Pasasalamat Sa Guro Tula Novels & Stories

Bakas ang kawalang pasensya ng guro sa pagtingin palang kay Ruth. "Gawin mo nalang ang parusang gusto mo, para matapos ka na sa kakadaldal mo," ani ng dalaga, ngayon ay lalong nagtaasan ang kilay ng mga guro na nakakarinig sa kanya, ubos na ba ang pasensya nila? Ubos na din naman ang kanya, kaya huwag nilang asahang may respeto pa silang matatanggap galing sa kanya.

” tawag ng kaibigan kong si Gelo. ”We? Baka pinagloloko mo lang ako?” pagdududa ko. “Gago, subukan mo kasi!” Napangiwi siya nang may dumaang guro sa kaniyang tabi. Sinamaan siya ng tingin ng guro at hindi na sinita pa. “Pahamak ’to!” bulyaw niya sa akin. “Tangina, ikaw mura nang mura diyan, e!”

Ito ay isang tunay na kaibig-ibig na paningin na makita. "Pantas!" sumigaw si Balman. Nasaktan siya ng sobra nang makita siyang ganoon. Bigla, sumugod si Grunt sa bunganga upang suriin ang Pantas. Sa malakas na nanginginig na tinig, sinabi niya, "Kamahalan, buhay pa siya." Hindi siya makapaniwalang nagulat! Tao pa ba siya? Paano niya nakaligtas ang libu-libong mga Kulog ng Kalangitan?

“Bukas.” Napapangiti sa sariling tumango ng pagsang-ayon si Guen. Excited na siyang makita uli ang mga kababata niya, tuloy ay gusto rin niyang pasalamatan ang mga ito na mula’t sapul ay hindi nagbago ang mabuting pakikitungo kay Yaya.

Jela Pov Masaya kami para sa'yo, hija," yakap sa akin ni Tita. "Salamat po sa inyo, Tita," masayang pasasalamat ko. "Congratulations, Jela," "Congrats, bes," "Congratulations," Bati nila sa akin, nagagalak ko naman silang sinagot ng salamat ang lahat. Pero sa gitna ng palakpakan at batian, ay ramdam ko rin ang ilang matang nagtatanong lalo na ang mga kaibigan ko.

Lumabas sya para tumingin sa kalangitan. Tumulo ang luha nya. "Gramps, kung nakikita mo man kami ngayon o naririnig mo ako... Maraming salamat po. Sa dinami dami ng tinulong nyo sa akin hindi ko na po alam kung paano ko pa kayo pasasalamatan." Kung nababasa lang talaga ang nilalaman ng kanyang puso, maipapakita nya kung gaano sya nag papasalamat kay Gramps.

At patuloy pa ring umaagos ang tubig ilog ng marahan at matiwasay gaya ng mga pusong naibsan sa pagdudurusa. -------------------------------------------- "Salamat, Pablo. At sinamahan mo ako sa pumunta nang sa simbahan," anya ko sa binatang kasakay ko sa karwahe papunta ng simbahan ng Santa Lucia. Ipinakita ko sa kanya ang kagalakan sa pasasalamat kong iyon. Kahit hindi man makakita ay nadama ko naman sa timbre ng tinig ang kagalakan rin niya sa pagsagot sa akin.

"Gagawa nalang ako ng tula para sayo. Tugma-tugmang tula para sa aking pinakamamahal na dalaga. Dilag na kasing ningning ng mga tala sa kalangitan." "Hindi naman tugma sa dulo eh," natatawang sabi ko. "Panty mo'y aking susungkitin maamoy lang ang mabango mong singit. At kung kili-kili mo'y maasim ito'y hindi ko papansinin. Sapagkat ika'y aking iniibig. Pansit mo man ay hindi kasarapan ito'y akin paring titikman. Nais kong ipatikim rin naman sayo ang aking masarap, mahaba at matabang hakdog. Maging ang aking itlog ay babatihin upang iyong matikaman at ikay maliwanagang ako'y iyo naman talagang pinakamamahal."

Kabanata 47 Tumango si Althea at nagpasalamat sa matandang babae. "Salamat po, Lola." Ang matalinong mga mata ng ginang ay tumingin sa kanilang dalawa, at sa wakas ay huminto sa masayang pagtingin kay Althea.

Sa kanya, dapat ‘Guro’ pa rin ang tawag niya rito. Para sa kanyang guro, ang ganitong paraan ng pagtawag ay tanda ng pagkilala at pagtanggap. Ano kaya ang ginawa ni Marco at bakit tila nakamit nito ang pabor ng kanyang guro?