Pagmamahal Sa Sarili Novels & Stories

Ang tunay na pagmamahal ay ipa-realize sa'yo na mahalaga ka, na deserve mo ang lahat, na itrato ka ng tama, at higit sa lahat ay may ititira kang pagmamahal para sa sarili mo. Self love ang nakalimutan kong itira para sa sarili ko no'ng mga panahon na 'yon, dahil sa takot kong walang magmahal sa akin ay ibinuhos ko lahat ng pagmamahal sa kaniya. Hindi ko nga lang akalain na sa lahat ng pagmamahal na ibinigay at ipinaramdam ko sa lalaking akala ay mahal ako, lolokohin lang pala ako.

Magiging masaya ba ako kung patuloy ko paring mamahalin yung taong 'yun o palalayain nalang kasi natatakot na ulit masaktan? Hindi iyon pagiging duwag kundi pagbibigay halaga sa sarili. Self love, self worth. Kasi hindi natin namamalayan sa sobrang pagmamahal natin sa isang tao, nawawalan na tayo ng halaga sa ating sarili. Naibubuhos ng sobra sa iba kaya ang resulta kapag nasaktan or iniwan kana, simot na simot na lahat, wala nang natira para sayo. Ubos na ubos kumbaga.

Kinu-kuwestyon ko na naman ang sarili ko kung tama pa ba ito, dahil kung ang ginagawa ko ay matatawag na pagmamahal… Hindi ba… parang nakakasakal naman ang ganitong pagmamahal? Nang tuluyan kong maisip iyon, bigla akong nalungkot sa sarili ko. Dahil totoo nga naman ang konsensya ko. Nakakasakal nga ang ganitong pagmamahal o nararamdaman. Na kahit siguro ako, ang makakatanggap ng ganitong pagmamahal, hindi ko kakayanin- aalis ako. Kakawala. Dahil nakakasakal.

Si Don naman biglang natahimik at huminahon. "Pasensya ka na ha... Pasensya na kung 'yong alam kong pagmamahal limitado lang sa pagmamahal na binibigay ko sa pamilya natin. Hindi ko naman alam na requirement palang magmahal ng ibang tao para maintindihan ka, para mapagsabihan kang huwag mo namang pabayaan 'yong sarili m-mo..." pumipiyok na wika.

hindi para sa sarili ko, kundi para sa kanya. “Fine,” bulong ko. “Kung ganito, I’ll play along....but carefully. Hindi siya dapat mapahiya sa harap ng mundo. And if anyone dares...” Napahinto ako, pinigilan ang sarili na hindi mag-react agad. Alam kong hindi ito basta pride; ito ay obsession. Pagmamahal na hindi ko kayang aminin, pagkontrol na hindi ko kayang bitawan, at isang pangako sa sarili na hindi siya mawawala sa akin...hindi muli.

Alam ko namang alam niya kung ano ang ibig kong sabihin. " May sarili kang prinsipyo meron din ako. Hangga't hindi mo nasasaktan ang sarili mo at wala kang naapektuhang ibang tao sa mga desisyong ginagawa mo, walang mali. Malaki ang tiwala ko sayo, basta ba self love at pangarap wag mo yang kakalimutan" Tumango ako sabay iwas ng tingin sa kaniya. " Kring" sambit ko

Mamumuhay na lang ako mag-isa. Hindi na ako papayag na muli akong masaktan ng dahil sa isang lalaki. Mamahalin ko na lang ang sarili ko, wala naman may alam kung paano ako mahalin ng tama. Hindi ko kailangan ng pagmamahal ng iba! Kaya ko ibigay sa sarili ko ang mga kailangan ko! Hindi ko kailangan ng lalaki sa buhay ko! Isinara ko ang zipper ng luggage ko at lumabas ng kwarto. Magpakalayo-layo na lang ako. Malayo sa lahat. Gusto ko mamuhay mag-isa. Tatayo ako sa sarili kong paa.

But they also saw how Daniel treats mebad, kaya minsan sila ang gumagawa ng paraan para ma-lessen ang sakit na naidudulot ng pagmamahal ko kay Daniel. Halos pagabi na at nakaupo lang kaming tatlo rito sa bench habang hinihintay ang fireworks display. Medyo nakahinga naman ako sa mga iniisip ko kahit sandali lang, kahit ngayong araw lang. I felt so alive, ngayon ko lang ulit naramdaman kung paano magkaroon ng sariling buhay. Ngayon ko lang ulit napagtantong tao rin pala ako at hindi manika na kailangang susian para gumalaw, na kaya ko rin palang mag-decide para sa sarili ko at hindi i-asa ang lahat ng bagay kay Daniel. Napagtanto ko ring hindi pala ibig sabihin na mahal mo ang isang tao ay ha

Dahil ayaw ko na bigyan ito ng dahilan para iwan pa ako. Nakatulugan ko na ang pag iisip ng ganun. Sa ngayon ay ang sarili ko na lang muna ang mamahalin ko. Dahil wala naman ibang mag mamahal nito kung hindi ako din lang naman eh. Kaya self love na lang muna ako. Habang nag hi hintay na dumating ang para sa akin talaga. Bata pa naman ako at hindi ako dapat mag madali pag dating sa pag ibig. Sadyang napabilis lang ang dating nito sa akin. Kaya tuloy minadali din na nawala sa akin.

Aaminin kong kahit kailan, matapos ang lahat ay hindi pa rin naglaho kahit kunti ang pagmamahal ko kay Ninong. At wala naman dapat sisihin kundi sarili ko. If hindi ko sana hinayaan ang sarilio ko na mahulog sa isang taong tumayo bilang ama ko sa maraming taon ay sana'y nasa masayang kalayan na ako ngayon ng buhay ko at siguro...... nakahanap ako ng taong mamahalin ko. Pero alam kong hindi naman nation mapipilit ang sarili natin sa kung sino ang mamahalin natin at lalong hindi natin mapipilit ang ating sarili kung sino ang para sa atin.