Pamahiin Sa Patay นิยาย & เรื่องราว

Amber Pov "Ulitin mo nga ang sinabi mo, Phil," sabi ko kay Phil. Para kasi akong biglang nabingi sa kanyang sinabi sa akin. "Ang sabi ko, ANG AMA MO ANG PUMATAY SA AKING AMA!" mariing ulit niya sa sinabi niya. Binigyang diin pa niya ang mga salitang hindi ko paniniwalaan. Isang malakas na sampal ang ibinigay ko sa kanya. Hindi ako papayag na pagsalitaan at pag-isipan niya ng masama ang aking ama.

“Hindi maaaring makapatay siya.” Bumuwelong muli si Leigh at sumigaw nang napakalakas. "KENJI! TAMA NA! MAPAPATAY MO NA SIYA!" Matapos noon ay tuluyan ng naiyak si Leigh. Hindi niya na kaya ang mga nangyayari—sobrang nakakatakot na siya sa kanyang mga nakikita. Ayokong makakita ng patay. Ayokong may namamatay. Ayoko kong makapatay siya!

Pakiramdam ko kasi ay hindi ko pa kaya na magsalita ng kung anu-ano dahil naguguluhan pa rin ako. "Anak, ako ay patay na kaya ako nandito sa dipsa chupar vampire world." "Alam ko po 'yun. At alam ko na hindi kayo namatay sa cancer dahil namatay kayo dahil sa tao, pinatay kayo, Ma. Sino ang may gawa no'n sa 'yo?!"

“One of the many reasons I don’t get enough sleep.” Hindi ko alam kung bakit ko ‘yon sinabi. Maybe because pagod ako. Or maybe… gusto ko lang siyang ma-awkward. At umalis na siya. Ayaw ko siyang makita. Naiinis ako at lalong nararamdaman ko ang pagod. Pero hindi siya umalis. Hindi rin siya nag-comment. Tumango lang siya, then spoke so quietly I almost missed it. “My mom died in a hospital like this. I was ten.”

"Say it, please..." "Mahal kita..." "Say you would never leave me..." "I won't... I won't leave you... Never." Suminghap ito na parang nakahinga ito ng maluwag dahil sa sinagot niya. Nalaoikit nitong idinikit ang noo sa noo niya. "You promised?" mabining anas nito na bahagyang tinutukso-tukso ang labi niya. "I... I promise..."

sambit niya at tumingin sa akin. Kasalanan ang tumingin sa Mata o mukha ng Prinsepe. Ngunit bakit hanggang ngayon ay hindi pa niya ako pinapatay. Yan lamang ang nasaisipan ko. Pinagbabawal dito sa Vamparian na makita ang mukha ng Prinsepe. Ang sinumang makakakita nito ay paparusahan ng kamatayan. O di kaya'y siya na mismo ang papatay sa akin ngunit bakit? Sa halip na patayin ako sa iniligtas pa niya ako sa kamatayan. Lubos akong napangiti sa aking naiisip. Muli akong napangiti ng marinig kong bumukas ang kanyang mga labi at sinimulang inawit ang Paborito kong kanta

“Hindi… hindi pwede… ikaw… dapat patay ka na!” Si Fernan ay sumugod kay Pia, ang mga kamay ay hinawakan ang kamay niya na may kutsilyo. Ang talim ay tumusok sa palad niya, ang dugo ay tumulo nang malakas, ngunit hindi siya bumitaw. Ang sakit ay sumabog sa buong katawan niya, ngunit ang galit at pagmamahal ay mas malakas.

Sinermonan pako ni Ash bago ako hinila sa wrist at pinaupo sa couch. Sobrang sakit sa aparte na tinataboy ko sya pero ito ang dapat para hindi sya mapahamak. Kayang pumatay ni dad kaya ayukong pati si Ash madamay don. Kaya kong maging duwag para sakanya. Kaya kong mag sakripisyo para kay Ash.

Tumitingkayad ako dahil sa init ng sahig. “Nej! (No) sasamahan kita” “Okej (okay)” Nang marating namin ang unahan ay napatakip ako sa bibig ko. Hindi naman ito ang unang beses na may nakita akong namatay o pinatay. Ewan ko ba, parang kinakabahan ako sa tuwing makakakita ako ng ganito, lalo na sa personal o harapan.

HAHAHAHA isang malakas na halakhak ang naririnig ko ngunit wala akong nakikita dahil subrang dilim ng paligid. Papatayin sino? Yong auntie mo at yong nakabangga sayo.iparanas mo sakanila ang dapat sakanila iparanas. Hindi ako pumapatay. Hindi naman masama ang pumatay kung ang papatayin mo ay mga taong mayroong kasalanan sayo. HAHAHAHAHA Alam mo masaya pumatay lalo kapag umihingi ng tawad sayo at nakikiusap na huwag mo silang papatayin..