Nakakapasong Lihim Novels & Stories

sarkastikong saad kong sa karagatan pa rin nakatanaw. Kita ko sa peripheral vision kong nakatitig pa rin ito na natahimik. Maya pa'y napayuko itong tila tahimik na umiiyak. Dahan-dahan akong napasulyap dito at hindi nga nagkamali. Umiiyak siya habang nakayuko. Mapait akong napangiting nakatitig dito.

Kabanata 11 – Ang Lihim na Katauhan Tahimik ang buong kabahayan nang bumalik si Celestine sa kanyang silid matapos kumain kasama ang mga kasambahay. Hindi niya inaasahan ang simpleng hapunan ay magiging isa sa mga pinakamasayang sandali niya sa loob ng bahay na matagal na ring walang emosyon sa kanya. Ang dating malamig at tahimik na tahanan ay tila napuno ng konting init at kasiyahan. Kahit panandalian lang, masarap sa pakiramdam.

Hindi niya alam. Na may isang lihim na malapit nang bumaligtad sa buong buhay niya. Isang lihim... Na mag-uugnay sa kanilang dalawa habang-buhay. To be continued...

.Hindi na kumikilos ang mga ito ultimo mga maliliit at simpleng gawain lang.Sa bawat oras lagi na lang nakatawag sa pangalan ni Lester kahit na may ginagawa pa ito o hindi pa natatapos ang unang inutos ay mayroon nanamang kasunod.Hindi naman nagreklamo ni minsan si Lester at taos pusong tinanggap ang kanyang kapalaran na kanyang sinasapit sa mga ito.Nanatili siyang tahimik sa lahat ng mga bagay bagay kahit na minsan ay nakakaramdam na siya ng pagod ay binalewala niya lang lahat ng ito.Bagamat laki si Lester sa marangyang pamilya at kahit minsan ay hindi niya naranasan ang mga ito sa kanyang pamilya at sariling tahanan,ninais niya pa rin itong tiisin hindi dahil wala siyang pagpipilian.Kundi

End of Chapter 12 Muntik nang mabunyag ang lihim. Muntik nang mahuli. Pero mas mapanganib pa… Ang katotohanang hindi lang utak ang nadadala sa laban na ito… Kundi pati puso.

Pagbalik ko sa kama, hindi ako mapakali at hindi makatulog. May kahina-hinalang nangyayari sa basement, at siguradong malaki ito. Nagtatago kaya si Zane ng isang lihim na ikinahihiya niya? Bumaling ako sa kanya. Mukhang hindi rin siya makatulog. Nakatitig siya sa kisame nang nakadilat ang mga mata, waring may malalim na iniisip. Pinailawan ng sinag ng buwan ang makinis na gilid ng mukha niya, dahilan para magmukhang sobrang gwapo niya. Ang matipuno niyang katawan ay dumagdag pa sa karisma niya.

Tila puno ng frustration at sakit. Nanatili lang na nakikinig at tahimik si Noah para hayaang magsalita si Liam. "Ang kapal ng mukha ko." Umiwas ng tingin si Liam at tila nagpipigil ng luha. Kinagat niya ang ibabang labi para pigilan sila. “Hindi ko alam na nasa harapan ko na pala ang babaeng matagal ko nang hinahanap. Pero, kahit nalaman ko ang kahinaan niya, nagawa ko siyang pahirapan lalo. ”

WARNING: CONTAINS ANOTHER EXPLICIT AND ABUSIVE CONTENT NOT SUITABLE FOR YOUNG AND SENSITIVE READERS. PLEASE BE GUIDED. Nakangisi pang umalis ang hinayup*k. Napapikit na lamang ako at huminga ng malalim. Kahit kumontra pa ako at ipagtanggol ang aking sarili tiyak mahihirapan pa rin akong makatakas. Ano nga naman ang panlaban ng manipis kong katawan sa laki ng muscles ng lalaking iyon.

Lumuluhang luhod niya. “Nalalapit na ang simula ng bakbakan ng mga lihim na matagal ng nakatago. Nagsakripisyo ka ng iyong buhay kapalit ng salapi at lihim ngunit ang kaligayahan mo’y walang kapantay, ’pagkat naibigay mo na ang basbas ng iyong mga kamay. Sanay makayanan nila ang hirap na dapat suungin para sa masakit na katapusan ng sumpang iyong isinalin.” Tumayo at lumuhod pa siya para sa huling panalangin bago tumayo at naghanda sa paghahain ng Piging ng Kalungkutan sa kaniyang mumunting tahanan. “Ang mga lihim at ang nakatakda.”

Hindi niya kayang makipaghiwalay sa kanya kahit na anong mangyari. Pinakawalan niya ang kanyang mga daliri nang dahan-dahan at umupo ulit sa sofa. “Nakakaawa ka, pero hindi ka na pasado na maging panakip butas ngayon!” Paano ang isang tulad niya ay isang panakip butas lang?