Open The Door Ch 1 Mga Nobela at Kwento

I jus want to know who the visitors are. Tumingin akong muli sa higaan ko at nag-isip. Okay lang naman siguro no? Lumapit ako sa pintuan at idinikit ang aking tainga para pakinggan ang nasa labas. I hear men's voice, they talk so serious. Napanguso ako ng biglang unti-unting nawala ang pag-uusap. I was about to turn the knob to open my door when the connecting door from the next room opened. Nakita kp doon si mama na hindi mukhang hindi mapakali.

Kaagad ko naman hinanap kong saan nag mumula ang tinig at ako'y natigilan na makita ang Mommy ni Chloe na pasilip-silip ito sa loob ng gate. Binaba ko na lamang ang cellphone na naka dikit sa taenga ko at nilapit ko pa ang sarili ko sa gate. Nag lakad si Tita at pinag buksan niya na ako. "Kanina ka pa ba diyan sa labas? Bakit, hindi nag doorbell mabuti na lang at lumabas ako at nakita kita." Niluwagan nito ang pag kakabukas ng gate at nilabas niya ang sarili niya sa labas.

At ang taas nito ay pang-tatlohan. It's not an ordinary door. Nhovine grab her purse and get a card. It's made of metal that look a like of an ordinary door. She swiped it in a monitor in the side of the door and the door just open. I saw the bloody hallway. For the first time in my life I feel unsafed. Nakakakilabot ang mapulang mga baldosa. At ang ilaw na nagbibigay liwanag sa hallway ay pula din. Ito na ba ang tinatawag nilang.....

Always na kasi laging may nasasaksihan akong mga kakaibang pangyayari, may mga misteryo o hiwaga. Na curious na ako kaya binuksan ko ng dahan-dahan ang pintuan. Sumilip muna ako at nagmasid sa paligid ngunit madilim. Humakbang ako papasok. Hinayaan ko lang na bukas ang pinto. Binuksan ko na agad ang ilaw dahil nga sa madilim ang paligid. Nawala bigla yung tunog kaya nanatili muna ako sa kinatatayuan ko hanggang sa napansin ko ang maliit na liwanag sa gawing kaliwa ko. Nilapitan ko ito at tumambad sa aking harapan ang isang maliit na kahon. Una ko napansin na wala na di na ito nakakandado, samantalang huli ko itong nakita ay nakakandado ito but now its free. Binuksan ko ng bahagya at laking g

Ang tanging palatandaan ay ang lumang simbolo ng division na ukit sa pinto — isang ahas na pumapalibot sa mata. Nakita ko ito. Tahimik. Madilim. Sarado ang lahat ng bintana. Dahan-dahan akong lumapit. Hinawakan ko ang door handle. Locked. Sinubukan kong i-jimmy open — pero bago ko pa man ito mabuksan… “Step away from the door.” Bumagsak ang puso ko sa kinatatayuan ko. Isang malamig na boses. Babae. Matanda na.

Her brows knitted in perplexity, her thumb tapping the screen as a response began to form, but the vibration of the doorbell interrupted her intention. Swallowing her unease, Summer carefully placed her phone aside and eased herself from her seat, her steps a whisper against the polished floors. The door loomed before her, its weight a testament to the divide between her and the outside world. With a deep breath, she pulled it open, her eyes meeting the man who stood outside the tall gates of the mansion.

Wala akong napansing chopper na dumating kanina. "Baby I know you're inside. Open the door please?" even his voice sounded weak. Umuubo-ubo pa ito. Agad akong lumayo tsaka mabilis na tumakbo papasok ng silid ko. Dinoble ko lahat ng lock. Hindi siya pwedeng makapasok dito. Pati ang connecting door sa terrace ni-double lock ko rin. Kahit na umakyat pa siya doon, hindi siya makakapasok sa silid ko.

tanong ni Czarina at paulit-ulit na ring pinipindot ang open button pero walang nangyayari. “May tao ba diyan? Hello?!” malakas na sigaw ni Owen saka niya hinahampas ang pintuan ng elevator pero walang nakakarinig sa kaniya. Tiningnan ni Czarina ang ilaw na patay sindi, nagsisimula na naman siyang mahirapang huminga lalo na at nasa maliit lang sila na space. “Please open the door!” sigaw ni Czarina. Hindi siya pwedeng makulong sa loob. Malakas niyang hinahampas ang pintuan nagbabakasakali na may makarinig sa kanila.

Dinampot ko iyon, who cares kung mabasag iyon tutal sira na rin naman ang relasyon namin. I slowly opened the door making sure that I didn't create any noise. I peeked outside but the delicious aroma of bacon and fried rice welcomed me. Binuksan ko na ng tuluyan ang pinto at nakita ko ang familiar na likod ng lalaki na abala sa harap ng kalan. "Chad." Mahina lang ang boses ko pero sapat na 'yon para marinig niya. Humarap siya sa akin at sinalubong ako ng matamis na ngiti.

Pero wala siyang choice. "Don’t even think about running," he murmured, without even looking back. Napakuyom siya ng kamao. Damn him. Damn this entire situation. He pushed open the grand double doors, revealing the world she was now forced to live in. Heather's breath hitched.