On Going In Tagalog Novels & Stories

tanong nito. Hindi ako makaimik. Walang lumalabas na boses sa aking bunganga na para bang may nakabara dito. Hindi ko alam kung hanggang saan pero sana hindi na magtagal dahil ang puso ko pagod na pagod ng masaktan.

"Anyway Inna, can you please try to use tagalog or english more often? Nasa Pilipinas kasi tayo ngayon wala sa France. Not all people here can understand you. Do you get it?" Ngumuso siya bago tumango-tango rito. "Okay!" Lumabas na ulit ito ng kanyang opisina. Humarap siya sa kanyang mesa upang inilagay ang paper bag na hawak. Pagkatapos ay nagtungo siya sa kanyang kwarto para tingnan si Wren. Nakita niyang nakaupo ito sa kanyang kama habang nakatulala. Sigurado siyang hindi nito napansin ang kanyang pagpasok.

Love, Admirer. Itiniklop ko na at inilagay sa wallet ko. Badtrip pa rin ako kanina pero dahil sa sulat ay gumaan ang pakiramdam ko. I really need to find this girl. I should stay away from Miaka. I need to remove this speedo, ang sikip sa balls.

biglang banggit nito. "H-ha? Wala naman. Okay naman kami. Friends." Sabay iwas ko at tago ang ngiti. "Friends? Friends lang ba talaga?" usisa nitong may kasamang nakakalokang ngiti. "Friends lang kami." pag-uulit ko.

"Sumama ka sa 'kin." Pagak siyang tumawa kahit walang tigil ang pag-agos ng luha niya. "Kasal na ako kay Mael. Sa kanya na mapupunta ang mana," patuyang sabi niya dito. Bumakas ang pagkabigla sa mukha nito. "So, alam mo na pala?" naging blangko ang mukha nito. "O-Oo "

At marahil… Marahil, may kailangan pa akong malaman bago ako makalabas. O bago ako tuluyang makulong. Hindi ko alam kung alin ang mas nakakatakot. Sa ngayon, isang bagay lang ang sigurado: Hindi ito simpleng bantay-sarado. Hindi ito simpleng pagkakakulong. Ito ay isang larong may mas malalim na dahilan. At ngayon, mas kailangan kong magmasid — hindi lang sa mga tauhan, kundi sa mga salita, sa mga tingin, sa mga ngiti… lalo na kung galing sa isang taong tulad ni Nanay Solen.

ALIPIN C32 ANTHONY POV “Are you ready Son?” Narinig kong wika ni Mommy kaya lumapit ako sa pinto at binuksan ito. “Yes Mom,” Wika ko sa kanya. “Let’s go Love!” Ngiting wika ni Abegail habang papalapit ito sa amin.

hindi maipaliwag ang ekspresyon ng taong to, at bigla biglang may malamig at nakakamatay na aura ang nakapaligid sakanya. Siguradong tapos na si Jate. Isang kotse na nagkakahalaga at hindi bababa sa ilang daang libong dolyar. "Bulag ka ba? Alam mo ba kung magkano ang halaga ng sasakyan na ito? Alam kong hinding hindi mo ito kayang bilhin kahit na paghirapan mo ito sa iyong buong buhay!" "Bastardo ka!" Nang makilala niya si Jate pala ito. "Oh, ikaw pala, ang tinaguriang live in sone in law!" Sabi ng binata na may madilim na ekspresyon.

paliwanag nung isa sa kanila. "Barrier. Mahirap nga talagang pasukin kung may harang. Hindi din natin pwedeng sirain iyon dahil tiyak na mararamdaman at makakahalata siya. Kailangan nating makapasok doon ng hindi niya napapansin. May nakaka-alam ba ng itsura ng dyosa?" "W-wala pa. Dahil lahat ng mga nakakapasok doon, hindi na nakakalabas." yukong saad nila.

sabi ni Orphen "Mama, I'm sleepy na.." sabi naman ni Luke. Nagpaalam sila sa mga naroon at nakangiting umalis. Naroon parin ang pagkabog ng kanyang dibdib habang lumalakad palayo sa lugar na iyon. Marahil ay may takot din sa kanyang isipan na maaari paring siyang suwayin ng kanyang puso.