Nancy Drew The Hidden Staircase Mga Nobela at Kwento

The absence of elevators was a stark contrast to the modern conveniences I was accustomed to. At hindi ko na kayang tiisin. “Can’t we just teleport, Nana?” I asked, my voice filled with exhaustion. The endless staircases were beginning to wear me down. Nana chuckled. “We could, but where’s the fun in that? Besides, a bit of exercise never hurt anyone,” she paused, her eyes twinkling with amusement, habang ako naman ay hindi matiis na tingnan siya nang hindi makapaniwala. “Apart from that, it’s a good way to familiarize yourself with this dormitory. Every corner, every hallway, holds a story. You never know what you might discover,” she winked at me, her eyes twinkling with amusement.

Pagdating sa bahay, unang lumabas ng elevator si Nica at ang unang tumambad sa kanya ay ang isnag paper crane na nakadikit sa pinto. Namutla ang mukha ni Nica. humakbang siya pasulong at mabilis na binaklas ang paper crane, sabay kunwaring kumatok sa pinto, “Noah, wala ba ang yaya niyo sa bahay?” Sumunod si Noah sa likuran niya at binuksan ang pinto gamit ang fingerprint niya. Ang lahat sa loob ng bahay ay eksakto kung paano niya ito iniwan– walang nagbago, maliban na lang sa katotohanang wala na ang taong nakatira doon.

sabi ng babae sa desk na malapit sa entrace ng pinakita ko ang ID ko at namutla lang ito at pinapasok kami. May grand staircase pa bago sa baba kung saan naka pwesto ang mga table at may railings sa taas para makikita mo talaga ang ginagawa sa baba. May part na madilim at bigla nalang lumiwanag ang paligid at nakaluhod na ang lalaking nag-ngangalang Nick De vera sa harap ni Aubrey at parang di nya padin malaman at maintindihan kung papaano nangyari iyon

Nakatayo pa rin ako at pagkalipas ng ilang segundo ay tsaka lang nag-sink in sa'kin ang sinabi niya. Oh my gosh! Ipapakita niya sa'kin ang kwarto niya! Bakit nakaramdam ako ng saya? Bago pa siya mawala sa paningin ko ay mabilis ko siyang hinabol at sinundan ang daang tinatahak niya. Lumiko siya sa kaliwa, specifically sa likuran noong grand staircase nila. Tumigil siya sa tapat ng nag-iisang pinto na naroon. He unlocked the door using the combination of codes on the side. Pumasok siya sa loob samantalang nakatayo lang ako sa labas.

Habang pilit niyang pinatatakbo ang pen sa papel gamit ang nanginginig niyang kamay, parang gusto niyang sunugin si Hunter gamit ang matatalim niyang tingin. Wala namang emosyon si Hunter habang naghihintay ng pirma, bago inilapit ang maliit na stamp pad sa tapat ng matanda. Nang madiin na ang pulang thumbmark nito sa pahina, kinuha niya ang kasunduan nang may malamig na kasiyahan. Pero, hindi muna siya umalis. Hindi na kayang makita ni Nancy ang mukha niya kahit isang segundo pa. "Ano pang ginagawa mo rito? Lumayas ka na!"

May naalala siya kaya sumigaw siya sa papalayong likod nito. “Huwag mong kalimutang ihanda ang gown at ipadala sa bahay ko!” Hindi man lang huminto si Oliver. Habang pinapanood niya itong papalayo nang hindi man lang lumilingon, napakagat si Nancy sa labi dahil sa inis. Talagang asong lalaki ito. Siya na nga ang kusang lumapit para hanapin siya, pero napakataas pa rin ng tingin niya sa sarili!

“Mahaba na iyong sampung buwan para lubusan na akong gumaling.” “Kung ganoon, handa ka na bang makita at makaharap si ate?” “Ang totoo niyan, nagkita na kaming dalawa.” “Ha? Paano?” curious na tanong niya. “Sa tapat ng Anecito building, muntik ko pa siyang ma bangga kanina.” I sigh again. “Para siyang wala sa sarili habang naglalakad, hindi niya napansin na papunta na siya sa gitna ng daan kaya bumusina ako, natumba siya, nagulat siguro. Nagkasugat siya sa siko.”

Sabay nito ang pagkidlat at pagdagong-dong sa paligid. Bigla na lamang akong naligo sa buhos ng ulan. Hindi ko alam kung saan ako pupunta? Gulong-gulo ang isipan ko. Patuloy ang pagtakbo ko papalayo sa mansion. Ayaw kong masilayan pa ako ni Alex sa lugar na ito. Paniguradong sasaktan niya ako at papahirapan. Ayaw ko ng maulit pa ang mga bagay na dinanas ko sa kamay niya.

Masyadong maraming tauhan si Nancy roon at lahat sila ay nakaharang sa pagitan nilang dalawa. Nang limang lalaki na lang ang natira sa mga tauhan ni Nancy kasama siya, hindi na nag-abala pa si Stephanie na magtago. Kung b.arilin man siya ng mga ito, madali na lang para sa kaniya ang iwasan sila. Isang ngisi ang sumilay sa mga labi ni Nancy. “As expected of the Pietro’s heiress.” “I said, I’m not a Pietro. I’m Stephanie Orlov. Now, hand Avaluan over to me.”

Ang tanging naririnig ko lang ay ang sarili kong mabilis na hininga. Dahan-dahan kong inakyat ang makitid na hagdan na patungo sa secret room. Ang bawat hakbang ay nagpapaluwa ng dugo mula sa sugat ko sa dibdib. I reached the ceiling of the staircase—the hidden trapdoor that serves as the floor inside the secret room. Nanginginig ang aking duguang kamay habang itinutulak ang mabigat na trangka. Sa huling lakas na mayroon ako, buong pwersa kong iniangat ang pinto mula sa ilalim.