Paano Kaya の小説・ストーリー

“Pero, paano?” “Paanong ano?” “Paano natin gagawin kung ayaw mo ng gano’n.” “Akong bahala. Malalasap moa ng sarap at sasabihin mo sa akin, na halos wala palamg pinagkaiba.” “Seryoso ka?” “May clown bang n*******d ng ganito?” “Ah okey, seryoso ka nga. Sige gawin na lang natin sa paraang safe at di kita mabuntis.”

Paano ko ipapaliwanag sa paraan na hindi ko siya masasaktan? Haist! Bahala na, hindi pa naman nangyayari eh. Edi kung mangyari man saka ko na lang iisipin kung paano ko ipapaliwanag kay Zaizai. May itsura kaya tatay nun? Baka mamaya matanda na saka may edad na. Teka nga, ano bang pakialam ko kung matanda o may edad man?

Naghahanap ng kahit anong paraan maka alis lamang. Inabot na ng gabi at sinikatan ng araw pero andun pa din ako. Muling sumisigaw sa kabila ng pagka paos. Wala pa ding nakaka rinig ng d***g ko. Paano ako makakawala sa sitwasyung pinasok ko at animo'y dinaanan ng bagyo ang buong pagka tao ko. "Padaliin natin ang tanong. MAHAL.. MO.. PA.. BA.. SIYA?!!"

Aniya at napaiwas ako ng tingin sa nakakatakot niyang mga mata. "When someone is chocking you, attack his/her leg. Like this." Siya at kunwari ay may sinipa mula sa hangin. Ang paraan niya ng pagsipa ay napakalakas. Kung ako siguro 'yon ay nabali na tuhod ko. "Luluwag ang pagkakasakal ng tao sa 'yo at magkakaroon ka ng pagkakataon na makalaya."

Pahina 11 Okupado ang utak ko sa kaiisip nitong mga nakaraang araw no'ng nagkasagutan kami ni mama dahil sa nakita ko ang kanyang ka walang hiyang ina. Ano nga ba ang magagawa ko? Kapag naglayas ako, paano na ako makakapagtapos ng pag-aaral? Kung lalayo ako kay mama, paano ko naman tutuparin ang pangako ko sa sariling makamit ang aking mga pangarap. I am only a fourteen years old girl, and I don't have any money to spend? Kaya tiis-tiis na lang muna ako sa ngayon. Nawala ang pag-iisip ko nang may tumawag sa pansin ko.

Kaya bakit yata biglang naging mabait ito sa kanya? Hindi niya alam kung paano magpapasalamat sa taong naging sanhi ng pagdurusa niya noon. O dapat ba muna niyang isantabi iyon, at intindihin muna ang kasaluyan? Paano ba siya magpapasalamat? 'Thank you?' Napailing siya. Masyadong formal. 'Oi, salamat?' Lalong hindi bagay. Napabagsak na lang siya sa unan. "Hay naku..."

Itatali daw ako? "Naku ter, hindi mo ako aso ah?! Asawa mo ako! A.S.A.W.A. gets? Ayoko magpatali sa'yo noh! Ano 'yun, dikit-dilit tayo palagi? Ay, mister ah! Hindi pwede 'yan." Papaano nalang kung maligo ako, o kaya magbihis at matulog? Hindi naman kami kambal tuko para gawing resonable ang pagkaka-dikit namin. Literal na kabaliwan na 'yung kaniya.

Yabang! Katayin este patayin ko kaya ‘to? Tingnan ko lang kung makangisi ka pa mamaya. Ayoko pa naman eh 'yong hanggang ngisi lang ang kaya. “Lahat ng strategies na gusto niyong gawin ay pwede sa ngayon. Kayo na bahala. And… in a count of three… Three Two… One… BLOOD!”

Madalas akong emotional at palaging gusto kong umiyak. Anong gagawin ko ngayon? Paano na ang pag-aaral ko? Paano na ang mga pangarap ko? Paano ko sasabihin sa mga magulang ko? Oh God... Please help me. Hindi ko alam ang gagawin ko ngayon? Magulo na nga ang buhay ko, may bata pang madadamay. What have I done?

Huwag sana magkatotoo ag iniisip ko--- ************************************ Halaaaa anyare kay baby? Ano na ang mangyayare sa kanila?