Nico Robin Devil Fruit Novels & Stories

tanong niya habang binubuksan ang kahon. Nang makita niya ang laman—ang maliit na puting stick na may dalawang linya—napatigil siya. Literal na parang huminto ang mundo para sa kaniya. Nabitawan niya ang baso ng juice, buti na lang at sa damuhan ito nalaglag. "Aya..." mahina niyang tawag. "Totoo ba 'to?" Tumango ako habang nakangiti. "Magkakaroon na ng bagong katulong si Nico sa garden."

Uminom siya ng orange juice na nasa tabi. "Nasabihan ko na si Devano. Ngayon, makakapagpahinga na ako." Umupo si Nico sa tabi niya at hinawakan ang kanyang kamay. "Natutuwa akong marinig iyan. Magpahinga ka na. Ako ang bahala rito." Tumingala si Celine, kumikislap ang mga mata. "Salamat, Nico. Lagi mong alam kung paano ako pakalmahin."

Hindi nasaktan si Nico, bagamat naubos ang kaniyang saplot, at ang katawan naman ni Lucius na walang buhay ay naging uling at unti-unting lumiit. Ginagamit ni Nico ang ika-apat na antas ng apoy. Ang grabidad na may matinding hatak. Lalo pang lumiit ang dala niya, hanggang sa ito ay maging isang malinaw at makinis na pulang dyamanta na korting luha at sing laki ng itlog ng pugo. “Ngayon.” bulong ni Nico habang yakap ang pulang dyamante. “Makakasama na kita kahit saan.”

“Pawiin mo sila. Huwag hayaan ang sinuman sa kanila na mabuhay." Sa Earth, lahat ng iba pang nilalang ay mga tagalabas. Si James ay hindi nagpakita ng anumang awa sa mga tagalabas na ito. "Sigurado." Hinaplos ni Nico ang kanyang mga kamay at sinabing, "Wala pa akong pagkakataong iunat ang aking mga kalamnan." Pagkatapos magsalita, agad na pinakawalan ni Nico ang aura ng isang Fifth Heaven Grand Emperor.

Sa sobrang bilis nito ay mukhang nag-teleport ito kung nasaan si Robin s isang kisapmata. Nawala ang lahat ng kulay sa mukha ni Robin. Sinubukan niyang harangin ito gamit ng kanyang staff ngunit ang itim na punyal ay madali lang itong iniwasan at kaagad na sumaksak sa sikmura ni Robin. Ang sakit na kasunod nito ay parabang kinakain ng lason ang kanyang laman.

Yep, the one who betrayed our team. “Alam niya bang darating tayo?” tanong ko kay Coco habang hinihintay naming lumabas si Robin. “Hindi…” sabi ni Coco. “Well, I guess he will be shocked as hell when he sees me…” sabi ko. Sakto namang lumabas na si Robin. And as expected, gulat na gulat at hindi makapaniwalang nakatingin siya sa akin. Parang hindi ito kumukurap habang lumalapit sa amin. Then his eyes began to tear up.

Hindi na napigilan ng kamao ni Renz na dumapo ito sa pisngi ni Nico dahilan ng pag tagilid ng kanyang panga at pagka bagsak nya sa sahig. "H'wag na h'wag mo syang kukunin sa akin Nico dahil kapag kinuha mo sya sa akin gagawin ko ang lahat para ilayo sya sayo. Silang dalawa ni Aden. Silang dalawa ng mag Ina ko." Itinayo ni Nico ang kanyang sarili. Kumalat ang dugo sa kanyang labi dahil sa pag putok nito sa pagkaka suntok ni Renz.

Galit na sabi sakaniya ni Luciferia na akmang ipo-p****k sakaniya ang hawak na tabo na kanina lamang ay siyang ginamit nitong pang buhos ng nag yi-yelong tubig sa mukha niya. Awtomatikong tumaas ang kamay ni Nicole para gamitin sana iyong pananga, maliit lang ang tabo na hawak ng pinsan pero sigurado siyang masakit iyon kapag tumama sa ulo niya, mariin pa siyang napa pikit at handa na sanang tangapin ang pag tama ng tabo sa matigas niyang ulo nang marinig ang boses ng taong pinaka huli niyang gugustuhing makita. Ang nanay nina Luciferia, si tiyang Norma.

Hindi inaasahan ni Henry na kahit ang haba ng paliwanag niya ay hindi pa rin natinag si Devon, kaya lalo siyang nainip at nabahala. "Devon, kahit hindi ka natatakot na layunin ni Nikko ang Pharmanova, isipin mo naman si Roxanne. Binigay niya ang lahat ng ipon niya kay Grace para gamitin sa pagtulong sa pamilya nila. Kaya mo bang hayaan na masayang lang ang perang pinag-ipunan niya?" Nanliit ang mga mata ni Devon at malamig na tanong, "Sigurado ka ba?"

Alam kong parang torture ‘yon kasi kahit anong pilit o paghahanap mo, parang walang ibinigay si Lord na talent na para sa ‘yo. Pero meron kay Nico. Takot lang talaga siya. In denial. Hinagod ko ang likuran niya hindi nagsalita. Dahil malapit ang mukha niya sa akin. Rinig ko ang mga mahihinang hikbi niya. “Now, you have me as your friend. There's no need to be scared anymore. I’ll help you with it.” “Thank you.” Tinapik tapik ko ang balikat niya.