Novel & Cerita Never Give Up Shirt Jejemon

Baka sakaling may magkakasya kay Josh. Ngunit isang gray shirt na may tatak na doraemon lang ang nakita ko. Nagdadalawang-isip pa ako kung ibibigay ko iyon kanya. But I don't have a choice. Ito lamang ang kakasya sa kanya. At isa pa, baka siya naman itong magkasakit kapag natuyuan siya ng pawis. Tuluyan ko na siyang nilingon saka ko ibinigay sa kanya ang hawak kong shirt.

Mainit naman talaga sa kinatatayuan niya kung bakit kasi hindi siya naghanap ng masisilungan. Alam ni Jean na nakatingin sa kaniya ang binata at ang kasama nitong babae na kinaiinisan niya ngayon. Jean is comfortable to her clothe,Wala s'yang pakialam kung makita ng lahat ang makinis niyang katawan. Hindi naman kasi siya n*******d dahil may suot pa rin naman siyang cycling short at sports bra. “Sh*t! Can you wear your t-shirt?”

Simpleng high-waisted maong shorts. Red bra top. At manipis na white see-through jacket ang suot nya. Simple lang- Pero sobrang bagay sa kanya. Pati si Ben napatingin. "Okay gets ko na bakit obsessed sayo si Aaron." Biglang nagtawanan sina Camille at Trish. Habang lumalalim ang gabi- Mas lalo umiingay ang party. "SHOT!" "WOOOO!" "LAST FREEDOM BEFORE OJT!"

Tumilapon ang walis at dustpan, nagkalat rin ang nga winalis ko. Tumayo ako, at ganun nalang ang panlulumo ko nang duruin ako nong nakabangga sa akin. "How dare you to ruin my dress?!" Galit na sigaw niya. "Sorry po ma'am, h-hindi ko po sinasadya, hindi ko po kasi kayo nakita." Umismid siya. Sa ganitong trabaho, kahit pa tama ka, wala kang magagawa, dahil sabi nila, 'costumer is always right'. Pero sana malaman din nang mga kustomer kung anong damage nila, o kung nakasakit na a sila.

“Para ka kasing jejemon sa mga pormahan mo.” “Jejemon..?” kunot noo kong tanong. “i-g****e mo para makita mo kung ano yung tinutukoy ko.” aniya. Dahil masunurin ako ay ginawa ko naman ang sinabi niya. Tawang tawa naman ako ng makita ang tinutukoy niya. “Wuy grabe ba! Hindi naman ako ganyan.” kontra ko. “Ah, oo! Hindi pala jejemon yan. Hip-hop pala! Kasi ang luwag ng tshirt mo tas lagi kang naka pajama.” anito.

“You have dozens of designer shirts. One missing piece shouldn’t matter.” Tumigas ang panga ni Daniel. “You know that shirt was—” Bigla itong tumigil. Tumingin si Vanessa dito. “That was a honeymoon gift. I remember.” Marahan siyang humiga. “But so what?” Nanatiling malamig ang boses niya. “I don’t even want you anymore. Keeping that shirt would only make me look ridiculous.” Naalala niya kung paano iyon nasira. Naalala niya ang gabing halos mawalan siya ng kontrol.