Patiently Waiting In Tagalog Novels & Stories

“T-Thi...this i-is a-alpha team. O-over.” “Potangina! Ayusin mo ang pananalita!” Red lost her patience too. She keeps on looking at me while waiting for the response. Habang ako dito, nakatayo at naghihinagpis na hinihintay ang balita. Anong nangyari? I want answers too. Gusto ko ring sumigaw pero hindi ko kaya, nawalan ako ng lakas.

Matipid niyang salita. "I am sorry to keep you waiting,” I said. Tumayo siya sa likuran ko at biglang hinaplos ang balikat ko pababa sa kamay ko. Kinabahan ako at nagulat dahil kung apoy lang siya malamang kanina pa ako na paso. Bigla ngang nag-init ang pisngi ko at kumakabog ang dibdib ko. “Don’t mind it. I am willing to wait as long as it’s you,” mahinang sabi niya at tinitigan pa ako sa mata bago niya ako pinaghila ng upuan at pinaupo ako.

"Oh, the Allegra Express? About twenty minutes. But why are you in such a hurry, my dear? The Alps demand patience." Patience. Ang parehong salita na sinabi ng waiter. Ngunit ang paraan ng pagkakasabi nito ay may lamig na umaabot sa buto ni Mariel. "Because I hate waiting," sagot ni Mariel. "Especially when I know I'm already late."

mabilis niyang salag, "why not now?" Napailing ito at mabilis na lumabas ng pinto matapos nitong ituro ang upuan. It means maghintay siya pero hindi siya mapakali kaya nang mawala na ito sa paningin niya, lumabas siya ng pinto. Panay ang tingin niya sa mga tao sa hallway habang hinihintay ang kaibigan hanggang mapaharap siya sa isang taong bumangga na naman sa kanya. "Aay, ano ba 'yan!" tili ng babae nang magkandalaglagan ang bitbit nito sa sahig.

May dumaan naman na waiter sakin na may hawak na mga wine. "Wait a minute" iIgil ko dito at kinuha yung isang baso at itinungga. Pagkatapos nung isa kumuha ulit ako. At since busy pa yung mga tao sa pagkekwentuhan kumuha ulit ako hanggang sa makontento ako at nawala na yung hiya at takot ko. "Thanks waitahh"

Reply niya with a smiling emoji in the end. "I know that I've been waiting for two years and that's fine, pero gusto ko lang malaman if may patutunguhan ba ito? Huwag ka sanang magalit, takot lang kase ako na baka may makilala ka and I want to know kung may pag-asa pa ba ako o wala na, huwag kang mag-alala dahil anumang sagot ang isagot mo, I'll be fine." Sent Halos hindi ko mapindot ang send button noong unaa pero naglakas loob ako para isend yun.

Singhal ko. "Ba't nakatulala ka diyan? Kanina pa'ko kwento nang kwento and you're not even listening? Tsk!" Napairap na lang ako nang sabihin niya 'yon. Kasalanan ko pa kung hindi ako nakikinig? Edi dapat tiningnan niya muna kung nasa kaniya ba ang atensiyon ko bago siya mag kwento. Slow din 'tong isang 'to eh.

“Vernice, bakit tila ba problemado ang itsura mo?" “Ikaw pala, anong kailangan mo? Kanina ka pa ba diyan?" “Hindi, kanina pa ako naghihintay sa pagbabalik mo. Kaya lang umalis ako." pabalang at mapagbiro pa rin itong sumagot sa tanong ko. “Bakit ba ang tagal mo?" “Baliw! Kanina ka pa nga dito. Bakit ba ang taray mo? Ano bang kailangan mo?"

tawag niya sa'kin at bahagyang lumapit pa, "Ano bang ginagawa mo d'yan?" Napa-iling naman ako, "Wala naman. Tinitignan at hinihintay ko lang kung kalian talaga babagsak ang ulan. As you can see, makulimlim na nga siya at medyo maambon na," I said and sighed, "Siguro ay mamaya pa talaga babagsak 'to."

Kabadong tanong niya. Umiling lang ako at.. "His waiting....n-naghihintay siya sayo" His still waiting for you..Limang taon ka niyang hinintay.. Tumango ako,para sabihing sumunod siya sakin.. Pero hahawakan ko palang ang sendura ng magsalita siya. "Is he..mad?" He sounds nervous-- "H-hindi" Napalunok siya tila ba nagdadalawang isip kung paniniwalaan ako.