Philippine Literature Characters Novels & Stories

I wrapped my arms around her and let her cry. It was the truth. I love her, dearly. Iyong pagmamahal ko sa kanya, sa paglipas ng panahon, nagbago. Naisip ko noong magkita kami sa Seattle, noong hinalikan ko siya at noong hinalikan niya ako sa CLPH, naisip ko bigla si Alfredo Salazar, a classic character from a Philippine literature story I read back when I was in college.

Napailing na lang ako at tinanggal iyon sa isip ko. Mabilis ang naging byahe. Hindi ko alam kung talagang mabilis ba o dahil lang subrang daming pumapasok ngayon sa isip ko kaya hindi ko namalayan. "This is my first time going here in the Philippines," nakangiting sambit ni Kirra, habang hila-hila ang maleta nito. "There's nothing special here, Kirra." "There is, Architect. Just like other people say, it's more fun here in the Philippines."

�𝒅 𝒊𝒏𝒕𝒐 𝒕𝒉𝒆 𝒅𝒂𝒓𝒌𝒏𝒆𝒔𝒔. 𝑬𝒗𝒆𝒏 𝒊𝒇 𝒉𝒆'𝒔 𝒘𝒊𝒍𝒍𝒊𝒏𝒈 𝒕𝒐 𝒔𝒕𝒆𝒑𝒑𝒆𝒅 𝒊𝒏 𝒕𝒐 𝒕𝒉𝒆 𝒍𝒊𝒈𝒉𝒕.. 𝒇𝒐𝒓 𝒚𝒐𝒖." I leaned back in my chair, as my eyes were burning... thinking about him. Ang lalaking bida sa isinulat kong libro ay totoo.. at buhay na buhay na naglalakad sa iba't-ibang sulok ng mundo. Maraming humahanga sa kanya bil ang karakter sa isinulat kong kwento. Ang iba ay nagtatanong at nangangarap na magkaroon ng lalaki sa buhay nila na katulad niya.

Ayaw niyang magtalo sila at magiging dahilan ng pagiging palpak ng mga plano niya. They arrived at Apo Larry's house. His house is not that big but all of his family live here. They really value the old Filipino traits, the strong family ties. That's a unique Filipino culture that can be observed only in the Philippines. Also Filipinos are well-known for being hospitable. "Pasok na kayo, pagpasensyahan niyo na ang bahay ko, maliit lamang ito pero masaya kami," anang Apo Larry.

--- Nang makalabas sila sa disyerto at marating ang extraction point, hingal silang tatlo pero buhay. “Damn, sis,” hingal ni kuya Charlie nakangiti kahit sugatan. “You’re crazier than us.” Ni-yakap ni Katey ang dalawa, luhaang napangiti. “You’re my brothers. Walang Abu Sayyaf, walang disyerto, walang impyerno ang makakapigil sakin.” --- Samantala, sa Pilipinas, hawak ng Chief ang balitang ligtas ang kanyang mga anak. Halos mabuwal siya sa upuan, hawak ang ulo.

Umiindayog pa ang bawat hibla sa simoy ng mas malamig na hangin na hindi niya pa rin alintana kahit na ang ilan sa mga balahibo niya lalo sa batok ay nakatayo na. “Life must be different if we lived in the Philippines.” Napalingon na si Charlotte sa may daanan nang may marinig doong mahinang kaluskos. Iyong tipong may mga yabag na papalapit at naaapakan ang munting mga siit ng mga halaman na humaharang sa daanan. Nang wala ng marinig ay muli niyang dinampot ang lata ng alak at ininom iyon. Kasabay ng pagbaba ng kanyang nilagok na alak sa lalamunan ay ang pagkawala na naman ng kanyang mga luha. Bumaha na sa isipan ang mga nakaraang sagutan nila ng ina niya.

sa kabila nang papadilim ng kalangitan ay napuna ni Anya ang palusong na cliff sa gilid ng kalsadang tinatakbo nila. “Maraming magagandang lugar dito sa Pilipinas. Anyway kahit saan would be a great place lalo kung kasama kita,” ang malambing na tinig ni Phil ay nagdulot ng nanunuot na kilig sa kanyang puso kaya hindi niya napigil ang mapabungisngis.

O nagkataong kaboses lang nito ang lalaking hinahanap matagal na niyang ninanais na makita? Napagod lang siguro ako sa biyahe kaya kung anu-ano ang naiisip ko, ani Calley sa isipan habang pinanatili ang ngiti sa labi kahit bahagya siyang distracted. “Thank you very much, Mr. Sancho. It's my pleasure to be a part of one of the famous companies in the Philippines,” magalang niyang saad sa kaharap sabay lahad ng palad upang makipagkamay.

Hindi naman sila nagkulang kahit mahirap lang sila. Isang construction worker lamang ang ama ni Diana. Ang kanyang ina naman ay nagmamay-ari ng karinderya sa kanilang lugar. May dalawang nakatatandang kapatid na lalaki si Diana. Ang panganay ay isang OFW at ang pangalawa naman ay nasa Cebu. Isa itong call center agent. May pamilya na ang kanyang mga kapatid. Tanging siya na lamang ang hindi pa nag-aasawa.

Sinipat niya sa hawak na maliit na salamin ang kaniyang hitsura. Matagal niyang pinagmasdan ang sarili. Shew as a twenty seven year old damsel. Her soft, red and charming lips, ang kaniyang hindi gaanong katangusan ng ilong, ang namimilantik niyang pilikmata na binagayan ng hindi gaanong kakapalan ng kilay ay kinuha ang isang mala-diyosang kagandahan. Isang kagandahang sinayang lamang ng mga lalaking katulad ni Edward na matapos makuha ang gusto ay basta na lamang itatapon na parang basura. She was a lady shows a character of a pure Filipina but influenced by the Southern civilization. After she had graduated here at Central Cebu University, she immigrated to Italy to continue her college. T