Novel & Cerita Our Friends

Nagdadrama nanaman. I don't know kung anong matatawag sa amin ngayon. Are we friends? Wala kasi akong confirmation kung magkaibigan ba kami. Ngayong magkakasama kaming kumain dito. Ah hindi, ako lang pala ang kumakain. Nangungupit lang si Hera ng pagkain ko and Tanya and Yohan is just sitting here, busy sa mundo nila. Matatawag na ba itong friendship?

Maaaring may mawala at masira. I am thinking right now, is our friendship over?

“Friends lang na may magandang usapan tungkol sa music.” “Via,” sabi niya habang sumandal sa gilid ng mesa ko, iyong pose na parang magbibigay siya ng lecture tungkol sa reality. “Friends don’t give diamond necklaces to friends. Usually book, maybe wine, maybe a CD. Pero ito? Ito ay lalaki na gustong ligawan ang isang babae. Simple.” Napabuntong-hininga ako. Ramdam ko na naman ang pamilyar na frustration sa dibdib ko.

Agad nitong bungad sa kan'ya matapos sagutin ang telepono Kilala talaga siya ng kaibigan. Well, hindi naman siya rito tumatawag kapag wala siyang iuutos. That's how their friendship works. Hindi sila kagaya ng ibang magkaibigan na madalas mag-usap at magkumustahan dahil pareho rin naman silang busy sa mga misyon at trabaho nila. Bumabawi naman sila sa isa't isa kapag nagkikita sila. They are having a sparring and playing hide and seek but with a twist. Bala ng baril, mga kunai, shuriken, at dagger ang hahanap sa 'yo. That's their bonding. Unusual isn't it?

mahabang paliwanag n'ya sa mga kaibigan. Natahimik naman ang mga ito habang nakamata sa kan'ya. Maya-maya lang tinapik s'ya ni Tobias sa balikat. "You can count on us dude! What are friends for? Off course tutulong kami, right guys?" si Tobias na sinang-ayunan naman ng lahat. "Off course, one for all..!" sabat naman ni Spike. "All for one..!" panabay na sagot ng lahat. Lihim s'yang napangiti dahil sa ipinagkaloob sa kan'ya na mga kaibigan.

Napaglaru-an din pala siya katulad ko. Huminga ako ng malalim at tumayo na, kinuha ko iyong bag ko na nasa katabi ng inuupu-an ko kanina at naglakad na papalabas ng cafeteria. Sa huling pagkakataon ay tinignan ko ulit ng mariin si Chille at ang mga kaibigan nitong tino-tolerate ang kabaliwan ng kaibigan nila. They're not true friends because true friends will not tolerate their wrong doings. A true friends will correct at pigilan ang mga maling gawain.

biglang banggit nito. "H-ha? Wala naman. Okay naman kami. Friends." Sabay iwas ko at tago ang ngiti. "Friends? Friends lang ba talaga?" usisa nitong may kasamang nakakalokang ngiti. "Friends lang kami." pag-uulit ko.

Friends are people we love to spend time with. Sinasamahan tayo tuwing malungkot tayo, tinutulungan tayo ng hindi humihingi ng kapalit, at tinatanggap tayo sa kabila ng mga pagkakamali natin. They make celebrations fun, and they help us be ourselves. Hindi lang yun, sila din yung tumutulong sa atin na mag-grow sa ispiritwal na lebel.

Napasad face silang lahat bago ngumiti at sabay sabay akong niyakap. "Awww." Silang tatlo na halos hindi na ako makahinga sa pagkakayakap. Friends are someone who thinks you're a good egg even though you're half-cracked. And that's Kristal, Aika, and Kai. Cuz Nadine quiet lost this friendship. And friends are siblings God never gave us. Napangiti ako nang maghiwa-hiwalay na kami. "Yuckkkkk! Amoy bagoong na ako." Maarteng sigaw ni Aika. Inaamoy amoy nito ang damit na suot kaya natawa na lang ako.

The smell of the foods left on my nostrils kumalam bigla ang tiyan ko. The two young man on the frame wearing a football uniform is no other than Keith and Noah Arkanghel until now it still not clear why their friendship destroyed at hanggang ngayon ay hindi ko pa sila nakitang pinapansin ang isat isa. I wish their friendship will be back, they look like a real brothers. I will just remain silent since I don't know what happen between them.