Pana Panahon Novels & Stories

Ang hirap sigurong magsimula muli kapag naranasan mo ang gano'n. The dinner went on. Panay kumustahan lang kami at minsan ay napapalihis ng landas at bigla na lamang mag chi-chismisan. Nakakamiss tuloy ang mga panahong mga bata pa lang kami. Marami-rami rin kaming kalokohan noon, eh.

Kabanata XXIII PANAY ang paggalaw ng mga hita ni Uno indikasyon ng pagiging balisa niya at hindi 'yon nakaligtas sa paningin ng abuela na kaharap niyang nag-aalmusal sa veranda. "Have you eaten already?" tanong nito nang mapansin na hindi niya ginagalaw ang pagkain na inilagay nito sa plato niya.

narinig kong sabi ni Papa kaya napatingin ako sa kanila ni Mama na nasa harapan. "Sa totoo lang. Hindi katulad noong kabataan natin. Sobrang hirap ng buhay natin noon pero tignan mo. Pinatatag tayo ng panahon. Hindi katulad ng mga nasa henerasyon nila ngayon, mabilis ma-depress. Paano na lang kung nabubuhay sila sa panahon natin noon?" sabi ni Mama.

--- Ang araw na iyon ay malapit nang dumating. --- --- THE WAITING --- Mas mabilis ang paglipas ng panahon kaysa sa inaasahan ko. --- --- Parang kailan lang... --- Hinahawakan ko pa lamang ang unang mensahe mula sa Horizon. --- --- Parang kailan lang... --- Natatakot pa akong baka hindi ako maging sapat. --- --- Pero ngayon... --- Naghihintay na lamang kami.

Kaya kahit papano ay nag-iingat ako sa bawat paghakbang ko. Nang mapansin niya yata na medyo nahihirapan akong sabayan siya sa paglalakad ay medyo bumagal ang paghakbang niya na para bang binibigyan niya talaga ako ng oras para masabayan siya. Napangiti ako ng wala sa oras. Napaka-simpleng gesture pero…

Tumango lang sya at hindi na umimik pa. Habang ang bata naman ay halatang masaya habang panay ang kwento na ina ayunan na lang niya. Tini tigan ni Norman ang bata habang panay ang subo at panaka nakang nag sasalita. Hindi nga kaya tama ang kanyang hinala? Marami at hindi lang iisa ang nakapag sabi na mag kamukha raw sila. Siguro kailangan din nya ng malinaw na pruweba. Nagunit may iba pang pag ka- kataon naman.

'At natatakot akong masaktan s'ya' Napatingin ako sa aking palad. Lumitaw ang isang tanda at hindi ito maaari dahil oras na may makakita nito lalo na ang mga nilalang sa aming mundo, yari ako at ang taong kasama ko ngayon dito. Ang tanda ay isang puso at isang pana. Ang pana ay nakatusok sa puso. Wala itong kulay at guhit lang, tanda na may humalik na sa akin at hindi ito pwedeng magkaroon ng kulay dahil ibig sabihin no'n ay nahuhulog ako sa kan'ya.