Parang May Nakadagan Sa Dibdib Novels & Stories

'Oh my gosh, I'm lost in this game, but I don't care! Parang timang siyang namimilipit sa kilig at hindi mapigilang tumili habang nakatakip ng unan ang mukha sa tuwing maaalala ang iba pang nangyari. Unti-unti itong lumapit at masuyong hinawakan ng mga palad nito ang kanyang mga pisngi, pinagdikit ang mga noo nila at ipinikit ang mga mata.

Parang may something sa loob ng katawan ko na s'ya palang ang nagparamdan. "Kaya kita inaya dito kasi gusto ko 'tong gawin bago ako mawala sa mundo. Kasama ang pagkain ng marami sa dying list ko. I want to eat like a king. Yung bigla nalang akong mapapagod sa kabusugan. Yung mapapadighay nalang ako at masasabi kong worth it ang paglaki ng t'yan ko." wika n'ya saka muling kumain.

Hindi kagaya ko na parang madudumi sa salawal at mabilis ang pagbaba at pagtaas ng dibdib. I screamed on the top of my lungs when the ride suddenly rise up. Humigpit ang kapit ko sa kamay ni Abby dahil sa gulat. We scream in unison when the rides suddenly decreases. " OMG This is so fun " dinig kong sabi ng mga katabi ko.

Bigla akong nakaramdam ng kaginhawahan saaking dibdib matapos kung sabihin 'yon sa kanya. Nanatiling nakayakap pa rin siya saakin habang walang humpay sa pag luha ang kanyang mga mata. Patuloy ko rin'g hinahagod ang kanyang likod upang kahit paano ay maibsan ang bigat ng kanyang nararamdaman. *eZymSeXy_05*

Kusang bumaba ang mga mata ko sa dibdib ko ng maalala ko si tyrone. Okay naman ang dibdib ko halata din naman hindi nga lang gaano kalaki, siguro sadyang manyak lang siya at ganon talaga ang mga tipo niya sa babae malalaki ang dibdib. Nagulat ako at nataranta ng makita na nakahawak ako sa dibdib ko at pinipisil ito, tang ina. Bakit ba bigla bigla nalang pumapasok sa isip ko ang lalaking yon.

'Yung parang biglang humina ang ulan sa labas at pati 'yung ingay ng coffee machine sa counter naging malayo. Hindi ko alam kung bakit parang mas mabigat sabihin ang mga binigkas ko nang malakas. Siguro dahil kapag nasa isip mo lang, pwede mo pang baguhin. Pwede mo pang lokohin ang sarili mo pero kapag lumabas na sa bibig mo, nagiging totoo na siya.

'' Kahit hindi ko siya nakikita ay batid kong gigil na gigil siya saakin. Nang mga sandaling iyon ay nanginginig na ang buo kong kalamnan dahil sa sakit na kasalukuyan kong nararamdaman. Ang sakit pa lang marinig mula sa taong mahal mo ang gano'ng klaseng kataga. Mas gusto ko na lang din na itarak ang kutsilyo sa aking dibdib kaysa naman ganito na halos madurog ang puso ko sa kanyang paratang. Patuloy akong nanghihina. Ang aking mga tuhod ay nangangatog pa rin hanggang sa unti-unti na akong mapasalampak sa sahig.

seryoso kong sabi. "Huwag ka nang magalit. Gusto ko lang naman pagaanin 'yang loob mo." sabi nito. Paano gagaan ang loob ko? E kung sa bawat pagmulat ng aking mga mata ay puro problema ang sasalubong sa akin. Napapagod na akong umiyak, pagod na rin akong mag-isip. Sobra na 'tong parusang nararanasan ko. Kailan ba 'to titigil? Kailan ba 'to mawawala?

Masaya na 'ba kayo? ""Oo, mabuti nalang nandyan ka. Stress reliever ka kase namin!"" Humalakhak sila. Napaka sakit ng aking panga, alam kong may pasa na ito hindi na kakayaning tumanggap pa ng mga suntok sa susunod. Tiyan naman siguro ang gagamitin ko.