Philippine Fables Novels & Stories

Because it's just a start. THIS IS A FILIPINO LANGUAGE STORY This is a work of fiction,Names characters, business,songs, places and events and incidents are either product of the authors imagination or used in fictitious manner. Any resemblance actual person living or dead or actual event are entirely coincidental 𝐖𝐀𝐑𝐍𝐈𝐍𝐆: This Novel is UNEDITED. This story is consist of grammatical and typographical errors. ✔︎𝐒𝐭𝐫𝐨𝐧𝐠 𝐥𝐚𝐧𝐠𝐮𝐚𝐠𝐞𝐬✔︎

Matagal bago magsalita si Filan pero pakiramdam ni Rina ay walang kasunod doon. “Anong nangyari sa kanila? Happy ending ba?” Lumingon si Filan kay Marina. “Hindi lahat ng fairy tale ay kailangan ng happy ending, Ms. Hidalgo.” “Pero syempre anong nangyari sa kanila? Imposibleng open-ended ang story? Kay prince who sacrifice, naging king na ba siya sa own kingdom niya?” “No.” “Bakit naman?” “He didn’t want to become a king, he became a knight.”

“Fernan… asawa ko… pamilya na tayo. Tapos na ang dilim… nandito na ang liwanag natin.” Ang mga taon ay lumipas nang tahimik at masaya. Ang Philip Empire ay lumago nang higit pa sa ilalim ng pamumuno nila mga bagong proyekto sa Manila, mga charity para sa mga biktima ng pang-aabuso, at isang pundasyon na pinangalanan sa magulang ni Lorie. Ang mga anak nila ay lumaki nang malusog at masaya si Fernan II ay matapang at matalino, si Elena Lorie ay malambot at may malaking puso.

"Son, your papa and I are talking about having a vacation there in the Philippines, but your dad is super busy...Please, anak...Ikaw na lang ang bumisita sa'min dito. Miss na miss na kita...Look oh, my skin was not as healthy as before, ang dami ko ng wrinkles at kulubot na ang balat ko, matanda na ako, di mo ba ako balak man lang alagaan dito sa Melbourne, son?"

May dugo akong bughaw, dugong Datu. “Alam mo ba Anak, ang natatandaan ko sa kwento ng matatanda… masaya noon ang pamumuhay ng mga Pilipino, masagana sa yaman ng kalikasan at karunungan. Malayang nakakagalaw sa sariling lupang sinilangan…” wika ni Ina. Malaki na ako pero hindi ako nagsasawang pakinggan ang mga kwento ni Ina. Marami na siyang naikwento sakin tulad ng mga alamat, pabula at mga epiko. Hindi ko nagawang makalimutan ang lahat ng ikinukwento ni Ina kahit na napakabata ko pa noon.

Pero magkaganoon man natuwa siyang nagiging komportable na si Phillian sa kaniya. He told stories about how he started as a fisherman, and how he met the people who were now working for him as they walked on the shore. Marami itong kwento tungkol sa karanasan nito sa laot, na minsan na raw itong napahamak dahil sa bagyo. Na nagkaroon daw ito ng maraming kaibigan, na naging mabuti ang buhay nito kahit wala ang tulong ng pamilya.

"Natural nagulat ako Gen. Baka mamaya tiyanak pala yan at mangagat." "Walang tiyanak rito. Walang aswang. Halimaw meron." Sagot nito. "Alam mo nakakapagtataka lang na alam niyo yung mga folk tales. Alam niyo ba ang gamit niyong salita eh tagalog? Di ba pwede naman korean, japanese, russian, italian... Bakit filipino at english?" Nagtatakang tanong ko. Syempre pilipino ako, ngayon lang ako nagkataong magtanong rito.

Kabanata 36 Kaunting damit lang ang kinuha ko para sa akin at para kay Felecity. Mahilig sa tubig ang anak ko kaya sigurado ako na mag-e-enjoy ulit siya sa La Luca beach. “Mommy, I want to swim, ha? Sasakay ako sa salbabida! I want to be a mermaid like barbie!” kwento ng anak ko sa likod. Nasa sasakyan pa rin kami ngayon at papatungo na kami sa beach. Tahimik lang ako at halos hindi ko na kinakausap si Yohan na nasa tabi ko lang.

Not a good idea. Wala sa sariling tumayo ako. I see them stare at me. I want to sit back but my pride won't allow me. Ending, lumabas ako ng silid namin na hindi alam kung saan tutungo. Eleven-thirty pa ang break kaya hindi pwede itong ginagawa ko. Pero wala akong magagawa nakalabas na 'ko ng pinto. Three-storey building lang ang PhilPages, publishing house na pagmamay-ari ng Pamahalaan. Their primary purpose is to uplift Filipino literature, helping small writers to publicize their works.

mahinang ungol ni Gabriel, dahilan para maputol ang kanyang alaala. “Hmm?” Hinaplos niya ang buhok ng anak. “Are we really going to the Philippines?” tanong nito habang nakapikit pa. “Y-Yes. You can go back to sleep now.” Hinalikan niya ito sa noo. Yumakap ang bata sa kanya, mahigpit. Matalino ang anak niya—at marahil, ramdam nito ang takot na pilit niyang kinukubli.