Our Friends Novels & Stories

nagsabay pa ang paalam namin sa bata. Mainit na tingin na naman ang binato namin sa isa't-isa, paglabas nila, Gwin. Talagang hindi kami inawat ng kaibigan naming 'yon na hindi ko maintindihan kung bakit iba ang ang pakikitungo niya sa akin, kay sa dito kay Tonyo. Kami ang mag-best Friend. Kami ang daig pa sa magkapatid ang turingan. Bakit mas maayos ang pakitungo niya kay Tonyo na siyang sumira ng buhay niya?

sabi ko naman habang nakayakap pa rin kami sa isa't isa. "Thank you so much, ang sarap sa pakiramdam," owshi talaga ang sarap lalo na at may masasandalan ka sa tuwing down na down ka. Kay sarap magkaroon ng ganitong klaseng mga kaibigan. Walang halong plastics at kaartehan. Kahit ano man ang mangyari at problemang dumating, mananatilig matatag at sabay sasabak ang lahat. Well kami yata 'yan. We called our group 'Animme" short for anim me, diba anim kami? Kaya animme. "I LOVE YOU ALL," Lyn.

sabi ko saka ngumiti sa kaniya kahit basang basa ng luha ang mukha ko. "Tumulong nga ako sa iba, sa 'yo pa kaya na kaibigan ko? Sa 'yo pa kaya na parang kapatid ko na rin? Mahalaga kayong lahat sa 'kin. Kaya hangga't maari tutulong at tutulong pa rin ako sa inyo. What are friends for, right?" Ngiti kong sabi sa kaniya. Umiiyak na niyakap niya lang ako.

mangha kong tanong. “But of course… aren’t we are just friends?,” talagang seryoso talaga ito sa aming kasunduan na purely friendly bonding lang talaga ang magyayari sa amin rito sa SanFo. “Ahem.. are you sure about that?,” talagang hindi ako makapaniwala sa kanya kasi kahit walang namamagitan sa amin tuwing gabi ay gusto nitong magkatabi kami.

Wika ko at sinilip ang cellphone niya. Nilakhan niya ako ng mata. A strong friendship doesn't need a daily conversation and doesn't always need togetherness, as long as the relationship lives in the heart, true friends will never part. "Kayo na?" Nakangising wika ko. Umismid siya at bahagyang tumango. "Yes,kami na." Sagot niya pagkatapos namula ang pisngi. Tumili ako at saka siya niyakap. Atleast kahit papaano? Nagising na siya sa katotohanan.

Andito ang kambal na Sarmiento, si Guerrero na maingay, ang may saltik na si Villegas, si Contreras na palaging missing in action, si Castillo da iceman, si Dominguez na walang ibang ginawa kundi ang maghanap sa nawawalang ilaw niya, ang masungit na Vaderama at ang kapatid nitong taon-taong umiiyak sa harapan ng simbahan, si Gonzales, at syempre ang bestfrenemy ko si Montenegro. I can't thank God for giving me this set of friends. They are the best, minsan may hindi man kami pagkakaunawaan but at the end of the day andyan pa rin kami para sa isa't isa. They are the friends that every body wished to have. Sila yung mga kaibigan kong hindi ako iniwan nung panahong kailangan ko sila. Sila ang n

madamdamin kong pasasalamat. "Walang anuman, friend. Naawa lang kasi ako sa'yo. At naging tapat ka sa akin kaya sinusuklian ko lang rin ang kabaitan mo at naging tapat din ako sayo. That's what friends are for, ika nga nila," yumakap ito sa akin kaya yumakap rin ako pabalik.

Kokonti pa lang ang friends ko dahil kakagawa ko lang, sa tulong syempre ni Dindi, todo kontra pa si Marinda kesyo bakit daw nasa maliit na parihabang bagay ang mukha namin nung minsang nagselfie kami. Karamihan ay mga naging kaklase ko noon at ang iba naman ay mga kablockmates ko ngayon ang friends ko sa f******k. Iilan lang ang mga immortal na nasa friendlist ko, sila Dindi, Vina, Caloy, at bongie lang. Nagpagawa 'din kasi si Bongie kay Dindi dahil naingit siya sa f******k ko. Si Marinda naman todo pangangaral sa amin, kesyo pano daw kapag nalaman ng mga mortal na hindi talaga kami tao. Hindi naman nila malalaman kapag hindi mo sinabi sa kanila.

See…we're very blessed to have them. Our true friends.

"Friends?" Nakangiting tinanggap niya ang kamay nito. "Friends," ulit niya sa sinabi nito. Maa mabuti nga na maging magkaibigan na lang mina sila. At kung saan man sila dadalhin ng pagiging magkaibigan nila ay bahala na ang tadhanang magpasya. Sa ngayon ay masaya siya na okay na ulit sila ni Gun.