My System Is Very Serious Novels & Stories

he said again. "Seryoso ako!" Nakasimangot kong sambit. "Baby, I'm also serious. Tara na, baka mas lalong magalit si Mommy kasi gutom na iyon tas kanina niya pa tayo hinihintay," he said seriously.

What a funny joke Ar-" nitigilan ito. Muling tumungo kapagkuwa'y umiyak na naman. Nababaliw na siya. Mababaliw na rin ako sa kakaisip kung bakit nangyari ito. Anong klaseng pasakit ang ginawa nila para umabot siya sa ganito? Kasabay ng pag agos ng mga luha nito ay ang pag usbong ng galit at puot sa sistema ko. I'll make them pay. Sisiguraduhin kong hindi sila magiging masaya. Araw-araw silang magsisisi sa kasalanang ginawa. I'll make them live in misery and pain, 'till they run out of reason to continue living! Humanda sila... ***

--- Huminga ako. --- "But they also create forgiveness." --- --- Tahimik. --- "They create mistakes." --- "But they also create change." --- --- Tumingin ako sa system. --- "And that's something a perfect machine will never understand." --- --- Biglang nag-flicker ang Eden. --- Parang nag-iisip. --- --- "ARGUMENT ANALYSIS." --- "PROCESSING." --- --- At sa unang pagkakataon... --- Nakita ko ang isang system na hindi agad may sagot.

She's trying to revert it back para makita namin ang talagang nangyayari ngayon. "Is there a problem?" tanong ko sakan'ya dahil bakas sa mukha niya ang frustration. "Someone has entered the sytem," nagpapanic na sagot niya. Tila ba napamura ako dahil doon. Kaya naman agad akong tumayo. "I'll find Fatima."

Lumapit ito at may inilapag na USB. “May mali sa system. Hindi ka kakain at uuwi hanggang hindi mo nakikita.” malamig na anito. Yun ang simula nang mahabang gabi ni Renz. Paulit ulit niyang pinag-aralan ang lahat ng detalye at code systems habang paminsan minsan ay lumalapit sa kanya ang dalawang empleyado para bigyan siya ng hint pero hanggang doon lang ang tulong nila.

I looked at him seriously. "May problema ba, Van?" Seryosong tanong ko. He's not himself. He's acting weird. This is the first time na nakita ko siyang ganito. Para bang pasan-pasan niya ang siyam na planeta na nasa solar system. Idagdag na din ang sun para sulit ang drama niya (-, -).

Sa sumunod na segundo, bigla siyang umiyak na parang agrabyado. "Ate, problema ng system ang pagkawala ng fingerprint mo, bakit mo isinisisi sa akin? Alam mo bang sobrang nag-aalala kami para sa’yo nitong mga nakaraang araw? Natatakot kami na baka maloko ka ng mga lalaki sa labas. Ngayon na tapos ka nang maglibang, bumalik ka na rin sa wakas. Pero bakit mo ibinubunton sa akin ang galit mo?"

“T-Tita—” “I’ll be honest and direct to the point with you, hija. Medyo seryoso ang tema ng pag uusapan natin ngayon. I want you to take me seriously, but that doesn’t mean that you have to take me offensively.” seryosong putol niya sa mga sasabihin ko pa. Napalunok ako. Kailangan kong aminin sa sarili ko na sa mga oras na ito ay inuulan ako ng kakaibang kaba. Nasanay ako na masiyahing side niya lang ang nakikita ko. Pero ngayon…

Baka na-realize niya na na hindi ako basta-basta. Dahil sa naisip niyang iyon ay napangisi siya. She even looked up as if she is proud of something she just did. "We're really sorry for the inconvenience, Sir. Pasensiya na po at hindi namin napansin agad at naayos ang nag-glitch na system. Kami po ang may kasalanan dito. Pareho lang po kayong biktima ni Ma'am Ezaiyah kaya—" "Does it look like I care? Wala akong pakialam kung nag-glitch man ang system niyo or whatsoever. I just want that brat out of this island. Dodoblehin ko ang bayad ko kung kailangan. I just want my personal space—"

seryosong sabi nito. "Bwesit ka, sinabihan mo sana ako nang mas maaga para akong tanga na sumasayaw dito," naiinis kong sagot. At tumawa lang si pangit. "You're always funny. But let's talk about something serious." Seryoso talaga siya. Umupo ako sa kabilang chair na katapat lang niya. "Okay what is it Mr. Walker at napakaseryoso mo?" tanong ko in a serious tone. O, di ba! pa serious expression of face din tayo.