Nobela Kwento นิยาย & เรื่องราว

AUTHOR’S NOTE Una sa lahat, taos-puso kong ipinapaabot ang aking pasasalamat sa lahat ng patuloy na sumusuporta sa bawat kuwento kong nililikha — sa mga nagbabasa, nagko-comment, at nagbibigay ng inspirasyon sa akin na ipagpatuloy ang pagsusulat kahit sa mga panahong pakiramdam ko’y wala nang bagong ideyang maibubuo. Ang nobelang ito, “Academic Affairs,” ay isa sa mga pinakamalapit sa puso ko. Hindi lamang ito tungkol sa isang bawal na pag-ibig, kundi tungkol sa mga taong natutong magmahal sa maling panahon, sa mga pusong natutong umintindi kahit walang kasiguraduhan, at sa mga aral na natutunan sa likod ng katahimikan.

Kung naiyak ka, natawa, o na-in love muli—ibig sabihin, magkasama tayong bumuo ng isang kwento na hindi madaling kalimutan. Hanggang sa muli nating pagkikita. — Zairaliyah_dezai

“Hindi.” Hindi ito tumigil. At nang ayaw pa rin niyang magsalita, bigla na lang itong nagkuwento—mga kwento tungkol sa babaeng mahal niya. Isang babaeng dating nagpipinta ng sunrise sa Green Lake. “Seryoso kang sinasabi lahat ’yan sa isang estranghero?” “Hindi na naman tayo magkikita ulit,” sagot ni Noah noon, malayo ang tingin. “At… mukha kang kailangan mo ring may pagsabihan.”

"Teka muna madam wag mo munang ibaba ang tawag ko! meron pa kong isang ichi-chika sayo!" pagpupumilit nitong makinig ako sa kwento niya. "Hahaha ano na naman yun?” Tanong ko naman sa kanya. Aliw na aliw talaga akong kausap itong si Rona. Sa tagal na naming nagsasama sa trabaho kahit kailan ay hindi siya nawalan ng maikukwento . Kahit ata sa kadulo duluhan ng Kuwait basta may Pinoy ay alam niya ang istorya.

Si Kuya William at si Kuya Gaden lang ang madaming kwento, kung ano-anong kalokohan ang kinukwento nila sa akin na hindi ko naman maintindihan. May topic silang tungkol sa paboritong mani kuya William, pechay naman dun sa isa nilang kaibigan, meron ding cauliflower, tapos may tungkol din sa nawawalang ilaw, sa iniiyakang kaluluwa, hindi lang tungkol sa gulay, meron ding tungkol sa hilaw na talaba na naging dahilan daw ng amoeba sa lalamunan .Pagkatapos silang dalawa lang din nagtatawanan. Si Kuya Knoxx tahimik lang pero nangingiti din sa kalokohan nilang dalawa.

Ella: Hi Miss Kara, I was the one who commented on that last update sa story mo regarding the line "Kapag lumabas ka sa pintuan na yan, hindi mo na ako makikita kahit kailan." Ibinaba ko ang aking cellphone at muling itinuloy ang iba ko pang gagawin. Bago matulog ay sinilip ko muna ang aking messenger. Nakita kong nagreply si Miss A. Kara Nobela: Ah.. Nice meeting you po. Ella: Same here Ms. A. Keep writing ang gaganda ng stories mo. Kara Nobela: Salamat po! :) Ella: Anyway, thanks, dahil sa last update mo, nalinisan ang mata ko :)

Kwento ni Max. "Kong ganun nakatadhana talaga na maging magkaibigan kayo ni Wena para ayusin ang hindi pagkakaunawaan ng mga mother niyo,at ngayon ikakasal na best friend mo sa kuya mo, mas dumagdag pa siguro ang pressure nila."

Sigaw ni Noah, pero matigas ang mukha ni Jacob. "Huwag mong gawing madali para sa kanya, Noah. Kailangan niyang malaman ang buong kwento." Buong kwento? Hindi ko alam kung kakayanin ko pa. Pawn. Insurance. Walang halaga. Lapit ako kay Noah, nanginginig ang mga kamay ko. "Noah, totoo ba 'to?" Bago pa siya makasagot, nag-vibrate ang cellphone ko. Hindi ko na kailangang tingnan. Alam ko na.

God bless everyone! SPOILER ALERT: Hindi po mamamatay ang bida. Yours truly, KARA NOBELA **********************

mahabang kwento ni lola Jacinta. Napahigpit ako ng kapit kay Noah nang marinig ang kwento ni lola Jacinta. Si Pablo, ang fiance ko noong una kong katauhan. Ano naman kaya ang koneksyon ng pagpunta namin dito? Nabaling ang aking atensyon sa biglang pagsulyap ni Nena sa ibang direksyon.