Night Walks Novels & Stories

wika ni Lorna at pumasok na din sa kanyang kwarto. Kinabukasan ay naka-handa na ang lahat, alas tres pa naman ng hapon gaganapin ang seremonyas. Nasa kwarto pa din si Luna at natutulog pa, alas tres ng madaling araw na kasi ito nakatulog kaya hanggang ngayon ay tulog pa rin. Alas nuwebe na ng umaga, hindi pa rin nila ginising si Luna hanggang sa magising na lang ito sa iyak ng kambal.

Chapter 6 Kairos’s Mom Pagkagising ko ay agad ako naligo. Tatamarin ako mamaya. Ang alam ko ay bibisita ang nanay ni Kairos mamayang gabi pa. I used my phone, typing Kairos’s name sa F******k. Pero I realized na I don’t know his full name. Naisipan kong bumaba at tanungin si Abi kung ano ang full name ni Kairos. Kahit na maraming kasambahay dito ay si Abi ang naisipan ko.

Sayang naman ang magandang paggising ko kung tuluyan lang akong maiinis dahil kay Solene. I chose to stay inside my room. Tinawagan ko rin si Nanay na agad namang sumagot. I spent the night talking to her with my twins through video call, hanggang sa kailangan na matulog ng mga anak ko. They fell asleep with my voice. Hindi ko pinatay ang tawag hanggang sa tuluyang makatulog ang dalawa.

naiiyak kong sambit sa kawalan. Hindi ko alam kung anong oras na akong nakatulog kagabi. Masakit ang mga mata ko nang dumilat ako. Marahil kulang ako sa tulog dahil sa matinding pag-iisip. Pinilit kong bumangon kahit masakit ang katawan ko. Hindi ko alam kung bakit. Nagtungo ako sa banyo para sana magbawas pero naudlot iyon nang makakita ako ng dugo sa sahig. Kumabog ang dibdib ko at mabilis tinungo ang labas ng pinto ng silid. Naabutan kong nakaupo si Niko sa maliit na sofa habang tahimik na nakatingin sa kawalan. Napansin ko rin ang ilang pasa sa braso niya. Hindi rin muna ako lumapit. Tahimik ko siyang pinagmasdan mula sa kinatatayuan ko. Hindi naman niya ako napansin. May hinala na ako k

“Just for one night,” “Just for one--” It felt like a punch in the gut. Ayokong matapos ang lahat ng isang gabi lamang. But she stood there, her nerves visible in her eyes, ready to flee. She doesn't do this very often. She was not the elegant queen from the bar. Dinispatya niya ang mga lalaki sa bar na para bang normal lang sa kanyang gawin iyon. But now, yearning and longing and... sadness.

Nagising ako at nasilaw pa ako sa sobrang liwanag hindi pala naisara ang bintana. Anong oras na ba? Isip ko at napalingon sa paligid, sa kabilang single na kama kung saan nakahiga si Jane, bakas na natulog ito doon. Kinapa ko ang cellphone ko at pagtingin ko sa oras alas onse na, napahawak ako sa ulo ko dahil ang kirot.

Nasa bahagi gilid sila ng dagat at wala ng tao roon dahil halos hatinggabi na rin. "So, are you ok now? Kalmado ka na ba?" Tumango siya. "Thank you nga pala for saving me." Nahihiya man siyang sabihin iyon pero marahil deserve iyon ng binata. Ngumiti ito. "Maybe it was my job tonight, to save you." "And you did." Saglit na katahimikan ang namayani. Nayakap ni Chrisia ang sarili nang umihip ang malamig na hangin. Mas naramdaman niya iyon dahil sa basa niyang damit.

My heart. I returned to my room at eight o'clock because my senior made me go home late. Actually, this is not a strenuous exercise. But because of the results of the interrogation of the national husband Nathaniel, the seniors went mad because they can't afford to buy an Onitsuka brand. Very bad. Because I was tired all day, I lay in bed surfing on the phone until I fell asleep. When I wake up, it's almost eleven o'clock. Activities after waking up in the middle of the night are not washing my face or bathing, but surfing on social networks to read the news.

Ang gabing iyon ay hindi lamang naging sandali ng pagnanasa—ito ang naging tulay upang magtagpo ang dalawang pusong matagal nang naghahanap ng isa’t isa sa gitna ng gulo at ingay ng kanilang mga mundo. Ang pangakong “One More Night” ay hindi na lamang isang kahilingan. Ito ay naging simula ng isang bagong yugto—kung saan ang Hari at Reyna ng negosyo ay hindi na lamang magkatunggali, kundi magiging kakampi, magiging kanlungan, at magiging pag-ibig ng isa’t isa. At sa kabila ng mga panganib na naghihintay sa kanilang pagbabalik, pareho nilang alam na handa silang harapin ang anumang bagyo—basta’t magkasama sila.

“Pag-iisipan ko.” Hindi pa man nagbibigay ng sagot ang matanda ay malaki na ang ngisi ni Senen. Mukhang alam nito na kaunti pang pangungumbinsi nito ay papayag na rin ang matanda. Alas-otso na nang humiga siya para matulog. Kasama niya sa kwarto si Nida ngunit magkahiwalay naman sila ng higaan. Ayaw kasi talaga nitong may katabi sa hinihigaan nito kahit kasya naman sila sa kutson na nasa ibabaw ng banig na nakalatag sa sahig.