Novel & Cerita Parang Di Ko Yata Kaya

Parang normal lang ang lahat. Parang wala lang sa kanya. Parang hindi siya ang dahilan kung bakit gusto ko nang lamunin ng lupa sa sobrang hiya. Grabe… bakit parang hindi siya naaapektuhan? Ako lang ba ang ganito? Napakurap ako at agad kong ibinalik ang tingin ko sa plato ko.

Mabait ba ako? "Bakit ka matatakot sa kanya? Itong babaeng 'to ang dahilan kung bakit napagalitan tayo. Siya ang dahilan ung bakit nawalan ng project ang mga magulang natin. Spoiled brat! Sana hindi ka na lang namin inimbitahan! You're nothing but a pathetic loser. Akala mo kung sinong kang matapang at magaling sa buhay? Hoy! Wag kami dahil alam naming asa ka lang naman sa mga kuya mo!" Wait, mukhang namemersonal na ito ah!

"Atsaka, nandito tayo para magsaya ano? I-enjoy ang magandang paraisong ito. Kaya pwede ba?" "How could you say you can? Kung mag-isa ka lang na hinaharap ang mga 'yan? Yeah, like what you have you said, marami pa akong hindi alam, pero sa tingin ko kasi...hindi mo kakayanin ang isang laban na mag-isa ka lang."

Bakit parang kakaiba yata? “Well, that’s… good,” sabi ko sa wakas, pilit na magaan ang tono. “Kaya pala lagi kang masaya sa set lately, ha?” biro ko, kahit ramdam kong hindi ako 100% okay sa narinig ko. Sinubukan kong itago sa tawa ‘yung bigat na biglang sumiksik sa dibdib ko. Parang kakaiba lang kasi, alam mo yon.

Pero bakit parang… ang bigat sa dibdib ko? Hindi mabigat na masama. Kundi yung klase ng bigat na hindi ko maipaliwanag. Yung parang may kumakapit sa puso ko na ayaw bumitaw. Napabuntong-hininga ako at napailing. “Azariah, kumain ka lang,” sabi ko sa sarili ko. Pero kahit sinasabi ko ‘yon…

--- At bakit parang ang sakit sa dibdib? --- Parang may takot na unti-unting sumisiksik sa puso ko. --- Takot na baka may hindi ako alam. --- Takot na baka may bahagi ng buhay ni Drake na hindi ko kayang tapatan. --- At pinaka-ayoko sa lahat... --- Takot na baka mawala siya. --- Hindi ko namalayang napalalim ang iniisip ko. --- Hanggang sa may marinig akong tawa.

"Bakit hindi mo subukan?" Ibinahagi ni Subject Three iyon ang parehong walang muwang na pag-asa—na ang magandang itsura ay maaaring makapagpaayos ng mga bagay. Pero imbes na pasalamatan, sumimangot si Damion, "Bakit ka nakaayos? Sinusubukan na mangakit ng ibang lalaki, hindi ba? Kailangan ng anak natin ng pera para sa lahat at nandito ka sinasayang ito sa bagong damit? Hanggal ka!"

“Sa kasamaang palad, ito ay ang iyong anak na babae.” “Imposible! Hindi! Hindi pa patay ang anak ko. Imposible! Nagbakasyon siguro siya. Gumamit siya ng pekeng bangkay para linlangin ako!” Matindi ang pagpupumiglas ng tatay ko kahit pinosasan na siya siya. Puno ng kawalan ng pag-asa ang kanyang mga mata.

saad ko "anong nangyare dito sa batang to ang lungkot ng itsura e pasado naman, maga pa ang mata. "ma patawarin niyo ko mukang hindi ko magagawa yung ipinangako ko sayo na dahil sa nangyare wala nakung mukang ihaharap kay mama, hindi ko pa kayang sabihin ang totoo lalo na ngayon na pasado ko exam.

Kaya lang kinakabahan ako best iyong tipong Parang feeling ko isang malaking kasalan Ang gagawin ko "H'wag mo na isipin Yan nandyan na Kaya panindigan mo maybe a couple of hours nandito na sila magbaback-out kana ba tatawagan ko na ba sila na Hindi na matutuloy" Gaga Wala akong sinabi na magback-out ako gusto ko 'to at siguro Ito na ang kauna-unahang gagawin Kong napaka imposible pero kakayanin ko Mahal ko siya Sarah Ikakasal na siya bukas Hindi ba pwedeng kahit ngayon ay akin siya isang Gabi Lang naman. "Okay good luck best pero mag-iingat ka Kasi ikaw na mismo nagsabi na Parang nababasa niya bawat galaw mo o yang nasa utak mo"