Parang May Nakadagan Sa Dibdib Novels & Stories

"AAAAHHH SHIT ANG SARAP PUTA! WAG KANG TUMIGIL BABY! SOBRANG SARAP AAHHHH!" Mahabang ungol nito at napapaliyad pa kaya tumatama ang malabakal na niyang burat sa tiyan ko. Punong-puno na ito ng precum, nasasayangan ako pero hinayaan ko na mapalasap lamang kay Dan ang langit.

Tumagaktak ang pawis sa buong katawan dahil sa sobrang pangangalay. Nakati-ay ang mga paa niya para makalapit nang husto sa malaking salamin ng banyo. Nakadiin ang sikmura sa labi ng counter kaya parang nagkapasa sa tiyan. Mangiyak-ngiyak si Abigail dahil sa sobrang frustration. Mas maraming hibla ng buhok ang bumuhol sa kuwintas. Halos isang kumpol ang nagupit niya para lang mawala ang sakit sa anit.

He's kinda cute! "W-wala," sagot niya. Tumango ito at nagpaalam na may kukunin sa baba. Siya naman ay muling nahiga dahil parang pinipiga at pinipilipit ang ulo niya sa sakit. "Fvck hangover!"

Mabuti na lamang at nandito ang itim kong payong at hindi ako mababasa kapag bumalik na ako sa loob. Papasok na sana ako sa mall nang bigla namang masagi sa gilid ng mata ko ang isang babaeng nakasandal sa pader sa may labas. Nakatingala ito at nakatulala na naman sa ulan na may masakit na ekspresyon sa mukha. Habang papalapit ako sakaniya ay nakikita ko rin yung mukha niyang parang gusto nang umiyak. Bakit? Bakit ganyan ka? Bakit ang sakit makitang nakakaganyan ka?

S. "What?! Are you serious?! Hindi nga?" Nanlaki ang mga mata ko sa narinig at bigla ay nahirapan huminga. Umawang ang labi ko at nanginginig ang mga kamay ng natakpan iyon. Patuloy na sinasaksak ang dibdib ko sa sakit at sa gulat. "Totoo. Matagal na yang usap usapan. Ngayon mo lang nalaman?"

Parang. "... do you think I'm kidding around!" Bigla niyang sigaw. Naramdaman ko... Parang bumigat ang pag-hinga ko. Lumayo ng tuluyan sa mesa si Jin. "So-sorry." Sabay ko kuha sa platito ng bawang. Ngunit mali ako... Si Jin yata ang taong di madadala sa simpleng sorry lang. Tinignan niya ako... At ang titig na yun ang pakiramdam ko ngayon...ang ikinakasikip ng dibdib ko.

Pinilit kong kaladkarin ang sarili ko papuntang kwarto. Padabog kong ibinagsak ang sarili sa kama. Ipinikit ang mga mata at naglabas ng mahihinang mura. Nakakasawa na ang ganitong pakiramdam. Kailan ba ako magiging manhid? Tanggap na dapat ng dibdib ko ang mga ganitong sakit. Immune na dapat ako pero bakit ganito na naman? Nakakaasar. Kahit ilang beses akong mapagod, hindi pa din natatapos. Kahit masanay pa ako sa mga nangyayari, masasanay lang. Pero masasaktan pa din.

It’s a fact I know but for the life of me hindi ko maigalaw ang mga paa ko. Hello pasa, sukong bulong ko sa sarili sabay pikit. Hiyaw ng marami ang narinig ko kasabay ng mainit na bisig na pumulupot sa bewang ko. Narinig ko ang tunog ng pagtama ng bola sa katawan ng tao pero wala ang sakit na inaasahan ko. Instead, I felt odlly hot. Safe.

Agad akong humanap ng maaari kong ipambukas dito. “Baka mabukas ito ng sibat” bulong ko sa sarili ko saka kinuha ang sibat na naka sandal sa dingding. Dahan dahan ko itong kinapa hinampas at tinusok upang hindi maka gawa ng malakas na ingay. Taaak!

That single word was full of disappointment. Ramdam na ng babae na umakyat ang bigat ng dibdib niya sa bandang lalamunan at dahan-dahang nanlamig ang kanyang katawan. 'No, hindi puwedeng mangyari 'to! T-teka, teka lang...'