Pansamantala Novels & Stories

Eksakto namang bumukas ang pinto at pumasok si Samantha, suot ang kanyang pinakamagandang outfit, may dalang mamahaling wine, at may malapad na ngiti. "Hi, Mr. Salazar! Good news, mukhang nakuha na natin ang loob ni Mr. Chen—" Hindi na natapos ni Samantha ang sasabihin niya dahil isang malakas na **sampal** ang sumalubong sa kanya. Napasubsob siya sa sahig at nabasag ang dalang wine. "Hayop ka! Akala mo ba maloloko mo ako?!" sigaw ni Salazar habang dinuduro si Samantha.

--- SAMANTALA, sa kabilang bahagi ng Grey Wharf, sa loob ng makapal na kagubatan kung saan nangyari ang kaguluhan, isang abandonadong barracks hut ang nakatayo sa gitna ng mga puno. Sa loob ng maliit na kubo, may isang babaeng nakasandal sa dingding, maputla ang mukha, ang kaliwang balikat niya ay duguan. Si Kaia, ang babaeng tumulong kay Talia at Rafael kanina. Ilang sandali pa'y bumukas ang pinto ng kubo at umasok si Rafael. Nang makita niya ang babae, agad siyang napahinto.

AN: Hayys.. Matagal na naman walang update dahil sa walang pumapasok pa isip ko. Sana'y nakakapaghintay kayo lagi. 😊 ----------- ----------------------------------- Samantha's Plan ----------------------------------- Fuck you! Fuck you! Shit!! Shit!

Carmella Muntik pa nyang malagla ang hawak na cellphone ng makita ang lalaking nakatayo sa may pintuan ng kubo. Nakakunot ang noo nitong nakatingin sa kanya. Napalunok sya habang titig na titig sa lalakeng ang buhok ay aabot sa batok na nito na may pagka wavy at magulo. Nakasuot ito ng itim ng t-shirt at maong na halos punit na sa magkabilang tuhod. Wala itong sapin sa mga paa. May hawak itong malaking baril na ginagamit sa panghuhuli ng mga ibon. Matapos nyang masuri ang kabuuan nito, bumalik ang mga mata nya sa mukha nito. Napalunok sya muli ng mapagmasdan mabuti ang gwapong mukha nito. Iniisip nya kung sino ito at bakit tila ngayon lang nya ito nakita sa San Miguel. Well, nasa dulo na ng

Vanessa's POV Pansamantala muna akong nanatili sa rest house namin ni Sebastian para makapagpahinga roon nang ilang araw. Ang rest house namin ay isang maliit na property na binili namin ilang taon na ang nakalipas. Napapalibutan ito ng mga puno, malalawak na bukirin, at bukas na kalangitan. Walang maiingay na kapitbahay. Walang anumang istorbo. Tahimik lang ang paligid.

Hinalikan ni Rafael si Lia, isang Walang-Hanggang Yakap sa gitna ng construction site. “Kung kaya nating ipagtanggol ang Dambana mula sa hukom ng ating sariling pamilya, kaya natin itayo ang bahay ng mga biktima ng tsunami,” sabi ni Lia, may bagong lakas sa boses. “Tara na. Ihanda na natin ang blueprint para sa Samar. Ang Walang-Hanggang Gabi ay hindi na lamang isang architectural view; ito ay ang canvas ng Perpetual Foundation.”

" Tumalikod na siya, bitbit ang kanyang bag. Plano niyang mag island hopping, at naisip niya ang Palawan. Pagkatapos, pupunta siya ng Cebu. Marami siyang plano na nais gawin. ******************* Hindi agad nakatulog si Samantha nang gabing iyon. Kahit nakahiga siya sa silid na ipinahiram ni Anton, parang hindi mapakali ang buong sistema niya. Paulit-ulit sa isip niya ang mga salitang binitiwan ng doktor—at lalo na ang pangalan na tila tumatak sa kanyang dibdib na parang kutsilyo: Billy.

Pansamantala itong natahimik bago muling nagsalita. "Paano ka naging unfair??" "Magmula nang dumating ka sa buhay ko ay kinamumuhian na kita ng husto. Sukang suka ako kapag nakikita kita" "Pero nang Makita kita na masaya kanina sa piling niya.."pansamantala itong natigilan. Bigla siyang tumingin sa akin na tila ba may halong kirot. "Labis akong nasasaktan nang makita ko kayong Masaya"

Pananaw ni Sam Nagising ako na naramdaman ang mainit na bahagi ng kama. Sandali akong nanatiling tahimik, nasa pagitan ng tulog at alaala. Kumurap ako at dahan-dahang iminulat ang aking mga mata. Si Allisa pala ang nasa kama ko. Sandali lang… ito ang kama niya.

sagot niya kaya unti-unti na akong naliliwanagan. “Pero, ano nga palang pangalan mo?” tanong ko naman sa kaniya. Sandaling natahimik siya. “Sampung taon na akong pagala-gala, sampung taon na rin akong walang naaalala sa nangyari sa akin. Sampung taon ko na ring pilit na inaalala kung sino ako at sino ang mga pamilya ko. Simula nung mamatay ako, hindi ko na alam kung sino ako at sino ang mga pamilya ko. Iyon ang isa sa mga nakakalungkot na nangyari sa akin bilang kaluluwa. Kung ganito rin laman, sana ay makapunta na ako sa kabilang buhay kasi, pagod na pagod na akong makasaksi ng mga kasamaan, kasinungaling, kataksilan ng mga tao dito sa mundong ibabaw. Lahat ng klase ng kasalanan ng mga tao