Physics Drawing Novels & Stories

“Kahit nasa limit ka na, naiisip mo pa rin yung design.” Kinuha ko yung iPad sa bedside table. Habang basa pa rin at nanginginig yung hita ko, ginawa ko yung full technical drawing. Nilagay ko lahat ng details. Yung random denial timer, yung intensity levels, yung emergency override button na naka-hide sa lace pattern. “Tapos na,” sabi ko at ipinakita sa kanya. Tinitigan niya yung drawing. Tumango siya.

Prutas, bulaklak, pusa, mag aso rin. Malinaw na maiintindihan na ang drawing nito. Yumukod siya at tinanong ito. "Ikaw ba ang nag-draw iyon, baby?" Tumango ito sabay turo ng screen ng tablet. Sinapat noga at natulala siya dahil pareho ng ginuhit nito ang nasa screen. Mula sa line composition hanggang sa kulay, parang printed ang pagkaguhit nito.

The drawing. Drawing iyon ni Brix. Marahil ay naipasok niya iyon sa briefcase ko nang hindi ko namamalayan. Kinuha ko ang papel. Gusot na nang kaunti ang mga gilid nito. At gaya ng inaasahan, hindi naman kagandahan ang pagkakaguhit. I studied the drawing in silence. The figures were nothing more than stick people and crooked lines, the kind of artwork only a child could proudly create, yet I recognized everyone instantly.

Thirty minutes pa lang siya dito, pero halos makalahati na niya. He leaned in closer and referred to my drawing while giving me tips on how to do my task better. “Nahihirapan ka kasi iniisa-isa mong i-drawing iyong parts ng buildings. Mag-drawing ka muna ng skeleton para matansya mo iyong proportions. Tapos hatiin mo ‘yong drawing into parts.” “Tignan mo ang Joseph Griffiths, it has three parts: iyong first building, bridge, tapos second building. After no’n, pwede mo nang simulang tansyahin iyong mga bintana at ibang detalye…”

Sa loob nito ay isang drawing. Ipinakita ng drawing ang isang matangkad na lalaki at maliit na babae, malinaw na sila ito ni Lillian. Talagang pambata ang drawing ni Lillian; ang hugis ng mga tao ay halatang guhit ng isang bata at pati ang mga kulay ay hindi gaanong maayos.

Talagang makatotohanan na parang nasa loob ka na din ng bahay at naiimagine mo na ang itsura pag-naisalpak na. Problema ko ngayon kung paano ko 'to sisimulan at kung ano ang una kong gagawin. Halos lahat ng drawing ay napaka-hirap iguhit. Bakit ba ganito ang mga pinapagawa ni Fiandro na parang pang-professional na ang level na ibinibigay sakin?

Sa unang page, may nakasulat na maikling note na hindi pormal, pero sa pamilyar na stroke ng ballpen niya. “Drafting is not just about lines; it’s about how you want people to feel inside the space you create. Start with the floor plan. Focus on the flow.” Napahinga ako nang malalim. Parang naririnig ko ang boses niya habang binabasa ko iyon.

Lumapit sa kanya ang lalaki at ibinigay ang sketch book. Kinuha niya iyon at sinilip ang drawings nito. Iginuhit siya nito sa magkakaibang anggulo. Frontal, side-view in two opposite directions at close-up. In fairness, napakahusay ng mga kamay nito. There was not even a single stroke that is imperfect. "Para yatang exaggerated naman ito. Masyado akong maganda dito sa drawings mo." Pahayag niya.

Pero habang binubuklat ni Liam ang mga huling pahina, biglang tumigil ang mundo niya. May isang drawing doon na hindi gawa ng isang limang taong gulang na bata. Isang charcoal sketch ito ng isang bintana na may tanawin ng garden. Ang shading, ang bawat linya, at ang detalyeng nakalagay doon ay gawa ng isang bihasang kamay. Sa ibaba ng sketch, may maliit na pirma: *C.A.* Nabitawan ni Liam ang drawing book. Ang tibok ng puso niya ay naging mabilis at malakas.