Novel & Cerita Pamahiin Sa Patay 40 Days

4 YEARS LATER Apat na taon na rin ang nakalipas simula noong maganap ang malakihang digmaan na nangyari sa kasaysayan. Hindi madali, hindi naging madali sa akin ang nakalipas na apat na taon. Hindi ko pa rin matanggap na wala na siya, na hindi ko na siya makikita pa. Araw-araw kong hinihiling na muli ko siyang makita kahit na sa panaginip lang pero bigo ako, ni hindi man lang siya dumalaw sa mga panaginip ko. Wala akong nagawa kundi ang tanggapin ang naging kapalaran naming dalawa. Hindi namin siya makakalimutan, siya ang naging dahilan ng katahimikan ng lahat. Gaya ng pangarap niya ay naging mapayapa ang mundo namin, halo-halo na ang mga nilalang na makikita mo. Wala na ring gulong naganap

"Hindi. Nagbibigay ako sa 'yo ng pabor kapalit ng sarili kong kaligtasan. Kapag nagtagal pa tayo rito at dumilim na, baka hindi lang basta mga ahas o daga ang magsilabasan. Isipin mo na lang na ako ang unang makakagat. Pero mas masakit kumagat ang mga daga at ahas sa pangalawa nilang biktima." Nanlaki ang mga mata ni Amira. "Hindi nga?" "Kapag nakalabas tayo rito, puwede kang mag-research. Para alam mo rin ang bagay na iyon." "Ano bang gagawin ko?" "One hundred seconds." Napakunot ng noo si Amira. "One hundred seconds?" Pinatulis niya ang nguso. "Kailangan ko talagang paputukin iyan!"

naiiyak na sabi ni Zero. Napatitig ako sa nakangiting mukha ni Adrian sa harap ko. Sa loob ng limang taon ay halos mabaliw ako sa sakit na nararamdaman, I was left all alone, broke and devastated. Hindi ko alam kung paano ko kakayanin na wala ka na, na tuluyan mo na akong iniwan, the pain is unbearable and it's slowly killing me deep inside. But, maybe God hears my plea, at noong araw na magpapakamatay na sana ako ay 'yun din ang araw no'ng nalaman kong may isang anghel sa sinapupunan ko. Adrian, or should I say Kylim...your son keeps me alive. Binigyan niya ako ng panibagong buhay, ng panibagong rason para maging masaya. Kylim, kung bibigyan man ng pagkakataong magkita tayo muli sa ibang pa

“Elaris, Sinisiguro ko na tamang tama lang ang binigay kong contraceptive liquid sayo to cleanse your body and to ensure na hindi ka mabubuntis.” Natood ako sa aking kinatatayuan. “Isang araw, kaya bang burahin iyon? ” matalim, at walang galang. “Who say's na isang araw? Since that day, tinurukan kita hanggang ngayon.” suplado nitong angal. Since that day? Ilang araw ba akong walang malay? “You've been sleeping for 4 days.” Hindi ko akalain, ganun ako kahabang natulog at nagpahinga.

//END OF FLASHBACKS// Idinilat ko ang aking mga mata at agad na sinalubong ng malamig na hangin na nag mumula sa bintanang naiwan kong bukas at sa nag liliwanag na kalangitan. Walang buhay kong pinunasan ang luhang umaagos sa aking mata. It's been four years since he left me for my sister. It's been a years of having a countless daydreams and nightmares. I've been hurting for four years... And yet I can't let go of him and the memories that we have... OCEAN_TEN

Pakiramdam n'ya ay malalagotan s'ya ng hininga habang hinihintay ang sagot ng apat. "Brook is in coma! For seven fvcking years Autumn," igting ang mga panga at kuyom ang mga kamao na sagot ni Adrian sa kan'ya. Umawang ang kan'yang mga labi at pakiramdam n'ya ay namanhid ang kan'yang utak sa narinig. Parang isang bomba na sumabog ito at nagpayanig sa kan'yang buong pagkatao.

Saan nga ba talaga ako papanig? "Ang galing mo naman pala ate." Pamamangha ni Chelsea. "Nagkataon lang." Tamad kong saad habang nakasandal ang ulo sa salamin ng bintana. "Pero bakit gano'n? Hindi ba kapag 40 days wala na silang maaalala?" Umangat ako ng tingin kay Keir.

umiiyak na sabi ni Celine, habang mabilis na lumapit at hinawakan ang kamay nito. Marahang tinapik ni Amara ang balikat niya, mahina ang boses nito habang nagsasalita. “Celine, I need your help… so hindi ako pwedeng magsinungaling sa’yo.” Napamulagat si Celine, biglang kinabahan sa tono ng kaibigan. “A-anong ibig mong sabihin?” nanginginig niyang tanong. “I don’t have much time left,” mahina ngunit diretsong sabi ni Amara. “Best-case scenario… fourteen days na lang ang itatagal ko.”

Para siyang pin ng bomba kadelikado. "Hindi ko pinilit na maalala mo ang lahat dahil simula namatay si Samantha tanda mo naman siguro anu nangyari sayo, dahil bumalik na lahat ang alaala mo paniguradong wala ka namang natatandaan sa apat na taon mong buhay." Unti - unti akong napaluha sabay umiling. I perfectly remember anything that happened, but not that 4 years I lived a happy person. Hanggat maaari ayaw kong maalala at hindi ako dapat magsaya, wala akong karapatang maging masaya. Wala!

tanong ng matanda sa kabilang linya. "Walang nakakaligtas sa ganoong dami ng C4, lalo na't binaril ko pa siya sa tapat ng puso," sagot ni Paola na may kasamang malamig na ngiti. "Patay na ang asawa ko, Ama. Ang natitira na lang ay ang kanyang 'biyuda' na siyang hahawak sa imperyo."