Natutulog Ba Ang Diyos นิยาย & เรื่องราว

Buti sana kung saluhin ka 'di ba? Sa awa ng Diyos, nakauwi naman ako nang ligtas. Walang isa mang gasgas . Kahit pa nga pinaglokoko ako ng kasama ko. Paano kasi, may times na binibilisan niya ang patakbo. Ayan tuloy, kapit na kapit ako sa kanya! Parang 'di naman gusto, eh halos tumalon na ang puso ko sa kilig! "Pasok ka muna," anyaya ko sa kanya kahit alam ko naman na tatanggi siya. Okay naman na hindi na kami magkunwari, wala naman nang ibang nakakakita sa amin.

"Magpapakasal daw siya sa Diyos, sabi niya." Parang biglang nanlamig ang buong paligid. Napatayo ako, hindi alintana ang biglang kaba na bumalot sa aking dibdib. “Magpapakasal… sa Diyos?” mahina kong ulit, pilit inuunawa ang ibig sabihin ng mga salitang iyon.

tanong nito habang nakatingin sa yaya nitong nakaluhod at tahimik na nagdarasal. “Shh . . . Davvy lower down your voice, huwag ka maingay dahil nagdadasal si Yaya mo. Oo, church ito. At ’yon . . .” Tinuro ko si Hesus na nakapako sa Krus. “Siya ba si God?” Mahina na ang boses nito. “Opo, siya. Siya ang Diyos natin. Ito ang bahay ni God. Church.” Tumango-tango ang bata. “Hindi ka ba dinadala ng Daddy mo sa kahit saang church?”

Hindi nila alam ang ginagawa nila... Kung ang Diyos nga nakakapagpatawad, ikaw pa kaya?" Mahinahong sabi nito Unti-unti niyang niluwagan ang pagkakahapit ng kuwelyo nito. "Tao lang tayo, hindi tayo perpekto, nagkakamali. Just stay strong. Makakasurvive ang mag-ina mo. Aside from that, hindi natin alam ang totoong nangyari. Hayaan nating si

Masigla niyang anunsiyo at tumayo. Tumingin sa kanya si Athrun. Nagsalubong ang mga kilay pero hindi nagsalita. Nag-umpisa siyang umawit kasabay ng sayaw. "Ang mga ibon na lumalangoy ay mahal ng Diyos...di kumukupas... Ang mga ibon na lumalangoy ay mahal ng Diyos di kumukupas...Huwag ka ng malungkot...oh...mahal ko... Ang mga isda na lumilipad ay mahal ng Diyos...di kumukupas...Ang mga isda na lumilipad ay mahal ng Diyos di kumukupas...Huwag ka ng malungkot...oh...mahal ko..."

Ang nag-iisang Natania nilang nagbigay ng pang-ibang saya. Kung dati ay hindi naniniwala si Fender na may Diyos, ngayon ay ito pa mismo ang laging nag-reremind sa kaniya na magsisimba sila. Ito rin mismo ang nagdadasal muna bago sila kakain.

“P-paano ako makakasiguradong tutupad kayo sa usapan?” “Dahil kami ang pitong Diyos na tagapamagitan sa mundo ng mga mortal at Gaia. Pangalawa sa pinakamataas na antas sa Gaia, at malaking kasalanan para sa amin ang hindi pagtupad sa aming pangako,” simple nitong ngiti, at kahit hindi ko maintindihan ang ilan nitong sinabi'y napanatag nito ang loob ko. Katulad ni Luther ay mayroong ring kung ano sa mga mata nitong nakakapagpaniwala sa aking nagsasabi siya ng totoo.

Isang prebelihiyo ang makakita ng isang Diyos sa kanila, ngunit hindi lang siya Diyos, kun'di siya ang pinakamakapangyarihan sa kanilang lahat. "Has my eyes deceived me? Baka isang panaginip lamang ang pangyayaring ito?" "Has God Caesar was to save us from destruction?" "Salamat sa Diyos at may dumating upang tumulong sa atin." Napuno ng bulongan ang buong paligid at agad na yumuko sa Diyos na kanilang kaharap. Wala ni isa sa kanila ang may gustong gumalit sa pinakamakapangyarihang diyos sa lahat. They'd rather commit suicide than doing such thing.

Hindi naman iyon sagabal, nakakawala siya ng antok. "Pero hindi siya ang panginoon. Siya ang naging instrumento at maging imortal tayong lahat, meron pa rin higit na mas nakakataas sa kanya." Turan ko naman sa kanya. Sa mundong ito, kahit nababalot ito ng kapangyarihan, naniniwala pa rin ang mga mamamayan dito mg diyos dahil dating tao ang mga ito. "Naniniwala ka pa rin na may diyos?" Seryosong tanong niya sa akin.

Napa ngiti naman siya. "Ganoon talaga tayo ang itinakda ng Diyos na mag kakilala sa tamang panahon. Yohann alam mo ba? Sa isang patak ng tubig nabuo ang ulan. Sa isang buhos ng ulan, nabuo ang baha. Sa isang kapirasong lupa, nabuo ang mundo. Sa isang hulma ng putik, nabuo ang tao. Parang ikaw… Sa isang ngiti mo lang..