Romans & histoires Patinig At Katinig

“Ang ganda niyo naman, Keithleen and Kitty!” Doon ay mas lumawak ang pagkakangiti ni Keithleen sa narinig niya rito, “Thank you po, Ate Celine!” “Napaka-plastic mo, Keithleen,” Natigilan sila nang sumabat ang katabi nitong si Kitty. “Stop looking at me. Hindi ko kailangan ng bati mo. Masisira lang ang araw ko.” dagdag pa nito habang may pilit na ngiti sa labi niya. Mukhang pinipilit niyang ipakita pa rin sa mga taong nasa kanila ang atensiyon na okay sila.

“Katanaya!!” “Katanaya papatayin mo s'ya!” Hindi ko sila pinansin at ng makita kong nakaluhod na s'ya at mabilis akong huminto at hinawakan s'ya. NASAAN AKO?

At gano'n na lang ang panlalaki ng kanilang mga mata at pagsikip ng kanilang mga dibdib nang makitang unti-unti na bumagsak ang mga kapatid nilang pareho na napuruhan. "Keihzza!" sabay nilang pagtawag, at tila ba nag slow motion ang lahat ng nasa paligid nila. Maging na rin ang pagtakbo nila.

“Anong Patty? Mag Ate ka sa kaniya. Hindi kita tinuruan maging bastos, Clein.” “E, Ate—” Natigilan ito nang mapansin niya ang matalim kong tingin. “Okay, fine.” Natawa nang mahina si Patty habang nagpapahid sa kaniyang luha. “Ayos lang, Chloe. Nasanay na rin akong Patty lang ang tinatawag niya sa 'kin.” Napairap ako nang nginisihan ako ng aking magaling na kapatid. “H'wag mong kunsintihin 'yan. Baka masanay 'yan at makalimutan nang gumalang sa mas nakakatanda.”

Hindi na ako babalik sa buhay na iyon. "Gusto kitang pakalmahin. Isa pa, sino ba ang gustong makipagtalo sa mga taong nagbabakasyon?" Napasinghap ako sa kanyang katawa-tawang pangangatwiran at tinakpan ang aking bibig para patahimikin ang tunog. Wala akong pakialam kung ilang beses na sinasabi sa akin ni Patterson na ang cute na tunog ay nagmumula sa akin. Hinding-hindi ako maniniwala. "Hindi kita narinig na nagrereklamo habang tumatakbo ka pataas at pababa sa mga pasilyo at kinukuha ang lahat," paalala niya sa akin.

Hataw-hataw niya itong itinatarak nang mabilis para sabay na silang makarating sa rurok. Ang tunog ng kanilang paglalapat at ang basang-basa na gitna ni Rain ay duminig sa buong kwarto. Sagad na sagad ang bawat pasok hanggang sa kapwa na sila napasigaw sa sobrang sarap. “Ahhh!” “Ughhh!”

Pagta-tama ko pero nacu-cutan ako sa pagsasalita n'ya kaya tuloy tuloy na 'to. "Niririgawan!" "Nililigawan nga kasi 'yon!" "Niririgawan nga kasi!" "Ayusin mo kaya! Nililigawan!" naiinis na wika ko. Proud pa s'ya kagabi na sanay na magtagalog pero pag-prounounce ng Nililigawan hindi? "Eh, hindi ko nga ma-pronounce, eh! Niririgawan!" "Nililigawan nga kasi!" "Niririwagan nga kasi!"

Tuwang-tuwa ito. “Baka malito sa atin ang tao kapag tinitigan tayong parehong-pareho.” Natawa naman siya sa sinabing iyon. Minsan kasi ay ginawa na nila ito noon, kaya sobrang nalito ang mga taong nakasasalamuha nila sa loob ng bahay kung sino si Katarina at si Katalina—pareho pa man din silang mahinhin. Kaya nga binigyan talaga sila ng pagkakaiba ng mga magulang nila para hindi malito; nilagyan nila ng bangs si Katarina samantalang siya ay wala. Palaging nakatali ang buhok ni Katarina, siya ay nakalugay lang ang mga buhok.

Mukhang iyong una ang sinabi ni Paige at dahil may pagka-ewan nga itong babae na ito ay iba na naman ang nasagap. She cutely pursed her lips and then smiled. “Aren’t the words the same?” Umiling ako at natawa na lang sa kaniya. Napasimangot na siya at humarap na muli sa mga peacocks. “What’s funny, Patricio?” she asked while giving me her side glances again. “Kanina may pa-’my Patricio’ ka, ngayon Patricio na lang…” I chuckled more.

Napakatalas ng sigaw kaya hindi niya napigilang manginig ang dibdib niya at pinagpawisan siya ng malamig. May mga roadblock sa harapan kung saan may mga babaeng multo na nakaputi, tapos butas-butas pa ang mga pader. May mga multong hindi gumagalaw, at may mga multong gumagalaw gamit ang makina, umaatake habang naka-akyat ang mga kuko’t pangil... Napaisip pa nga si Patricia na buti na lang walang totoong tao na biglang sumusugod. Baka kung sinipa niya, ewan na lang.