Pangangalay Ng Balikat Novels & Stories

From: Ken Laglag ang balikat na tinupi ko iyon. Okay, medyo disappointed ako. Why? Simply because in my hearts of heart, umaasa akong galing sa lalakeng malamang sa mga oras na ito’y nasa loob na ng malaking opisina sa likuran ko.

Agad din siyang nagbigay ng utos sa kaniyang mga tauhan na bumalik muna sila sa Emperyo. “Lahat kaya kong bitiwan at wag pansinin, pero hindi ang babaeng mahal ko.” Sambit niya sa kaniyang isipan habang mabilis na pinatatakbo ang kaniyang kabayo patungo sa kagubatan. Malayo pa ito ay agad nang walang alinlangang tumalon mula sa kaniyang kabayo at mabilsi na nilapitan at niyakap ang nanghihina at namumutla niyang Reyna.

​ANG PAGBABALIK SA MAYNILA ​Sa Earth, ang mga tao ay nakatingin sa langit. Ang gabi sa Maynila ay biglang naging kasingliwanag ng tanghali. Isang bulalakaw na kulay asul at ginto ang bumabagsak mula sa ulap. ​"Nandito na sila," bulong ng mga tao sa Luneta habang nakatingin sa pabagsak na Black Phoenix.

Tinapik ng dalaga ang sariling balikat. Hindi niya ito pinansin. Ang daming tumatakbo sa isip niya. Takot, pag-aalala, pagsisisi, at maraming “paano kung”. Hindi niya namalayan na may luhang tumutulo sa kanyang mga mata. Pinahid niya ‘yon bago pa dumiretso sa kanyang pisngi. Hanggang sa naramdaman niyang may yumayakap na sa kanya. Tinatapik nito ang balikat niya na parang isang bata.

sita niya sa gitna ng tahimik naming lakad. At ikinagulat ko nalang nang hinapit niya ako sa balikat at mas hinila palapit sa kanya. Para tuloy itong nakaakbay habang pinagkakasya namin ang sarili sa payong. 'Di nalang ako umangal dahil talaga namang nababasa ang balikat ko dahil sa ulan. But, I kinda notice how cold his hand is. Parang bakal ang kamay niya sa balikat ko sa sobrang lamig. I wonder kung dahil lang sa panahon o talagang malamig iyon.

Naka suot siya ng facemask at itim na shades. "Malapit na tayo pag liko nitong van bababa na tayo para maglakad papunta sa itaas." Tango lang ang sinagot niya sa akin. Ngumiti naman ako at hinintay na huminto ang van. Nang maglakad kami ay nag simula na akong magbigay ng mga kaalaman tungkol sa magandang tanawin. "Infront of you is the beautiful and prehistoric tourists landmark here in Albay, The Cagsawa ruins."

(Dayang pov) I sat in my chamber, cradling my baby in my arms, feeling the warmth of their tiny body against mine. The babaylan, a wise and revered spiritual leader, entered the room with a solemn expression. I sensed a weightiness in her demeanor, a gravity that commanded my attention. "Dayang Kalangitan," she began, her voice low and measured. "The anito have spoken. You are to lead the Kingdom of Tondo once more, alongside the Kingdom of Pasig."

Isang malalim na hinga ang pinakawalan niya at tumayo mula sa kama. Ang amoy ng bagong lutong tinapay mula sa kanyang maliit na restawran ay pumasok sa kanyang ilong, isang paalala na nagsisimula na ang umaga. Sumabay na rin ang tunog ng kanyang tiyan na nagugutom na siyang naging dahilan para mabilis siyang magtungo sa kusina. Ilang buwan na nga ba simula nang bumalik ako sa Pilipinas?

Special Chapter 1 “Ang Pangakong Hindi Bibitaw Maagang nagising si RaiLen. Hindi dahil sa tilaok ng manok. Hindi rin dahil sa sikat ng araw. Kundi dahil sa kakaibang kaba sa kanyang dibdib. Marahan siyang bumangon mula sa higaan. Nilingon niya si Jorge na mahimbing pang natutulog sa kanyang tabi. Tahimik. Payapa.

Nang maramdaman ang paunti unting patak ng tubig sa aking balikat, bahagya akong nakaramdam ng panic. Fuck, sabi na nga ba at uulan! Ni hindi ko man lang naenjoy ng matagal ang ninakaw na jet ski. “Guess I’ll have to go back now,” I whispered in disappointment. It’s risky kung magtatagal pa ako dahil maaring lumakas ang alon pag bumuhos na ang ulan. At sa tingin ko, malakas ang iiiyak ng langit ngayon since the sky is slowly turning gray.