Pasasalamat Sa Ina Tula นิยาย & เรื่องราว

inis na saad ko Tinalikuran ko siya at nagsimulang maglakad "Hoy teka lang..wala man lang salamat?".habol nito saakin "Welcome".sagot ko "Sabi ko hindi ka man lang nagpasalamat". pangungulit nito "Oo na nga welcome".inis na saad ko "Tsk!magpapasalamat ka o Hindi?".biglang hawak nito sa balikat ko at dahan dahang hinarap ako sakanya

''oo naman ''' ''salamat mama '' saad nito sabay hawak sa palad ng kanyang ina .Medyo mainit na ito na hindi kagaya kanina na ang lamig . ''ako dapat magpasalamat dahil dumating ka sa buhay namin '' kung hindi dahil kay Mara baka hanggang ngayon naiinggit parin sila sa may babaeng anak .Mabuti nalang at dumating ito na parang hulog ng langit .

sabi ng ginang na bahagya pang lumuhod bilang pasasalamat. "Huwag po kayong mag-alala, makakarating! O paano, maiwan muna namin kayo rito? Sila na muna ang bahala sa inyo!" aniya at iminostra ang kasama niyang tao. Tumango ang ginang at muling nagpasalamat bago nila iniwan. Mabilis niyang ipinaalam sa amo ang nangyari.

"Salamat, Ga. Sa muling pagtanggap sa'kin, sa hindi pag-iwan sa'kin, at sa pag-aalaga sa anak na'tin." "Ako nga ang dapat magpasalamat sa'yo dahil sa kabila ng lahat ng mga nangyari paulit ulit mo akong tinatanggap. Paulit ulit mong ipinaparamdam sa'kin kung gaano kasaya ang magmahal." Inilapit niya ang labi sa mga labi nito. Pinagsaluhan nila ang isang malalim na halik. Napangiti siya sa pagitan n'on.

Lalo na at hindi maganda ang lugar na kina tagpuan nito sa akin kanina. "Maraming maraming salamat Ma'am. Utang ko po sa inyo ang buhay ko. Hindi ko alam kung anong masamang nangyari na sa akin kanina kung hindi kayo ang naka tagpo sa akin." todo pasasalamat ko dito

pinandilatan pa ito sa sobrang asar. "ohhh siya tama na yan at baka matuloy sa away na naman yang biruan niyo." awat nang ina nila. "Naku Brex pasensya kana sa magkapatid na to parang aso't pusa yan, ganyan sila magmahalan hahaha."natatawang wika ng ina nila, na sanay na sa asaran ng magkapatid. Naglakad na kami papuntang kusina, kinabig ko bewang nito.

At habang magkaakbay kami sa sofa, nakasiksik ang kambal sa gilid ko at si Mila sa harapan namin, bigla kong naisip: Ang ina, hindi naghahangad ng palakpak, pero kapag binigyan siya ng pagmamahal… marunong siyang lumuha sa tuwa. Sa sala naming simple, walang stage, walang mamahaling dekorasyon — Naroon ang tunay na damdamin. At sa araw na ‘yon, narinig ng puso kong matagal nang tahimik ang pinakamasarap na katagang pwedeng marinig ng isang ina:

“Nay… paano ko ba kayo mapapasalamatan? Kung hindi dahil sa inyo, hindi ko alam kung magiging ganito ako ngayon. Lahat ng tapang ko, galing sa inyo. Lahat ng dasal ko, sinamahan niyo.” Hinaplos ni Letisha ang buhok niya, pinapawi ang luhang hindi na mapigil. “Anak, hindi mo kailangang magpasalamat. Ang gusto ko lang… maging masaya ka. Ang gusto ko lang… sa tuwing mahihirapan ka, sa tuwing may gabi na hindi mo alam ang gagawin, alalahanin mo ang yakap ko ngayon. At alalahanin mong may ina kang laging nagdarasal sa’yo, kahit saang sulok ng mundo ka naroroon.”

pasasalamat nito sa akin at niyakap ako nito Niyakap ko din ito at ngumiti ako. "Wala po yun masaya ako na tulungan po kayo at mga anak ninyo. " wika ko. Tumahan naman ito at bumitaw sa yakap sa akin. " Pagpalain ka ng panginoon hijo, halina at kumain na tayo alam namin na malayo pa ang pinanggalingan! " wika ng ina ni Tina.

Lumapit siya sa amin at yumuko bilang paggalang, pagkatapos ay niyakap niya kaming pareho nang mahigpit at puno ng pagmamahal. “Ama… Ina…” sabi niya nang seryoso ngunit malumanay at puno ng damdamin. “Wala akong ibang nais kundi pasalamatan kayo. Pasalamatan kayo sa buhay na ibinigay ninyo sa akin. Pasalamatan kayo sa pagmamahal na ibinuhos ninyo sa akin mula pa noong una. Pasalamatan kayo sa lahat ng mga aral, karunungan, at halimbawang ibinigay ninyo sa akin. Dahil sa inyo… ako ay narito. Dahil sa inyo… alam ko kung sino ako at ano ang dapat kong gawin. Ang lahat ng mayroon ako at lahat ng ako ngayon… ay utang ko sa inyo.”