Pana Panahon Novels & Stories

Nakahiga si Phinea sa sahig habang ang dalawang paa ay nasa ibabaw ng kama. Nahulog siya sa ibabaw ng kama. Bumangon si Phinea at napahawak sa ulo. "Ano nangyari?" tanong ni Phinea. As usual wala siya maalala na kahit ano ngunit nandoon ang pakiramdam na parang may malaking bagay na nawala sa kaniya, nandoon ang anxiety, takot at lungkot. Hindi iyong ang first time.

Napalitan ng nakakalitong ngiti ang mukha nito. Ikinagulat niya ang sunod na ginawa nito nang marahas na naman siya nitong siilin ng halik hanggang sa umangat ang kaniyang paa at mapansing karga na siya nito. Pinipilit na ilayo ni Phana ang sarili pero habang tumatagal ay mas lalo lamang iyong humihigpit. Pinipilit niyang iiwas ang mukha sa mukha nito pero sa sobrang agresibo nito ay mas lalo lang lumalalim ang ginagawang paghalik nito.

"Panahon na para palitan ang mga singsing, at para halikan ng lalaki ang babae!" Sa tamang pagkakataon, ang dalawang pigura sa entablado, na mukhang matalas kahit hologram, ay nagsimula na sa pagpapalitan ng singsing. Gayunpaman, sa sandaling malapit nang agawin ni Andrew at Stephen ang atensyon ng seremonya sa kanilang nakakabiglang video, kumislap ang malaking screen at sa halip ay nagpatugtog ng isang montage ng taos-pusong pagbati para sa espesyal na araw nina Chloe at Jeffrey.

isang sandata ng panahon? Nag-aral din si Jordan ng mga sandata ng panahon sa pangkat ng siyentipiko ng pamilyang Geng. Sa kanyang opinyon, maliban na lang kung may gumamit ng weather weapon, imposibleng magbago nang husto ang panahon sa ganoong maikling panahon. At sa puntong ito, ang mga pamilyang Rong at Geng lamang ang may kakayahang maglunsad ng mga sandata ng panahon.

Mga panang may lason ang kanilang inihanda para gamitin sa pagpuntirya sa mga natitirang mga kalaban. Sa hudyat ni Cain ay kumawala ang mga matutulis na bagay at sinaklawan ang langit. Tila ulan na bumagsak ang mga pana sa mga kaaway. Maging ang mga p4tay na ay tinamaan ng mga pana. Malalakas na sigaw ang maririnig sa disyerto. ___________________________________________________________________________

Wika nito. "Don't worry I'm going to hit that fucking center." Nginitian ko ito bago ko ibinaling ang tingin doon sa harapan ko. Tatlong pana lang ang ibinigay samin nung tauhan. Sinimulan kong bitawan yung pana at mabilis itong tumusok doon sa kulay pulang bilog sa gitna. Shit! Hindi ko alam na magaling pa pala ako dito. Binalingan ko si Atlas na mukhang hindi natuwa sa nangyari. Tatlong sunod-sunod na tumama yung mga pana doon sa pulang bilog dahil doon walang nangyaring punishment. Ngiting-ngiti kong binalingan nang tingin si Atlas na hindi maipinta ang mukha.

"Naku wala akong alam tungkol diyan hindi pa naman siya nagsasabi sakin tungkol diyan. naawa nga ako diyan sa kaniya pano nasanay na siyang si Pana ang palaging nag-aayos ng lahat sa kaniya. Pati sa desisyon ayun daw ang nasusunod saka ang sakit kasi nun dadahilanan ka pang na deport siya sa lugar nila ayun pala bumalik lang ng kuwait at may iba na palang kinakasama, ibig sabihin nagsasama pa sila sa Kuwait babae na yun ni Pana." naiinis kong sabi

“Ngunit hindi pa rin ito tamang oras.” Ngunit alam naming pareho—walang oras, walang dahilan, hindi pa rin tamang panahon. Ngunit ramdam namin na kahit sa simpleng brush ng mga kamay, may spark na lumalabas, isang tension na hindi maipaliwanag.

And it does not mean na sa isang taon lang ito. "Anong bagong taong pananahimik? Hindi iyon kabayaran sa inyong pananahimik. Iyon ay pasasalamat sa pagiging tahimik. At wala kayong karapatang bantaan kami patungkol diyan. Wala kayong karapatan." This time, the tense in Puferto is getting higher. Hindi niya lubos matanggap na ginagamit ng kaniyang mga kapitbahay ang kanilang kahinaan upang pagperahan.

"Anong panahon na ba ngayon? Tigilan mo na ang paniniwala sa mga lumang pamahiin!" "Isa pa, kahit ayon sa lumang kasabihan, ang tunay na ibig sabihin noon ay siyam sa sampung ipinanganak sa Taon ng Tupa ay pinagpapala, dahil ang salitang 'tupa' ay katunog ng salitang nangangahulugang suwerte."