Pasasalamat Sa Ina Tula Novels & Stories

"Salamat po Tiya Tina." Ngayong araw na ang libing ng aking ina, walang patid ang pagtulo ng aking mga luha. Kahit anong pilit ko ay hindi kumakalma ang aking puso na parang pinipiga sa sobrang sakit. Mag isa na lang ako. Yan ang katotohanang hindi ko na mababago. Wala ako kahit na kapatid man lang na magiging karamay ko sa lahat ng oras. Habang ipinapasok na ang kabaong ng aking ina sa magiging puntod niya ay mas lalong lumalakas ang aking pag iyak gayun din ang paghagulgol ng nagpakilala kong tiyahin na si tiya Tina. Ang bawat hinagpis niya ay larawan ng isang kapatid na hindi nabigyan ng pagkakataon upang itama ang kanyang pagkakamaling nagawa. At ako hindi ko alam kung paano ko haharapin

saad niya upang alisin kung ano mang bumabagabag sa isip ko. "Hindi pa pala ako nakakapagpasalamat sa 'yo," saad ko na ikinakunot ng kanyang noo. "Pasalamat saan?" Pagtataka niya. "Thank you for being my bullet proof, salamat sa pagtatanggol mo sa 'kin bilang asawa mo nang kutyain ako ng Daddy mo," pasalamat ko na ikinalamlam ng kanyang mukha. "There's nothing to thank for Jessa, ako ang nagpapasalamat dahil nananatili ka pa rin kahit na hindi ako naging mabuti sa 'yo."

Minamahal, pinahahalagahan, at kasama habang panahon. "Maraming salamat po, Mama. Matutuwa po talaga ako kapag natuto ako. Para sa kanya naman po ang lahat ng ito," masayang sagot ni Leina habang nakatulala sa niluluto. Ang bawat galaw niya ay puno ng pagmamahal, na tila ba ang bawat patak ng tubig at bawat hiwa ng gulay ay iniaalay niya para sa lalaking tanging minamahal.

Binuklat ko sa page kung saan nakalathala ang tula at mensahe para sa akin at binasa ito. Ikaw ang Aking Sinta sa walang hanggan By: H. A. C. Sa gitna ng katahimikan, naririnig ko ang iyong tinig— hindi sa ingay ng mundo, kundi sa pagitan ng aking mga tibok, sa bawat himig ng aking paghinga. Ikaw ang dalangin na hindi ko inusal, ngunit tinugon ng langit. Isang bulong sa hangin,

dagdag na wika pa ni mama, sa tatlo. "Nako po tita nakakahiya naman po! panabay na wika ng tatlo kay Mama. "Hay nako! kulang pa nga yang pasalamat ko sa inyo. sa pag ligtas ninyo, sa akin anak. saglit lang iwan ko muna kayo, ah para maihanda ko na ang atin panang halian natin!” "Anak marfa, ikaw na muna ang bahala sa kanila ha. wika ni mama sa akin at bumalik ulit sa kusina upang tingnan ang nililuto nito."

“Bakit po ako?” “Ay sino ba? Alangan naman ako? Saka maging mabait ka naman sa kanya. Kung hindi dahil sa kanya nakabilad ka parin sa araw ngayon.” Pangungunsensya ni Inay sa’kin. Napabuntong-hininga na lamang ako. Tasa ko pa talaga ang pinaglagyan ni Inay ng tsokolate para sa mokong na ‘yun. Sabagay, mandidiri pa ba ako eh nagpalitan na kami ng la— Buset! Ano ba itong iniisip ko!

hagulhol ko habang sinisikap kong haplusin ang mailap na mga kamay ni Ina sa akin. "Halos isubsub ko ang katawan ko, pati kaluluwa ko sa lupa upang mabigyan ka lang magandang bukas!. Halos ibaon na namin ng ama mo ang mga sarili namin sa hukay sa pagsasakripisyo para sa'yo! Para mabigyan ka ng magandang kinabukasan pero anong ginawa mo?! Anak, anong ginawa mo bakit ka nagkaganyan?!. Sinayang mo ang paghihirap namin ng ama mo. Sinayang mo ang pangarap namin sa'yo at lalong-lalo na sinayang mo ang mga pangarap mo!. Anak, saan kami nagkulang? Saan kami nagkamali? Ginawa Naman namin ang lahat-lahat para sa'yo. Ginawa namin lahat, anak. Ginawa namin ang lahat-lahat," impit na pagtangis ni Ina na

Huli na para sa lahat. Hindi ko na mababawi ang lahat ng mga masasakit na salita na nabitiwan ko sa aking ina, sa aking pamilya. Tama nga sila sa mga sinasabi nila, gaano ka man kasamang anak, hindi ka matitiiis ng pamilya, ng isang ina. Sana dumating ang panahong makapagsalita pa ako, at makasama siya. At masabi ko ang mga salitang patawad Inay, at salamat sa iyong pagmamahal.

Singhal ng Ina niya sa Ginang. Hindi naman maipinta ang mukha nito dahil sa narinig, hindi nito akalain na sasabihin iyon ng Ina ni Maria, “anong karapatan ng isang tulad mo na insultuhin ako? Isa ka lamang normal na babae dito sa lugar naming at bagong salta!” nangagalaiti nitong sigaw.

Nagpasalamat ang ina ni Natasha, at nang tumayo na ito upang umalis, agad siyang niyakap si Natasha nang mahigpit. “Ingatan mo ang sarili mo dito, anak. Huwag kang magpapalipas ng gutom. Mahal na mahal kita. Huwag mong isipin na may galit ako sa iyo—wala akong nararamdaman kundi pagmamahal. Tanggap kita, at ang anak mo," maramdaming wika ng kanyang ina. Tumulo na halos ang luha ni Natasha, ngunit pilit pa rin siyang ngumiti. “Opo, Mama. Salamat po sa lahat.”