Paggalang Sa Buhay 소설 & 이야기

Gayunpaman, ang anting-anting na ito ay medyo nakakapinsala sa gagamit. Nangangailangan ito ng dugo ng gagamit upang makatulong sa pagtanggal ng lason ng pasyente. Hindi lamang ito kukuha ng maraming enerhiya, papaikliin din nito ang kanyang buhay. “T*ngina! Ano naman kung paiikliin nito ang buhay ko! Basta’t mailigtas si Waltz, handa akong paikliin nang kalahati ang buhay ko!”

Paggiit pa niya. "Paano kung pasitive yan??" Alalang sabi nito. " Mhie, Tandaan mo, Ang buhay hindi parang mala-fairytale ha, na kapag nabuntis ka ng isang lalaki mare-realize nila na mahal ka nila. Hindi ganoon ang mundong ginagalawan natin. Ayaw lang kita masaktan." Hinawaka nito ang magkabilang braso niya at marahang hinaplos-haplos.

Pero anong nangyari ditto ngayon? Naging kagaya na rin ito ng mga tambay dito na inaaksaya ang oras sa walang mga kapararakang bagay kagaya ng sugal at sabong. Nakapanghihinayang na sinasayang lamang nito ang buhay sa walang kwentang bagay. Hindi niya alam kung papaano niya ito matutulungan lalo pa at kailangan rin niya ng tulong.

Cole na magiging masaya ang buhay niya. Ngunit ang buhay ay isang pabagu-bagong bagay.

KAALAMAN TIME! Llamado - mas malaki ang pusta. Dejado - mas maliit ang pusta. -------- -buhay ay uunlad kung bisyo'y iiwasan.

And it's now or never, I ain't gonna live forever I just want to live while I'm alive, My heart is like an open highway Like Frankie said, I did it my way I just want to live while I'm alive, It's my life Minsan di natin alam kung ano ba ang magandang gawin sa buhay natin. Di natin mahanap o makita kung ano ba talaga o para saan ba tayo sa mundong ito. Karamihan sa atin dumadaan sa tanong na…

dagdag ko pa. "This world is cruel, hindi laging masaya at tahimik. Nabuhay tayo para pagdaanan ang lahat ng bagay. Asan ang thrill do'n kung puro saya lang diba? Kung walang problema na dadating sa buhay natin paano tayo magiging matatag? Paano tayo matututo?" seryosong saad ni Sebastian.

Inilibing ko rin si Kangan na siyang hindi na nagalinlangan na iligtas ang aking buhay. Maghapon akong naghukay at naglibing ng mga katawan. Isang buong araw akong nagpagod habang durog na durog ako. Ako mismo ang naglibing sa mga taong pinakamamahal ko. Ako mismo ang naglibing sa mga taong kinalakihan at naniwala sa kakayahan ko. Habang walang humpay ang pagtulo ng aking luha ay ang aking pagsisisi sa aking sarili. Ako ang dahilan ng lahat ng ito. Ako ang naglagay sa kanila sa kalagayang ito. Siguro kaya ako nabuhay ay para pagsisihan ko ang lahat ng ito. Ang buhay ay isang pagdurusa. Ang buhay ay isang pighati. Ang buhay ay mapait pa sa pinakamapait.

Idagdag pa ang halos panghihina din ng sariling katawan dahil sa sobrang pagpapagal. Minsan, hindi nya maiwasang ikumpara ang sarili sa mga tao na may magagandang buhay. Yung tipong, hindi na nila kailangang danasin kung ano man ang pagsubok na nararanasan nya sa ngayon. Bakit minsan hindi patas ang buhay? Bakit?

Pagdating sa medikal na bagay, ang ganito kataas na antas ng kumpiyansa ay ibig sabihin walang masamang mangyayari. “Kung saan may buhay, may kamatayan. Mabuhay man ako o hindi lahat ng ito ay sa tadhana na. Pakiusap wag mo isipin na kailangan mong dalhin ang isang mabigat na pasanin. Mister Wolf” mabait na ngumiti si Phoebe, Matanda na siya at ang kanyang edad ay ibig sabihin na nakita niya na ang pagikot ng buhay ng paulit ulit sa kanyang paligid.Kung hindi na siya magagamot, kuntento na siya sa kanyang buhay.