Pana Panahon Novels & Stories

" Papano ko naman makakalimutan yon." Masyadong mabilis ang panahon. Hindi ko na namalayan. " Limang taon na siya non Gab." Marahan siyang tumango. " Limang taon na pala.." dugtong nito. Pareho kaming natahimik ni Gab. " Kailangan ko na magipon upang makapaghanda kahit papano." " Gaga! Share tayo no." Anas nito.

Lintek! “Zy, did you just say Ma-Ma?” Paninigurado ko kasi iba 'yong narinig ko. “Pak...” Humagikhik siya. “No, baby. Say Ma-Ma. Ma-Ma!” “Pak... Na. Nana!”

Bumaling ang tingin nya sa tatlo at napatingin din ako dun. Mariposa is holding her notebook, facing Milagring and Luningning with a proud smile on her face. I know that kind of smile. Yung tipo ng ngiti na ayaw patalo. "Ang pantukoy ay mga katagang ginagamit sa pagpapakilala sa pangalan, ito ay may dalawang uri, pambalana at pantangi." Ahuh? That's right. Informative ang kay Mariposa. I want to commend her for that pero bago pa ako makapagsalita ay may dinugtong pa ito."

Ngunit alam niyang napaka-delikado ng kanyang gagawin na maaaring ikapahamak nilang pareho. Ahhh...kailangan niyang makagawa ng paraan sa madaling panahon. Isang banta ang babae sa kanya bilang lalaki. Higit sa lahat patuloy na manganganib ang buhay nito kung magtatagal pa sa baryo. Pagka't Hindi titigil si Horan na hindi ito muling matagpuan, maituturing na banta ang babae sa samahan at wala siyang balak na maging tagapagtanggol nito sa mahabang panahon.

At marahil. Panahon na para tigilan ko na ang paghahanap ng mga sagot na baka hindi ko rin naman makuha. Napabuntong-hininga ako. Sabi nga nila, "Past is past." Hindi mo mababago ang nakaraan. Hindi mo na maibabalik ang mga taong nawala. Hindi mo na mabubura ang mga sugat na iniwan ng kahapon. Pero may isang bagay kang puwedeng gawin.

Panaginip. Panaginip lang pala. Panaginip na lagi na lang nauulit. Halos limang taong mahigit na rin nang mangyari 'yon. Pero hanggang ngayon ay bumabalik pa rin... bumabalik sa aking panaginip.

Anong klaseng lola siya? Si Pan naman e napahawak na sa bibig niya. Pakiramdam niya e kasalanan niya ang lahat. Kung sana pala, umuwi siya noon, baka e hindi pa umabot ng ilang taon ang pagkikita nila ni Zahara.

______ THIRD PERSON POV It’s been long gone years. Matagal na matagal na panahon na. Matagal na panahon ng pagdurusa, pangungulila, lungkot at pananabik na makita ko ang anak. Matagal na panahon na pero hanggang ngayon, ang pag-asa ko ay nanatiling buhay. Hanggang ngayon ay naniniwala pa din ako na buhay ang anak ko. Na nasa malayo lamang siya at isang araw, magtatakda ang panahon na muli kaming magkikita.

Inilabas ko ang pana at itinutok ito sa direksyon ng mataas na damong gumagalaw. "Lumabas kayo kung ayaw niyong mamatay sa lason ng panang ito"tanging wika ko."Labas!" Muli kong sigaw habang nakatutok parin ang pana. Sa di katagalan ay lumabas sila dalawang batang duwende ang ngayo'y nakaharap sa akin. Ibinaba ko ang aking pana at dahan-dahang lumapit sa kanila. "Bakit kayo naririto? Sinusundan niyo ba ako" tanong ko na nakataas ang aking kilay "HINDI"

Siya ang tumulong sa akin nang mga panahong walang wala ako, noong lumayas ako sa puder ni mama siya ang kumupkop sa akin. “Kakalimutan ko na ang nanay ko, hindi lang kita makalimutan, Kazi,” pabirong sagot ko sa kanya. Agad naman ako nitong inirapan. “Loka,” “Mag japan tayo sa susunod, Kazi,” pag aaya ko sa kanya. Ma tagal na akong hindi nakakapag ibang bansa dahil sa trabaho ko. Palagi nalang hindi na tutuloy ang pag iibang bansa namin ni Kazi.