Pana Panahon Novels & Stories

Phyton’s POV Sa mga sumunod na araw ng pananatili namin sa isla, unti-unting nag-iba ang takbo ng oras. Hindi na ito binibilang sa oras o araw—kundi sa mga sandaling tahimik kaming magkasama. Sa paghahati ng pagkain,sa paghahanap ng tubig na kailangan naming inumin. Sa pag-upo sa buhangin habang pinapanood ang dagat na minsang muntik nang kumuha ng lahat sa amin.

All kids grow, and elders do so. Hindi natin napapansin ang paglipas ng panahon. May mga panahon na sobrang bilis ng mga pangyayari sa puntong parang wala kang kamalay-malay. Basta pag-gising mo na lang ay iba na ang nakapaligid sa'yo. Iba na ang mga kinakain mo kumpara sa mga nakaugalian mo. Iba na ang taong nakakasalamuha mo.

At kung paano magpatayan sila para lang magkaroon nito. That was crazy but this is the truth. Sa panahon ngayon, pera na ang nagpapalakad sa mundo, sa buhay ng mga tao. Pera na ang naghahari. Mahirap man na paniwalaan, pero iyon ang nangyayari sa panahon na ito.

(Dahlia POV) “Of the present age… Ngayon Dahlia. Ngayon yan.” “Oo, mas maraming magbabasa na gustong basahin yung modern kesa Mandeville times pa, Grandma. Gusto nila modern. Yun na ang modern ngayon.” Ulit ko. Baga naiwan na nga talaga siya ng panahon. Alam niyo na ang mga matatanda. Memories nila ang mga pinagdaanan sa panahon nila.

Minsan natatalo rin, chambahan na lang kung sa unang laban panalo ka ka-agad. Sabi nga nila, trust the process kasi may tamang panahon rin para sa lahat ng bagay. THE END...

Ang pana ay napapalibutan ng isang bilog ng maputlang asul na apoy. Ang lobong may tatlong ulo ay mukhang matapang at mapagmataas, kahit na ang pana ay paparating. Sabay na ngumanga ang tatlong ulo ng lobo at mukhang gagamitin na nito ang pinakamalakas nitong atake. Subalit, ang mahabang pana ay masyadong mabilis, at bago pa man mapakawalan ng lobong may tatlong ulo ang atake nito, ang panang nababalot ng kulay asul na apoy ay tumama sa gitnang ulo nito.

Alam ko na ito ang paraan para lumabas yung pain na naiipon na sa tagal ng panahon. Tumango ito. “Hmm.. minsan nga pag pasukan hindi ako mabilhan ng gamit may mga kaibigan si Papa na bibigyan ako. Minsan naman nangungutang si mama para may makain kami o pambili.” Sagot ko.

Sinundan niya ito ng malakas na mura nang mapatingin sa taas ng puno. Mabilis ang ginawang paglagay ni Pancho ng dalawang kamay sa bandang kili-kili niya bago siya nito hinila patayo. "Bilisan niyo!" "Bumalik kayong lahat do'n sa kabila, nando'n sila."

KABANATA 1 — Ang Gabi ng Pagpapalaya Ramdam ko ang bawat patak ng orasan. Mabagal. Mabigat. Para bang binibilang nito ang bawat segundo ng isang buhay na unti-unting nauupos.

"Kung kaya kong matuto ng mabilis. Siguro naman ang prinsipe ay matututunan din gumamit nito." Lumipas ang dalawang linggo ng matutong gumamit ng pana si Adira, at lubusan na ding gumaling ang paa ni Prince Dylan. Nakakalakad na din ito ng tuwid, kaya ngayon ay kailangan na nitong mag-ensayo para naman sa paggamit ng pana at palaso.