Falling Drawings Mga Nobela at Kwento

"Falls? May falls rito?" Nakangiting tumango ito. "Yes po." Sabi nito while pinching her cheek. Tinanggal niya ang kamay nito sa pisngi niya. "Iba pa yung falls dun sa may batis?" Tanong niya. "Hindi naman falls iyon eh. Parang falls lang dahil sa mga batong nagkapatong-patong." Nagpapapalakpak siya sa sobrang excitement. "Oh my God! Excited na ako!"

“Kung gusto mo magpahinga, ako muna dito.” Umiling ako. “Ayos lang ako, Jessa. Salamat.” Nang mag-break ako, umupo ako sa likod, hawak ang tasa ng kape. Dati, mahilig akong mag-sketch tuwing break. Pero ngayon, wala akong gana. Kinuha ko ang phone ko. Walang message. Kahit isang simpleng “kumain ka na?” mula kay Chaos, wala. Ako rin naman, hindi nag-text. Parang pareho kaming nag-aantay ng isa’t isa pero walang gustong maunang umabot.

Hapon na nang maisipan nilang dalawin ang silid ni Anjo. Pagbukas nila ng pinto, bumungad ang makalat na laruan, ang half-done Lego set sa mesa, at ang mga drawing na iniwan nito sa dingding. Tahimik silang naupo sa sahig, katabi ng mga laruan ng anak. Kinuha ni Alexis ang isa sa mga crayon drawing. Drawing ito ng isang bahay, at sa gilid ay may tatlong stick figures na isang babae, isang lalaki, at dalawang bata na may korona sa ulo.

“Bakit gising ka pa?” “Nag-drawing po ako.” Lumapit siya at hinalikan ang noo nito. “Dapat tulog ka na.” “Last na po.” Inangat ni Nate ang papel. “Look.” Tiningnan ni Fiona ang drawing. Simpleng drawing lang ng bata. Stick figures. May isang babae na may mahabang buhok. Isang maliit na batang lalaki. At isang matangkad na lalaki sa gilid. Itim ang damit ng lalaki. May hawak itong chocolate sa isang kamay.

"Talaga Lilith? ano naman?" "Ally, base on my research, Yong tito non e mga contraction business while yong lolo nya eh malalaking buildings sila ang may gawa. While sila Damian eh large printing business and yong mga billboards na nakikita natin galing sa kanila ang mga pangunahing materyales at mismong company non ay kanila." "It doesn't matter. Kung yong puso mo naman ay di titibok para sa mga anak mayaman na yon, baliwala."

Tanong niya malapit sa may tainga ko. Tumaas ang lahat ng mga balahibo ko lalo na nang humaplos pababa sa braso ko ang kanyang mga kamay. I exhaled deeply. So deeply that I felt like I can't breath. Nagbilang ako nang hanggang tatlo bago ako tumayo, pero mas mabilis ang kilos niya. Hinuli niya ang magkabilang baywang ko. Tumayo siya at pinagpalit ang posisyon namin.

Humarap ako sa blackboard at napabuntonghininga na naman dahil nakitang puno ito ng mga sulat na walang kuwenta at may bastos pa na guhit na isang pribadong parte ng katawan ng lalaki. Kinuha ko ang eraser mula sa loob ng box at binura na ang mga nakasulat. “Don't forget to write your complete names on your test papers,” sabi ko. Sinimulan ko na ang pagsusulat ng note ni Dean sa pisara. Wala na akong pakialam kung pagtawanan man nila ang penmanship ko basta matapos ko lang ito. Nabali ang dulo ng chalk na hawak ko dahil sa narinig na pagsipol galing likod.

Unti-unting napaawang ang labi ko. Did... I... just... drew... our encounter this week mindlessly? Lumapit ako sa sketchpad at tinitigan iyon nang mas mabuti. It's a drawing of two people, one guy and a girl, passing by each other in a football field. Magaan ang bawat stroke ng linya. It looks somewhat vintage. Malabo nang kaunti at hindi makapal ang shading. Sakto lang para magbigyan ito ng buhay.

"Done." Nakahinga ako nang maluwag at ginalaw-galaw ang katawan ko. Pagkatapos ay lumapit ako sa kanya. Namangha ako sa nakita ko. Sobrang galing nya at kamukhang-kamukha ko 'yong sa drawing nya pati 'yong waterfalls na background kuhang-kuha.

Bulong ko na parang nagdadasal. Tiningnan ko ang nakakahilong drawing ni Van Gogh sa may kusina at mapait na ngumiti. Manloloko, I know your secret. The world knows your secret! How could he paint as if life is wonderful? He committed suicide for pete sake! Because life is ugly.