Pasasalamat Sa Ina Tula Mga Nobela at Kwento

“Magpasalamat ka dahil hindi mo na makikita kung paano ko pagpasasaan ang kambal mo. Pero huwag kang mag-alala dahil sisikapin kong buhayin sila para naman magalit sila sa ama nila na dahilan ng sasapitin nila sa mga kamay ko.” “Pu. Tang. Ina. Mo.” May diin ang bawat kong salita, bawat frustration ko ay nais kong maiparating sa kanya. Kung hanggang dito na nga lang ba ang buhay ko ay sana lang, huwag pabayaan ng Panginoon ang mga anak ko at si Salvatore.

nakangiting pangako ko rito kaya agad nitong kinuha ang tuwalya sa kamay ko at agad na ibinalot sa sarili Binuhat ko na ito mula at agad na akong naglakad sa pinong buhangin papunta sa munting tirahan naming mag-ina. Hindi ko sinanay ang anak ko na manirahan sa isang malaking bahay dahil nais ko na matuto itong pahalagahan kung anong meron siya ngayon at magpasalamat sa lumikha para sa mga biyayang natatamasa nito. Si mama ang inspirasyon ko para mapalaki ko nang maayos ang anak ko kahit na walang amang kinikilala katulad nang pagpapalaki sa akin ni mama na walang lalaking naging kaagapay niya sa buhay. "Maria nandyan na pala kayong mag-ina" masiglang bati sa akin ni Aleng Marta ang ginang n

inis na saad ko Tinalikuran ko siya at nagsimulang maglakad "Hoy teka lang..wala man lang salamat?".habol nito saakin "Welcome".sagot ko "Sabi ko hindi ka man lang nagpasalamat". pangungulit nito "Oo na nga welcome".inis na saad ko "Tsk!magpapasalamat ka o Hindi?".biglang hawak nito sa balikat ko at dahan dahang hinarap ako sakanya

''oo naman ''' ''salamat mama '' saad nito sabay hawak sa palad ng kanyang ina .Medyo mainit na ito na hindi kagaya kanina na ang lamig . ''ako dapat magpasalamat dahil dumating ka sa buhay namin '' kung hindi dahil kay Mara baka hanggang ngayon naiinggit parin sila sa may babaeng anak .Mabuti nalang at dumating ito na parang hulog ng langit .

sabi ng ginang na bahagya pang lumuhod bilang pasasalamat. "Huwag po kayong mag-alala, makakarating! O paano, maiwan muna namin kayo rito? Sila na muna ang bahala sa inyo!" aniya at iminostra ang kasama niyang tao. Tumango ang ginang at muling nagpasalamat bago nila iniwan. Mabilis niyang ipinaalam sa amo ang nangyari.

Habang hinihimas ang lapida nila nila patuloy ang pag agos ng mga luha ko "Nalaman ko na pala kung sino ang pumatay sa inyo....and guess what.. He took his own life" Inayos ko ang bulaklak na nilagay ko at umupo doon "Nagpapasalamat ako sa inyo kasi kahit papaano pinalaki niyo akong matapang pero itong nangyare sa atin? is too much.. Wala na yatang mapaglagyan ang lungkot sa puso ko kasi hindi ko na kayo kasama"

"Salamat, Ga. Sa muling pagtanggap sa'kin, sa hindi pag-iwan sa'kin, at sa pag-aalaga sa anak na'tin." "Ako nga ang dapat magpasalamat sa'yo dahil sa kabila ng lahat ng mga nangyari paulit ulit mo akong tinatanggap. Paulit ulit mong ipinaparamdam sa'kin kung gaano kasaya ang magmahal." Inilapit niya ang labi sa mga labi nito. Pinagsaluhan nila ang isang malalim na halik. Napangiti siya sa pagitan n'on.

pinandilatan pa ito sa sobrang asar. "ohhh siya tama na yan at baka matuloy sa away na naman yang biruan niyo." awat nang ina nila. "Naku Brex pasensya kana sa magkapatid na to parang aso't pusa yan, ganyan sila magmahalan hahaha."natatawang wika ng ina nila, na sanay na sa asaran ng magkapatid. Naglakad na kami papuntang kusina, kinabig ko bewang nito.

At habang magkaakbay kami sa sofa, nakasiksik ang kambal sa gilid ko at si Mila sa harapan namin, bigla kong naisip: Ang ina, hindi naghahangad ng palakpak, pero kapag binigyan siya ng pagmamahal… marunong siyang lumuha sa tuwa. Sa sala naming simple, walang stage, walang mamahaling dekorasyon — Naroon ang tunay na damdamin. At sa araw na ‘yon, narinig ng puso kong matagal nang tahimik ang pinakamasarap na katagang pwedeng marinig ng isang ina:

“Nay… paano ko ba kayo mapapasalamatan? Kung hindi dahil sa inyo, hindi ko alam kung magiging ganito ako ngayon. Lahat ng tapang ko, galing sa inyo. Lahat ng dasal ko, sinamahan niyo.” Hinaplos ni Letisha ang buhok niya, pinapawi ang luhang hindi na mapigil. “Anak, hindi mo kailangang magpasalamat. Ang gusto ko lang… maging masaya ka. Ang gusto ko lang… sa tuwing mahihirapan ka, sa tuwing may gabi na hindi mo alam ang gagawin, alalahanin mo ang yakap ko ngayon. At alalahanin mong may ina kang laging nagdarasal sa’yo, kahit saang sulok ng mundo ka naroroon.”