Philippine Ethnic Instruments Novels & Stories

"Hindi, medyo kulang pa ang atmosphere. Musika! Paanong kulang sa nakakatakot na musika ang madilim na espasyo!" Si Jordan, na nag-aaral ng lahat ng uri ng instrumento mula noong siya ay naglalakad, ay agad na lumikha ng isang waterphone. Wala nang mas nakakatakot kaysa sa instrumentong ito sa mundong ito!

Mayroong masangsang na amoy sa sandaling hinukay ang mga mahiwagang instrumento. Pinisil ni Zachary ang kanyang ilong at kinuha ang tatlong mahiwagang instrumento mula sa lupa, pagkatapos ay maingat na tinanggal ang dumi sa paligid ng mga mahiwagang instrumento gamit ang isang malambot ng brotsa at pinunasan sila nang maingat gamit ang isang tuyong tuwalya. Pagkatapos ay nilagay niya ang mga mahiwagang instrumento sa ilalim ng ilong niya at inamoy sila nang masigasig.

Wala lang ang ibang mga instrumento katulad nang piano at drum. JAEL'S POINT OF VIEW Pumasok ako sa mismong silid ng Ephemours at bumungad agad saakin ang mga lalagyanan ng gitara na naka display sa pader. Kung dati ay limang gitara ang naka display doon, ngayon ay iisa na lamang at pag mamay-ari iyon ni Reed.

Baka sakaling mawala 'yong nararamdaman niyang sakit. Kahit pa makulimlim na ang paligid at nagbabadya ng pag-ulan hindi pa rin iyon pumigil sakanya para hindi tumuloy. Meron namang mga silong doon, mga kubo na maliliit. Napatingala siya nang pumatak ng marahan ang ulan, parang ambon lang naman na habang palapit siya sa taas ng burol ay lumalakas kaya inilabas niya ang payong at ginamit na.

Muli ay nagsimulang magsituluan ang pawis niya mula sa kan'yang noo habang walang kurap na nakikipagtitigan sa ngayo’y kaharap na niyang kulay berdeng kaibigan ni Dulce. Maayos itong nakapulupot sa isang baging at ang kabuuan nito’y hawig ng hinog na dayap, may iilang mga pula at puting patse sa paligid ng likuran nito. Ang mga mata’y tila mga matatalim na hugis ng pangil. Sa tingin pa lamang ay mahihinuhang ito ang tanyag na ahas sa kagubatan ng Pilipinas, ang Trimeresurus flavomaculatus o mas kilala bilang ang Philippine pit viper. Siyang isa sa mga pinakamakamandag na ahas sa buong bansa.

“Helga is a precious jewel. Masaya kaming tanggapin siya sa pamilya Avelino.” Halos matunaw sa saya si Mama, habang si Papa, na laging reserved, ay ngumiti ng totoo. “The pleasure is ours, Mr. Avelino. And please, just call me Rick,” sabi ni Papa. “Only if you call me Gerardo.” Nakakahawa ang ngiti ng matanda. “We have a tradition here in the Philippines, right? The parents of the bride and groom are not just guests, they are family.” Nang lahat ay nakaupo na, si Gerardo sa isang dulo ng mesa at si Papa sa kabila, halatang sinadya ang pwesto, sinimulan nang ihain ng mga waiter ang unang course.

I heard Verona plays the violin and cello well. Pumwesto na sila sa harap ng kani kanilang instrumento habang si Zephaniah ay tumayo sa harap ng mic stand. Lumapit ako sa grand piano at pinaglakbay ang mga daliri ko roon. Back in my dad's house, we used to own a grand piano. He taught me how to play it. Hindi ko mapigilang mapangiti sa masasayang alaala. "Varen tara na!" dinig ko na tinawag ni Kyovee si Varen. Hindi pa kasi ito lumalapit sa kanila.

Pero ang ganda talaga parang mga alitaptap lang na nasa ilalim ng dagat. Napatingin naman ako sa grand piano. Namiss ko na ang kumanta. Sa orphanage kasi ay tinuruan ako ng mga madre na tumugtog ng mga instrumento pero yung piano ang pinakanagustuhan ko. Kasi yung Violin, guitar, cello ay parehong masakit sa daliri at nagkakakalyo pa ako kaya mas nagustuhan ko ang piano kahit mahirap pero natuto ako.

hindi pa rin nagbabago ang tono ni Celeste at iyon ang muling nagpangiti kay Salvador. “Yeah? Ano naman iyon at bakit hindi mo pa sabihin?” tanong-sagot niya. Parang nakikita niya si Celeste na nakangiti nang mga sandaling iyon. Kaya hindi na siya nasorpresa sa kasiyahang kalakip ng tinig nito nang muling magsalita para sagutin ang tanong niya. "Grandpa! I’m coming back to the Philippines!" she exclaimed, her joy radiating even through the distance.