Novel & Cerita Pangit Na Mukha

aroganteng sagot ng binata na labis na nagpapula sa pisngi ng dalaga. Humakbang na palapit si Marco at huminto sa mismong harapan niya na nagpangyari upang lumakas ang pagkabog ng kanyang dibdib. And just like that, wala sa sariling tiningala ni Paige ang amo. Ang makakapal nitong kilay, matangos na ilong at mapupulang labi ay bagay na bagay sa facial features nito. Napakguwapo nito at napakakisig. Napakalapit din nito sa kanya, tila siya nalulunod sa presensiya nito at unti-unting ginagamot ng pagtitig nito ang masasakit na salitang sinabi nito.

Sinampal ko. Pak! Malakas na sampal ang pinadapo ko sa mukha nito kaya naman napahiya ito sa kasama niya lalo na walang tigil na pinagtawanan nito ng kasama. Kaya pulang-pula ang mukha at tumayo.

gigil na tanong nito habang hawak ang aking panga nang napakahigpit. Pilit kong iwinawaksi ang mukha sa kaniyang pagkakahawak ngunit dahil sa sobrang higpit nito ay bumabaon lamang ang kuko niya sa aking mukha. Pilit kong nilabanan ang mata niyang nanlilisik, at halos madurog ko ang aking sariling mga ngipin sa tindi nang pagkakalapat noon.

Hmph! Mukha niya nagwagi ako. Kaya lang may pagbabanta. Humanda ka sakin mamaya. Kung ganoon, kung ano man yang mamaya na yan. Sagarin ko na asarin ang lalaking to. Saka halos mapipisa na namin lahat ng ubas. Lihim kong pinagkukurot at laging napapa-aw. Ahaha. Walang sound kundi facial expression lang. 😁😁😁

Paminsa-minsan ay ngumingiti ito pero paminsan-minsan umaasim ang mukha. “Ang pangit ko talaga rati,” nakangiwing saad nito. “Even now.” Malakas siyang hinampas nito. “As if gwapo mo!” pinandidilatan siya nito ng mata. “Umalis ka nga! ayaw ko makita ‘yang mukha mo. Ang pangit-pangit.”

Mayroon itong mahabang pilik-mata at hugis pusong mga labi. Mabilis na tumahip ang puso niya sa hindi malaman na dahilan. Parang nakita na niya ang ganitong itsura pero hindi niya lang maalala kung saan. Mula sa mukha ng paslit ay sinuri niya ang katawan nito. Wala naman siyang makita na kahot anong pinsala pero mas makabubuti pa rin kung dadalhin ito sa hospital para mas masuri ng mabuti.

Hindi niya kailangan tignan ang sarili niya para malaman na hindi siya pwedeng lumabas sa public ng may ganitong mukha. Na para bang may inferior nature na napaharap siya pagkatapos siyang sampalin nito. Ang kanyang mata ay malisyoso at tuwang-tuwa siyang huminga. “P*kpok. Isa ka lang namang p*kpok na kailangang mapalo ng matindi.” Pinagalitan niya ito at sinampal sa magkabilang mukha ng dalawang beses.

Hindi ako umimik. “You look so pangit and hagard. Mukha ka ng losyang! Wala ka pa ngang anak mukha ka nang inahin. Paano ka pa magkakanobyo niyan? Tingnan mo nga yang paligid ng mga mata mo nangingitim. Mukha ka na talagaing si Panda.”

Ang sakit, ang pait at bumubukol ang term na ginamit ko pero linunok ko kahit hindi na halos magkasya sa lalamunan ko. Kumurap ito, napahinga nang obvious at napaigting ng panga. Nang makitang naggalawan ang mga muscles niya roon ay ang dahan-dahan kong pagbaba ng mukha Hinding-hindi ako matutulad kay mama. Hindi ko hahayaang mangyari sa akin ang magmukhang kawawa at animal sa harapan ng mga lalaki. "Yeah... Hanggang doon lang..." pinal kong sinabi.

Mas lalo itong gumuwapo. Mas malinaw na ang bawat anggulo ng mukha nito, ang matangos na ilong, ang maayos na hubog ng panga, ang makakapal na kilay, ang mga matang ngayon ay mas kapansin-pansin dahil wala nang tumatakip. Lalong namukod ang mapupulang labi at ang balat nitong may natural na kinang sa ilalim ng sikat ng araw. Para bang ibang tao ang kaharap niya… pero mas lalong hindi niya maipaliwanag kung bakit parang mas naging pamilyar ito sa paningin niya.