Paano Mag Move On Novels & Stories

Kasi binusy niya ang sarili niya sa mga gawain pana hindi niya na maisip at maramdaman ang sakit kaya ayon nga, natabunan lang. "Ano ba ang tamang proseso para tuluyang maka move on?" tama yan 'tay, sa expert ka dapat nagtatanong. Charot, anong malay ko ba sa process ng moving on na yan e hindi ko pa naman nararanasan. I mean, na inlove na naman ako pero yung talagang nakaranas ako ng matinding heartbreak.

"Pero kung palagi mong isusumpa ang sarili mo na hindi mo kayang mag-move on, wala rin mangyayari. Kailangan mo lang subukan. Mag-relax. Isang gabi lang, bro." Nag-isip si Jal. Oo nga, siguro nga kailangan niyang subukan. Kung hindi niya subukan ngayon, baka magpatuloy siya sa ganitong buhay na puno ng lungkot at mga tanong. Ang mga gabi na mag-isa siya, ang mga umaga na walang kausap kundi ang sarili niyang isip—hindi na yata niya kayang magpatuloy sa ganitong paraan. Kailangan niyang matutunan kung paano tanggapin ang mga pagbabago, kung paano mag-move on mula sa isang bagay na hindi na kayang ibalik. "Okay, sige na nga," sagot ni Jal sa wakas. "Tara na, kahit saglit lang. Pero baka hindi

“Tiyaka lang sila kikilos ‘pag tuluyan na silang sinukuan ng babae. Tiyaka lang gagawa ng move kung kailan kaming mga babae, handa nang mag-move on.” Walang dahilan para matawa, pero ginawa ko. “E, sana naiisip n’yo rin… kayong mga walang bayag, na ang hirap kayang mag-move on! Ang hirap humakbang sa panibagong baitang kung ‘yong taong mahal na mahal namin, nagpapakita pa rin ng motibo para pigilan kaming lumayo—regardless of the fact that stepping on the next stage means choosing the better.”

"Ako kasi, minsan mahirap talagang mag-move on, lalo na kung may bigat 'yung past." Tumahimik siya sandali, parang pinag-iisipan ang mga sinabi ko. "Well, the trick is to focus on the present and the future. You can’t let the past hold you back." Tumingin ako sa kanya, nagtataka kung saan niya hinuhugot ang lakas ng loob na magpatuloy. Sa totoo lang, may punto siya. Hindi laging madaling harapin ang mga ganitong bagay, pero siguro kailangan lang talagang mag-focus sa kung ano ang mahalaga ngayon.

"Yun nga lang ang problema marami pa namang iba diyan. Makaka-move on ka din tiwala lang. Tsaka kung gusto mo talagang maka-move on kailangan mo ring tulungan yung sarili mo." Tama si trixie hindi ako makaka-move forward kung hindi ko tutulungan ang sarili ko. Ilan na silang tumutulong sa akin pero ito pa din ako nakakulong sa maling pagmamahal, maling alaala, maling babae.

Tuluyan na akong nawalan ng ganang kumain kaya tinake out ko na lang ang lahat ng order ko, saka nagmamadaling umalis. Habang nagmamaneho pauwi ay hindi ko pa rin maiwasang malungkot sa mga nangyari. Naluluha pa rin ako sa sakit. Huwag mo silang iyakan, Charmane. Hindi sila worth it para sa luha mo. Ang dapat mong gawin ngayon ay mag-move on. Moving on is the best way to feel better. Pero parang mahirap. Lalo pa’t maraming taon ang nakasalalay.

Wika niyang muli nang hindi lumilingon. "Bakit ako magmomove -on?" Tugon ko na handa nang isiwalat ang sakit na matagal ko nang pasan-pasan . "Ang pagmomove-on ay para lang sa mga taong wala ng pag-asang magbabalikan. Hindi para sa atin ang salitang iyon, naniniwala ako na —" "And you believe that we still have the chance?" Pakli nito sa iba ko pang sasabihin.

Na istress siyang panoorin ang babae, kaya umayos na lang siya sa pagkakaupo. "So, hindi na natin maibabalik pa kung ano ang nawala na. Magmove forward na lang tayo para makamove on ka,"suhestiyon niya sa babae. "Kung mahal ka talaga ni Birth, kahit nagkamali ka ng isang beses sa kanya, tatanggapin ka pa rin niya."

Akala lang pala niya iyon. "Yeah, maybe, I just need to learn how to move on!" Pasinghot-singhot na wika niya sa sarili habang sinasabayan ang liriko ng kanta. Katanghaliang tapat ay nagda-drama siya. Hindi niya masisi ang sarili. Sino ba naman ang hindi masasaktan sa panloloko sa’yo ng bestfriend at boyfriend mo? That all this time you put your trust in them. Pero paano ba ang mag-move on?

Matapos yung nangyari kanina, napagdesisyunan kong magpahangin muna dahil sigurado ako na kapag umuwi ako sa bahay magmumukmok lang ako at baka matuluyan nga na maging kasing laki na ng maleta ang mga eyebags ko. Umupo ako sa isang bench, buti na lang kaunti lang ang mga tao dito. Nakatulala ako, sobrang daming tumatakbo sa isip ko. Paano ba mag move on? Paano ko ba siya kakalimutan? Paano ko siya haharapin ngayon? Ano ba ang dapat kong gawin? Diyos ko po Lord... Nakakabaliw. Sandali kong ipinikit ang aking mga mata at talagang nakakaramdam ako ng pagkapagod.