Ovid Novels & Stories

Iginigiit niyang nag-iinarte lamang ako kaya't labis ang pananakit na ginagawa niya saakin. "Oh Scarlet, hindi mo ba nagustuhan ang mga pagkain?" untag sa'kin ng ina ni Nicolo nang mapansin niyang hindi ko pa ginagalaw ang pagkain. Nakaupo ito sa tabi ni dad at abala sa pagbabalat ng hipon na kakainin ni dad. Ang sweet nilang pagmasdan. Animo'y totoo silang mag-asawa "Uhm, mom...hindi po kumakain ng seafoods si Scarlet. Allergy po siya sa ganyan." Sabad ni Nicolo.

Si Ziya at Cassius lang ang pinasama sa loob habang yung iba ay naiwan sa labas, habang chine-check nung Doktor si Tanuj ay hindi na mapakali si Ziya, kinukutkot na niya ng madiin ang kuko ng di niya namamalayan. Napigil lang iyon nung hawakan siya ulit ni Cassius. "Hey relax, Tanuj will be okay" "What did he eat before this happened?" Tanong nung Doctor. "Kare-kare, it has peanut sauce in it, his mom has an allergy to peanuts and we think that he also has it" Si Cassius na ang sumagot dahil wala pa sa wisyo si Ziya.

nahihirapan kong sambit kaya naapsinghap sila. "No, Hindi ka mamatay kung lalaban ka rin Ath. Wala pang vaccine or gamot talaga pero may mga treatmets and sinusubukan na gamot dahil pinupuntirya ng virus nito ang immune system mo. Ang baga mo ang naapektuhan, There's a respiratory illness or a lung failure to be specific. Marami ng nakarecover sa Wuhan China Ath kaya h'wag kang magaalala.." sagot pa ni Doc kaya napatango tango ako.

"Jeremy, kunin mo dali!" Nagtaas siya ng boses, alam niyang baka hindi na siya makatagal pa. "Kailangan ni Eveline ang vial na ito ng anti-toxoid test reagent ngayon. Mayroong isang sangkap sa anti-toxoid test reagent na napakabihirang. Kung hindi mo kukunin ang vial na ito ngayon, si Eveline ay walang pag-asa na magising!"

Hindi pa nila narinig ang term na ito noon. Kumunot ang noo ni Otis at sinabing, "Anong kalokohan ang pinagsasabi mo?" Nagpatuloy si Aquarius. "Masyadong ng virus na ito, kung wala kang gagawin at tatanggalon lang ito sa system, ito ay pwedeng maging katulad ng normal na data. Hindi ito makakaapekto sa system. Totoo na magiging camouflage ito, at ang virus ay automatic na masisira at matutunaw.

CHAPTER 13 Nagtataka ako kung bakit may oras ang kaluluwang pumapasok sa katawan ko. Bakit may limitasyon ang kanyang oras. Paano mailigtas ang mga nabiktima nito kung paglampas ng alas dose ay umaalis na ito. Paano namin maipagtanggol ang bawat isa. Nahiwagaan talaga ako sa OVEN na ito. Maya maya pa'y nabigla ako ng umusok ang oven. Bigla itong umusok ng maitim na maitim at naririnig ko ang kakaibang mga hiyaw o sigaw nito na para bang nahihirapan! Nasasaktan ng sobra na parang kinakatay. Bumabalik sa aking alala ang mga naririnig ko noong hindi pa kami nakakarating dito sa kagubatang ito. Mga sigaw at ingay na sobrang sakit na sakit. Kaya ako nagtataka. Kaya unti unti akong lumapit sa

Hinayaan nila itong magpaliwanag. "A minutes passed by, nasa pinto pa rin ako nang biglang dumating si Mr. Remidez. Sabi niya, I need a vacation. He told me na sana, walang makakaalam sa nangyari. Siya na raw ang bahala sa mga kasama niya sa meeting room. Wala ako sa sarili noon dahil parang nagulat talaga ako sa nangyari. I decided to go home in Mindanao para kahit papaano ay makalimutan ko iyon. Nagkamali ako, lumala ito ngayon, at buong Pilipinas na ang sinakop ng virus. Sana naman huwag madamay ang ibang bansa. Hindi ko talaga alam na virus ang mga kape na iyon. Wala akong kaalam-alam na mangyayari ang bagay na iyon." Ramdam ko ang pagsisisi, lungkot at paghihinayang sa boses ni Vhon nan

“Paano yan Dad, kumain pa naman tayo sa open field. Baka doon din pinagbabawalan ni Kuya Jeff ang mag-ina niya.” Ngayon, sila na itong problemado, dahil di nga nila sinabi kay Jeff. “Sana naman wala kayong masamang maramdaman. Ngayon lang lumabas ang balita tungkol sa virus.” Natahimik ang Elder. Napataas ang kilay dahil nagmumukha nang OA dahil sa pag-aalala ni Shin. “Ipaghahanda ko lang kayo ng maiinom.”

tumingin sa kaniya ang doctor na tila nagtatanong sa kaniyang pangalan. Ngumiti naman siya saka sumagot, “Olivia ho Doc.” “...Olivia. Hindi kinaya ng katawan niya ang sobrang pagod at nacheck ko na rin ang Vagina niya. May mga maliit na cut lang sa mga soft tissues kaya naman sumasakit ito. Nag prescribed na ako ng mga gamot na dapat niyang inumin at,” tumingin ito kay Vanadium na taimtim na nakikinig, “no sex for two weeks Mister. Pagpahingahin mo muna si Misis dahil kahit maliit na cut lang ‘yon ay hindi biro ang sakit no’n. Intyendes?”

Magulo ang pagkakatype nito ngunit naiintindihan niya ang ibig sabihin. Ang pinakahuling text message na galing dito ay maayos na; ‘This is Rozen. Vioxx is very drunk and doesn’t know what he’s doing and saying. Ignore everything he said. Ide-delete ko para hindi na siya mamroblema. Goodluck on your journey, Miss Coralde. Good day!’