Pale Tagalog Novels & Stories

sabi niya sabay tawa at nagpatuloy naman sa pagsasalita, "Kaya siya open kasi may mga pagkakatao mo na alam mo na alam ko rin. Gaya nito, alam ko na Captain ka ng basketball team, alam mo rin na Captain ka ng basketball team. Gets mo?" Tumango naman ako sa kanya at nagpapatuloy na naman siya sa pagke-kwento, "Tapos ang pangalawa naman ay tinawag na hidden or close. Kaya siya tinawag na hidden is because may mga pagkakatao mo na alam mo pero hindi ko alam kung ano 'yun. Ang pangatlo naman ay ang Blind Area —" "Grabe 'no? Ang bintana, blind na pala ngayon?"

Pakiramdam ko tuloy parang ako lang ang hindi nakakakilala sa kumag na yun, kasi yung mukha ni bakla mukhang kilalang kilala niya yung mga hudas na yun. “Ma at Pa ko sa kanila.” Sagot ko dito (Ma at Pa, means malay at pakealam). “Bakit sino ba sila?” tanong ko nalang din, thought wala din naman akong plano na kilalanin pa sila at hindi ko narin hinihiling na makita pa sila, naku, panigurado mangangati ang kamay ko na sapakin ang walanghiyang lalaki nay un.

mahinang ungol ko “Hindi ba... Ito ang nais mong mangyari? Nuon pa man nahahalata ko na ito ang gusto mo. Ngayon, marry me at sisiguruhin kong... Ang nais mo makukuha mo, at ako makukuha ko ang gusto ko."

“’Tol, malapit ko nang makuha ang treasure na matagal mo ng hinahanap. Para sa atin ito, ‘Tol. Lahat kami dito, nami-miss ka na. Bakit kasi nagmamadali kang magpunta diyan?” ani Yuan habang nakapikit. Mukhang nananaginip ito. Gilalas si Pamela sa kaniyang narinig mula sa malaking lalaking kaniyang katabi. Wala itong slang sa pagta-Tagalog nito. Napaka-matatas ang pagsasalita nito!

Napakagat ako ng labi. "You want it that much, hm?" his soft voice echoed into my mind. Lalo lang akong nalunod sa aking pagnanasa ng dahil doon. "Please..." pagmamakaawa kong sabi. "I'm not yet done with the teasing, baby." Napakagat ako ng labi ng bumaba ang kanyang halik.

May accent ang pagsasalita nito, halatang lumaki ito sa ibang bansa. “Tsk, why not? Kung tumitingin ka lang naman kasi sa daan ay hindi tayo mangkakabanggaan. But ever mind, I will just say sorry to satisfy your pride.” Sabi ni Isaac at tumingin sa mukha ng dalaga. Ang singkit nitong mga mata ay masungit na nakatingin sa kaniya habang ang isang kilay ay nakataas, “go, tell me your sorry.”

medyo may halong pang-iinis na saad nito. Nakita kong gumalaw ang kilay ni Alejandro. Mukhang umiinit na ang ulo nito. "I never chase your daughter, you know that. If you think I like her, you are wrong. What happened to us was just like what happened between you and dad,"malamig na saad ni Alejandro at ibinalik ang mapang-inis na ngiti sa matanda.

"Obvious ba? Natutuyo na ang lalamunan ko sa kakahintay sa'yo rito!" "Sorry naman! Nag family asaran pa kami eh! May nakikita ka na bang karapat dapat?" "Anong karapat dapat? Mga natutunan mong salita it's kadiri!" "What? I'm a Filipino, of course magaling akong mag Tagalog! Ano? May nakita ka na ba?" ulit kong tanong dito. "Paano Ako makakakita kung ang lalamunan ko nga ay tuyo na! Umorder kaya muna tayo!"

tumawa si Tyang Marta. (FYI: Pa’ho means, mangga. Iyong maliliit na manggang hilaw na pabilog ang korte. Ganoon ang tawag doon sa Bicol.) “Sarappp!” napapalatak pa si Helena. Nakakamay lang ito habang kumakain silang mag-asawa, isang bagay na lalong hinangaan ni Markus dito. Walang kaere-ere sa katawan si Helena Montenegro. Kahit nababalutan ito ng mga karangyaan sa kan’yang paligid.

Niyugyog pa ang balikat ko. Inis naman na tinapik ko ang kamay ng luka-luka na halos mangisay na sa tabi ko. Napalingon ako sa bagong dating. Napataas ang kilay ko kay Mayor Manolo Marcial na nakasuot ng barong tagalog, slacks, at may specs pa sa mata. Malinis at wala kahit isang hiblang buhok ang nakalawit sa mukha nito. Kagalang-galang, karespe-respeto ang dating nito. Parang ang bango-bango rin at ang linis-linis. Napasimangot ako.