Philippine Ethnic Instruments Novels & Stories

sabi nya. I can sing! Hala I can also play instrument like ukelele, guitar and piano. Natuto akong gumamit nito dahil tinuruan ako ni Papa nong bata pa ako. Minsan natuto din ako gumamit nito dahil sa choir ako sa simbahan. "S-sige" "What do you mean by sige?" Nakakunot ang noo nya habang tinatanong ako. "P-payag na ako sa o-offer nyo" sabi ko habang hindi inaalis ang tingin sa kanya.

May piano na nakaset-up at violin sa isang banda. Kinuha ko 'yong black violin, at tinignan ko 'yong lalaking nagngangalang Nazareth na sa tingin ko ay bulag ata. "By the way, I'm Nazar and I'm Kuya Santino's brother," bumulong siya sa akin. Buti hindi na siya naka mic. "Are you familiar with the song 'La Campanella' by: Niccolo Paganini?" "Yes, I am," I replied softly.

"Angielyn Jackson. Filipino teacher." "Kerr Wu. Mapeh teacher niyo." maangas na bungad ng lalaking may hikaw sa ilong at labi. Magulo rin ang brown notong buhok at hindi katulad sa iba na malinis ang suot, parang pinamunas sa sahig ang puti nitong tshirt sa dumi.

Palagi akong nag-iiwan ng sticky notes para mag-sorry at magpasalamat. Binilhan na siya ng guitar ni Lolo Mariano katulad ng ipinangako nito sa kanya. Nakakatuwa dahil kapag wala na siyang ginagawa doon siya umuupo sa paborito niyang duyan habang naguiguitara. Ang mga matatanda ay nakaisip rin ng magandang paraan para maayos ang pakikinig nila sa mga kanta ni Lessy ay nagpagawa sila ng Rattan na higaan.

Medyo maalikabok pa ang baul at halatang matagal nang hindi nabubuksan. Binuksan niya ang baul at doon tumambad sa akin ang hindi ko mabilang na sandata. Iba't-ibang haba at disensyo. May inilabas siyang isang sandata. "Ito ang bolo na halaw sa ginamit ng mga sinaunang tao dito sa Pilipinas sa pakikidigma sa mga mananakop noon." aniya at ipinakita sa akin ang isang sandata.

Nahagip ng aking paningin ang isang pamilyar na mukha, isa sa mga lalaking ipinadala ni Esteban noong nasa Maldives kami. “¡Buenas noches! Alam kong nariyan ka,” Tawag ko habang sinusubukan niyang pumuslit pabalik sa mga lilim. “¿Dónde está Don Esteban?” Wala siyang sinabi, itinuro lamang ang maliit na kubo.

Gayun na lang ang pagkagulat ni Dexa nang makita ang lalaking naglalagay ng dahon ng saging sa mahabang mesa sa loob ng malaking kubo. “W-What is he doing?” She was in a panic when she pointed to Liam, who enjoyed preparing the food for them. “You haven’t experienced the infamous Filipino boodle fight?” takang anas ni Devance. “What is that?” nagtatanong ang mga mata nito. “My goodness, Sis! It’s a traditional Filipino method of eating with your bare hands.” Devance lectured her, and he mumbled, “That’s what you get for choosing to grow up in a foreign country.”

I said while glaring at Davvy. “Correction, anak ko rin. Anak natin, okay?” “Yeah, anak natin . . .” I agree with him. Ngumiti ito at saka niya ako inakbayan. Marami pang batang sumubok sa iba’t ibang klaseng intrumento. Like all types of guitar, violin, drum set, piano, saxophone, flute, cello, trumpet, clarinet, harp, keyboard, percussion and etcetera . . .

Turo ko sa left ear ko, magkatulad kami. "Then, I'll sing a song. Be my guest." And out of nowhere, he just grabbed his guitar. Saan nanggaling ang gitara? Prepared si mayor, ah. "Parang impossible kung isipin~" And he started singing the verse 1 of LDR by Jem Macatuno. Until Pre-chorus, but then he changed the lyrics of "Davao man to Bataan, bicol to Japan" to "Korea man to Philippines, Batangas to US"

pagsisinungaling ko sa kaniya. Nakakarinig ako ng mga kantahan galing sa pinili kong back-up singers at mga tugtugan ng mga instrumento kagaya ng byolin. Iilang minuto na lamang ay magsisimula na ang pagdiriwang dahil sa lakas ng tinig ng instrumento at ang mga desenteng tao. “Oh my gosh, beshie!” pag-aalala niya. “Donʼt worry, I will directly tell Mr. Villaruel about this matter.”