Orphaned In Tagalog Novels & Stories

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

Nilingon niya naman ako saka ngumiti at tumango. “Ang Kuya kong mahal na mahal din ako, nawala sa mundo kasabay ng aking Ama.” Hindi na ako nakapagsalita dahil sa narinig. Kung ganun ulila na talaga siya at sila Vance na lang ang natitira niyang mga kamag-anak. Masakit ang mawalan ng isang mahal sa buhay pero yung sa kaniya? Nauna ang ina at sabay ang kaniyang Kuya at Ama. Sobrang sakit talaga nun. “Magkakasama kami noon sa gitna ng gubat na yun kasama ng iba pang mga guwardya para sa una kong pangangaso. Kahit papaano ay nakalimutan ko ang lungkot ko dahil sa pagkawala ni Ina. Bata pa lang ako naturuan na ako sa pagpapana.”

Tumango siya, siguro'y nababasa ang kalituhan sa aking isip. "Anak ako ni Daddy sa katulong nila dati. Itinago nila ang katotohanang iyan. Dinala nila ang buntis kong ina sa ibang bansa at doon itinago hanggang sa ipanganak ako. Binayaran nila ang aking sariling ina para lumayo at huwag magsalita sa totoong nangyari. Pinalabas nilang ipinagbuntis at ipinanganak ako ni Mommy sa ibang bansa. Pero kahit kailan ay hindi ko naramdamang bahagi ako ng pamilya, lalong-lalo na ang pagiging ina ni Mommy. Ang tingin niya sa akin ay isang napakalaking kasalanan ni Dad sa kanya. Kaya malayo ang loob ko sa mga kapatid ko. Respito lang ang dahilan kaya hanggang ngayon ay umuuwi ako o nagpapakita roon sa ba

"What about him?" "Gusto niyang ipa-engage na naman ako sa anak ng kakilala niya. I don't know what to feel. Kailan lang ay namatay si Trixie tapos ipapatali na naman niya ako sa isa pa. I don't know what to feel."

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗

"Japanese. They fell in love, and she left me. She left me alone. Huling balita ko, may anak na sila no'ng Hapon. Kaya siguro nakalimutan na rin n'ya ako. They both creater their own brand new family. Naiwan akong mag isa. Naiwan akong walang kasama.” I felt a wave of sympathy wash over me. Ngayon, alam ko na kung bakit parang sobrang laki ng galit n'ya sa mga magulang n'ya. I could only imagine the pain of being abandoned by both parents, of being left to navigate the complexities of life alone. To add na sobrang bata pa n'ya nang mangyari ang lahat.

sabi ko habang nakangiti sa kanila. “Okay naman po, Ate. Na-miss ka rin po namin,” wika ng isang batang lalaki. Halos apat o limang taong gulang pa lamang ang karamihan sa mga bata rito sa orphanage. Maliit lang din ang lugar, kaya nagsisikap akong makatulong sa abot ng aking makakaya. “Karina, nandito ka na pala. Pasensya ka na at hindi ka namin napasundo kay Manong,” wika ni Sister Ana.

Hinaplos niya ang likod nito. "Shhhh..., don't cry baby, I know you will love in here, alam mo bang sa lahat ng orpahanage, this orphanage ang natatangi? Marami kang matutunan dito. Lahat ng magagandang-asal ay ituturo nila sa'yo, at walang batang mang-aaway sa iyo dito. Just always remember, magpakabait ka sanang palagi."

It was blurry the first time I tried to focus on it pero, kalaunan naman ay muli itong naging klaro sa aking paningin. Nakagat ko ang aking ibabang labi nang maalala na naman ang buhay ko noon. I was an orphan since birth. Sanggol pa lang ako nang ibigay ako ng aking mga magulang sa Special Sanctuary Orphanage. Or, if they both went there to abandon me. Because as far as I know, the Sisters didn't tell me anything about whom I was with the day I was sent in front of their gate.