyari para sa mundong ito," ang sagot sa akin ni Solana. Dumagdag pa siya ng paliwanag sa akin. "Kailangan kong ialay ang iyong buhay para magawa namin ang aming tunay na hangarin sa digmaang ito,"

sagot ni Solenn. Hilaw akong ngumiti dahil sa sinabi ni Solenn. Alam ko namang ako ang tinutukoy niyang sabon kahit hindi niya sabihin. Naiinis pa rin siya sa akin kahit na nakuha na niya sa akin ang dating akin. “I’m fine, Troy. Hindi sinasadya ni Solenn. ’Wag ka nang mag-abala pa, o-order na lang ako ulit,” sabi ko at ngumiti nang pilit.

Sa halip, tinutulungan siyang maging higit pa sa sarili niya. Maya-maya, nagkaroon ng maliit na toast. Humawak si Solene ng baso at tumingin sa mga taong dumalo. “Hindi ko akalaing darating ako sa araw na ito,” sabi niya. “May panahon na akala ko kapag nawala ang isang tao sa buhay ko, ibig sabihin tapos na rin ang mga pangarap ko. Pero mali pala. Minsan, kailangan mo lang mawala sa maling lugar para makita mo kung saan ka talaga dapat pumunta.”

I hate her smile. I hate her laugh. I hate seeing her happy. But then, I hate seeing her suffer. Baliw na nga ba ako? Bakit ga'nun? She's the reason why Solenn is gone. And yet, she's the reason why I woke up every morning. But still, I DON'T WANT TO ADMIT IT. ---DEEJEESAI {Hace's POV}

Hindi ibig sabihin na porque bumagal ang usad ko, hindi na ako magpapatuloy. I live for a reason, and I should be grateful to Him for allowing me to experience pain and heal from it. “You’re fantastic, too, Solange,” aniya. Napataas ang tingin ko at bahagyang nabigla sa sinabi niya. “You’re fantastic for finishing your medication and completely turning into a woman that everyone should be looking up to.” “I am too plain to receive such compliments like that.” I uttered, forming a smile.

Gusto kong kalmahin ang namumuong inis sa katawan ko. Sigurado akong wala na kanina pa lang sina Miya dahil hindi na sila nakauwi pa. Kung wala rin si Sol, paniguradong magkasama silang tatlo at nauna nang umuwi. Panatag naman ako na walang mangyayari sa kanilang masama, lalo na at may iniwang sulat si Sol sa loob ng phone case ko. Ang hindi ko lang maintindihan ay kung bakit nandito si Lucas. Hanggang kailan niya ba peperwisyuhin ang buhay ni Miya?

Kahit yata wala ako sa tabi niya ay masaya na siya, basta kasama ang babaeng iyon. Hindi kaya na-realize na ni Jazzer na hindi talaga niya ako gusto? Na hindi niya naman talaga ako kailangan. Baka nagkakamali lang siya ng nararamdaman. "Yiiieee." Bumungisngis si tita Solace. "Nasa taas si Jazzer!" Inginuso nito ang hagdan papunta sa ikalawang palapag. "Kararating lang niya, puntahan mo na lang sa taas." Sinundot-sutdot niya pa ang bewang ko at may halong panunukso ang tingin. Hindi ko maiwasang mapangiti, naalis agad ang lungkot ko.