My Solace Novels & Stories

Dali dali nyang pinunasan ang mukha at pinigil ang patuloy na pagtulo ng mga luha niya. This is it Solenn. This is the end of everything. Tapos na ang mga maliligayang araw mo. Bulong niya sa sarili. Nilingon ni Solenn ang dalawa mula sa kinauupuan nya at para bang mas nararamdaman niyang parang she could not breathe easily. Seeing Marcus so happy these days and seeing the future ahead of them is so terrible to take. Mas mahirap pa lang alam mo kung ano talaga ang nangyayari at mangyayari. She thought. She witnessed every single detail kung paano niya nakitang halos parang totoo ang lahat.

Natatakot siyang baka mabigla at matakot ang kaniyang kapatid kapag naging pabigla-bigla siya. Hindi napigilan ni Beatrice ang muling tumikhim para pigilan ang panunuyo ng kaniyang lalamunan at ang pamumuo ng luha sa kaniyang mga mata. Maingat niyang pinili ang kaniyang mga salita: "Ang antidote... malabong nasa kamay pa ngayon ni Solenn, pero..." "Si Solenn?" biglang natigilan si Zoe. "May kinalaman po ba siya rito?"

"Why? Do you wanna go back to them?" Marahan siyang umiling. "Nakaka-trauma ang mga nangyari sa nakaraan. Mahal ko kayo pero hindi ko kayang magpatawad. At sa totoo lang, kung hindi nangyari ang pagsabog ng eroplano, kung hindi ako halos mamatay no'n, hindi ko mahahanap ang pagpapatawad sa puso ko." Kinuha ko ang kamay niya at dinala ito sa mga labi ko. "I thank God for giving us a second chance in life, and I thank you for accepting me again in your life, and in our baby's life, my Solace."

Halos dalawang taon din bago niya tuluyang napalabas si Solene sa depresyon, at matutong tanggapin ang lahat at piliing makasama siya. Namumuo ang lungkot at pagsisisi sa mata ni Alfred. Hindi naman talaga niya gustong bilhin ang S. Makers Technology, pero sa mga oras na 'to, gusto lang niyang bumawi kahit paano. Kaya, may lungkot siyang sinabi, "Miro, wala naman akong ibang balak. Salamat na lang talaga at buhay pa si Sol..."

This time, it was a genuine one. “Kung paano mo ako inintindi noon, iintindihin din kita. I feel bad. I feel like I’m a terrible friend… no. I’m a terrible friend indeed. Kaya ginawa ko ang lahat ng kaya ko para makausap ka. Gusto ko lang, gusto ko lang talagang humingi ng tawad sa ‘yo. Mahal kita, Chandria.” Solene sobbed. “Just know that no matter how you see me right now, the way I see you is still the same. Hindi na ‘yon magbabago pa.” She nodded. “Thank you.”

wow so sweet, mapait akong natawa. Alam kong wala akong karapatang maging bitter, masaktan, malungkot o ano pa man pero kasi.. kahit sinabi kong ayokong bigyan ng malisya ay umasa ako sa pinakita sa akin ni Mr. Salazar, sa pag sabi niya ng I miss you, sa pag tawag niyang My solace.. umasa ako. Pinang hawakan ko ang bagay na panandalian lang pala. Siguro ay ang salitang I Miss you ay guni-guni ko lamang, ang salitang My solace ay walang ibig sabihin at walang laman, masyado lang ata akong nag padala sa mga paruparong nag bubunyi sa aking tiyan nung mga araw na iyon.

Masiyado kong inasa lahat kay Ate at nakalimutan ko na may sarili na pala siyang pamilya. I didn't know what to decide for now. Four years of hiding here and escaping my past. Handa na ba akong umuwi para harapin ang Punta del Sol? Is my come back to the place will never give any thing to be remembered?

wala na siya? Habang binabasa ko ulit-ulit ang huling message niya, hindi ko mapigilang manginig. May bahagi sa akin na gustong paniwalain ang sarili ko na okay lang siya. Pero may parte rin sa puso ko na parang may pumutok na warning alarm. Mas lumala pa ang kaba ko nang makatanggap ako ng bagong text—galing ulit sa unknown number. Unknown Number:

FAITH Hindi ako makapagsalita, nakasandal na ako sa upuan pero tinutulak ko padin ang katawan ko para sumandal sa upuan, gusto ko nalang lamunin ng kahit na anong narito at maglaho sa paningin niya Nanatili ang malamig at walang emosyon niyang titig saakin, halatang seryoso siya sa kaniyang sinasabi Para bang may krimen akong nagawa at dapat kong pagbayaran Pagkatapos ng ilang segundong walang imik, nagawa kong magsalita "M-Mr. Solarez, nandito ako para pag-usapan a-ang pag p-pull out ko sa share ng mama ko dito sa kompanya mo" pasimple akong nakahinga ng maluwag dahil hindi gaanong lumabas ang panginginginig ng aking boses

Pinigilan ko namang lumuha upang masabi kay Soliel lahat ng gusto kong sabihin. "Soliel, maraming salamat sa lahat. Hinding-hindi ko makakalimutan lahat ng mabuting ginawa mo sa akin, magsisilbing aral sa akin lahat ng nangyari ngayon, lagi ko ding aalahanin ang iyong kasabihan na "Devils once an angel, so be careful with who you trust." T-Triste ah kung wala man lang akong nagawa para maligtas ka." Saad ko sa duguang bangkay ni Soliel. Tumigil ako saglit dahil tumulo na naman ang luha ko, pinunasan ko naman ito, dahil sa sinabi ng Diretora.