Night Walks Novels & Stories

Aside from joining beauty pageants ay nagpapartime din siya sa isang cafe na malapit lang sa university na pinapasukan niya, ilang metro lang din ang layo kaya't nilalakad lang niya. Pagdating niya sa kanilang bahay ay madilim pa ang ilaw. Alas-otso na siya ng gabi nakauwi mula sa part time job niya, pero bago 'tong gabing to kasi usually laging pinagbubuksan siya ng nanay niya pero maski ang ilaw sa front door nila e wala pang sindi. Binuksan niya ang pinto nila gamit duplicated key na hawak niya at saka ini-on ang switch ng ilaw. Kinuha niya ang phone then dialed her mom's number. Nagriring lang ang phone nito pero di sinasagot kaya't kinakabahan na siya. Palabas na sana siya ng bahay para

Dahan-dahan siyang huminga, ang mga mata ay may luha. Paano kung… Paano kung matutulungan pa niya ako? Isang kislap ng pag-asa ang tumawid sa kanyang desperasyon. Bigla niyang hinablot ang kanyang telepono, nanginginig ang mga kamay, at mabilis na nag-type: « Bukas, sa Birth Nightclub, 8 ng gabi. Iligtas ninyo ako pakiusap. » Nag-alinlangan siya nang isang segundo.

Napatingin siya sa dilaw na night light. Andoon si Owen. Nakatayo sa paanan ng kama. Walang emosyon ang mata. Tulog… pero gising? “Sleepwalking...” bulong niya sa sarili. Tahimik siyang lumapit, hindi siya sigurado kung puwedeng gisingin. Dahan-dahan niyang iniharang ang sarili nang makita niyang gumagala ang bata papuntang balkonahe. Diyos ko, nakabukas ang sliding door!

Na malilimutan ko ang lahat ng bigat na nararamdaman ko. — Morning came too fast. Unti-unti akong nagmulat ng mata saka nag-inat pa. Naramdaman ko ang sinag ng araw na tumatama sa aking balat. Teka? What is this weird pillow around my waist? Lumingon ako sa gilid ko at halos malaglag ang panga ko nang makita ko ang nasa gilid ko. His stranger last night— Shit! Mahimbing ang tulog ng estrangherong nasa tabi ko… Na para bang wala siyang katabing ibang tao. Tinitigan ko siya nang matagal at masasabi kong may itsura siya pero…

"No need, mom. Go on and change your clothes." Tumaas ang kilay ni Stella rito. "Oh, are you really that confident to solve the bug?" "Yeah." "Hm..." "Mommy, please don't disturb me. I need to focus." Kai talking without looking at his mother. Mas tumikwas ang kilay ni Stella sa anak. "Hey, Kai. It's almost nine o'clock. Stop—" "Mom, I will stop after I finish this, promise." "No. You should finish it tomorrow. Sleep now dahil bukas ay aayusin pa natin ang mga gamit mo sa bagahe."

Hindi niya naramdaman ang presensiya at kilos nito. "Last time, I saw you hunting in the middle of the dawn, only the glimpse of the moon served your light. And now your walking alone at midnight." Naglakad ito palapit sa kanya. Nanatili ang tingin niya rito. Sinilip pa nito ang mukha niya sa suot niyang cap kaya na iatras niya ang mukha niya rito. "You're not sleep walking, are you?" Nangunot ang noo niya. Napairap na lang siya. Ang taray naman ng nagsi-sleepwalk na nagawa pang magsuot ng sumbrero.

“At dito naman ako sa tapat.” Tumaas ng bahagya ang kilay niya. “Teka, bakit hiwalay tayo ng room? Ang mag-asawa magkatabi matulog.” “Not in our case, ayaw mo akong katabi sa pagtulog. I'm a sleep walker. I get up and walk around. And sometimes, I do things that scared or annoyed you.” Lumatay ang pagtataka sa kanyang gwapong mukha. “Kagaya ng?”

Malamang sobra pa dahil nadiskubre ko ang nakatagong mga baril niya sa loob ng walk-in closet niya. Ngayon ko lamang natanto na kalahating nakalibing ang katawan ko sa mundo ng masasamang tao. Ngayon, sakot na rin ako. Nilisan namin ang night club at dumeretso sa baywalk. Kumikinang ang liwanag ng buwan sa dagat at banayad ang simoy ng malamig na hangin pero malayo 'yon sa umaapoy na mga mata ni Blake. "Ayan! Ayan ang napapala sa di nakikinig!" Pasimula niya. "Alam mo ba'ng delikado ang lalaking sinamahan mo kanina?"

Madilim ang paligid at ang nagbibigay liwanag lang sa paligid ay ang lampshade na nasa nightstand. Magaan ang bawat hakbang ng binata habang naglalakad palapit sa pwesto ng dalaga. At nang makalapit siya ay maingat siyang umupo sa kama. Pikit na pikit ang mga mata nito at namumugto. She was crying. Hindi ‘yon maitatanggi.

"Family night is every Friday. Pero bedtime is everyday." Umakyat sila sa taas, masayang nagbubulungan pa. Naiwan kaming dalawa ni Drack sa sala. Tahimik muna kaming pareho. Tanging tunog ng aircon at mahinang Christmas playlist sa background ang maririnig. "Alam mo, ‘Nora," sabay hawak niya sa kamay ko, "hindi ko inakalang mangyayari ulit ‘to."